சிங்கப்பூரில் புத்தர்

ரஜினிகாந்த் சிங்கப்பூரில் இருக்கும் வரை சிங்கப்பூர் ஆச்சர்யங்களுக்குக் குறைவில்லைதான். 15 , 25 சிங்கப்பூர் டாலர் செலவழித்து ‘எந்திரன்’ படத்தைப் பார்த்த ரஜினி ரசிகர்கள் , நூறு டாலர் செலவழித்து தேக்காவிலும் மற்ற இடங்களிலும் அம்மன், முருகன் கோவில்களில் விசேச பூஜை செய்து திருப்தி அடைந்திருக்கின்றனர். ரஜினி தெய்வங்களுக்கு நன்றி சொல்கிறார். ரஜினி ரசிகர்கள் அவரை தெய்வம், புத்தர் என்று வர்ணிக்கிறார்கள். சிங்கப்பூர் தமிழர்களைச் சந்தித்து விட்டு தான் சூப்பர் ஸ்டார் சென்னை கிளம்ப வாக்குறுதி தந்திருக்கிறார். ஜெயகோ.

சிங்கப்பூர் ஜெயந்தி சங்கரின் மொழிபெயர்ப்புப் பணிகளைத் தொடர்ந்து கவனிக்கிறபோது இன்னும் ஆச்சர்யம் குறையாது. வாழுமிடத்து கலாச்சாரம், நம்பிக்கை, தொன்மம் முதற்கொண்டு பலவற்றைக் கிரகித்து, மொழிபெயர்த்து அவர் இருப்பை நியாயப்படுத்த அவர் செய்யும் முயற்சிகள் ஆச்சர்யப்பட வைப்பவை. சீன நாடோடிக் கடைகள் முதற்கொண்டு தொன்மக்கதைகள் வரை பல பாலியல் உவ்வே சமாச்சாரங்களை மிகவும் எளிமையாக மொழிபெயர்த்து வரும் அவரின் மொழிபெயர்ப்பு உட்பட நூல்களின் பட்டியல் 25 தொடும் சீக்கிரம். அவரின் கடைசி இரண்டு நாவல்கள் மனப்பிரிகை, குவியம் சரியாகக் கவனிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டியவை..சிங்கப்பூர் தமிழர்களின் வாழ்க்கையை அவ்வளவு கூர்மையாக அவதானித்து நேர்கோட்டுப்பாணி தவிர்த்த வடிவத்தில் வெளிப்படுத்தியிருந்தார். அவரின் ” வாழும் புத்தர் “ என்ற சமீபத்திய மொழிபெயர்ப்புக் கதை இப்படி முடிகிறது ( வடக்கு வாசல் ஜூன் 2011 ) : “ நிச்சயமாக இவ்வுலகில் தெய்வங்கள் இருக்க முடியாது. ஆனால் முட்டாள்தனத்தினால் எதன் மீதாகிலும் முக்கிய நம்பிக்கை வைக்கவும் மனிதன் தெய்வங்களை உருவாக்குகிறான். சக மனிதர்கள் அவனை வணங்கும்போது தானும் தெய்வம்தான் என்றே எண்ணத் தலைப்படுகிறான். தெய்வமாக நடந்து கொள்ளவும் ஆரம்பிக்கலாம். மனிதர்களும் முன்பை விட அதிகமாக அவனை நம்பவும் பைத்தியமாக வழிபடவும் ஆரம்பிக்கலாம். மக்களுக்குத் தெரியாது அவர்கள் ஏமாற்றப்பட்டிருப்பது. சொல்லப்போனால் தெய்வமாக்கப்பட்டிருக்கும் மனிதனுமே ஏமாற்றப்பட்டிருக்கிறான். ஆனால், காலம் செல்ல அம்மனிதன் வேறு வழியில்லாமல் தெய்வத்தைப்போலவே நடக்க முயற்சிக்க வேண்டியிருக்கிறது. இது மக்களை மேலும் முட்டாளாக்கும் வேலை. இதே போன்று ஏமாற்று வேலைகளில் பல்லாண்டுகள் கழிந்து போயின. அவ்வருடங்கள் அபத்தங்கள் நிறைந்தவை. அபத்த வருடங்கள் எல்லாம் போனது போனதுதான். அதே மக்களால்தான் வரலாறும் எழுதப்படும் என்பதுதான் மிகவும் வேடிக்கை.” ரஜினியை ரசிகர்கள் மனிதனாயும், தெய்வமாயும் பார்க்க சமீப சந்தர்ப்பங்கள் வாய்த்திருக்கின்றன.

சிங்கப்பூரின் திரைப்பட ஆர்வம் கொண்டவர்களால் எடுக்கப்பட்டு தமிழகம் உட்பட உலகம் முழுக்க வெளியிடப்பட்ட படம் ’சிங்கையில் குருசேத்திரம்,’வழக்கமான வணிகப் பட வரிசையில் அமைந்ததே. போதைப் பொருட்களைக் கடத்தும் ஒருவன் அத்தொழிலுக்கு அவனது சகோதரியையும், மனவளர்ச்சி குன்றிய குழந்தையையும் பயன்படுத்துகிறான். சகோதரி ஒரு நிலையில் காவல் துறையினரிடம் மாட்டி சிறைக்குச் சென்று விடுகிறாள். தொழிலுக்கும் தன் தனிப்பட்ட குடும்ப விவகாரங்களுக்கும் உதவியாக தனது மாமாவை விரித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். ஆனால் அவர் தனது அப்பாவைக் கொன்றது, தாய், தம்பியைக் கடத்தியது உட்பட பலவற்றில் ஈடுபட்டிருந்தது தெரியவரும்போது அவரின் வியாபார மையங்கள் கலைந்து போக சூழ்ச்சி செய்வது பற்றி இப்படம் விவரிக்கிறது. தொழில்நுட்ப வசதிகள் இப்படத்தை மிரட்டலாக்கியிருக்கின்றன. வழக்கமான துப்பறியும் கதையாகவும் அமைந்துவிட்டது.

சிங்கப்பூர் என்பதே மிகப் பெரிய பொருட்களின் விற்பனைச் சந்தை-ஷாப்பிங் சென்டராக இருக்கிறது.அவ்வகை மால்களில் அடைக்கலமாகிற மூன்று கதாபாத்திரங்களை மையமாகக் கொண்டபடம்.

“கான்ஷாப்பிங் “அதில் ரேணு என்ற தமிழ்ப் பெண் குழந்தையும் உண்டு. இதன் விரிவான அறிமுகத்தை கனவு 63ம் இதழில் எழுதியிருக்கிறேன்.

சிங்கப்பூரின் படங்களில் சமீப ஆண்டுகளில் கேன்ஸ் திரைப்பட உட்படுத்தலின் மூலம் பேசப்பட்ட படம் “ மை மேஜிக். “ 10 நாளில் எடுக்கப்பட்ட ஒன்றரை மணி நேர படம். பிரிக்ஹி என்ற இயக்குனரின் இப்படம் போஸ்கோ பிரான்சிஸ் என்ற மேஜிக் கலைஞரின் வாழ்க்கைச் சம்பவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கிறது. போஸ்கோ பிரான்சிஸ் மேஜிக் கலைஞனாகக் கூட நடித்திருக்கிறார். அவர் குடிகாரராகி தன் திறமைகளை வீணடித்துக் கொண்டிருப்பவர். அவரின் மகன் அவர் குடித்துவிட்டு எங்கோ கிடக்கிற போதெல்லாம் அவரைக் கூட்டிவந்து அவருக்கு உபசரிப்பு செய்கிறான். அவனின் திருமண வாழ்க்கையும் தோல்வியாகி அவனை அலைக்கழிக்கிறது. அவனது மனைவியிடம் தன்னைச் சேர்த்துக் கொள்ளுமாறு கெஞ்சுவதில் பொழுது கழிகிறது. அவன் மேஜிக் கலையின் தீ விழுங்குதல், கண்ணாடி மேல் நடத்தல், உடம்பில் கம்பிகளைச் செலுத்துதல் போன்றவற்றில் பயிற்சியும் எடுக்கிறான். ஆனால் தாதா கும்பலைச் சேர்ந்த இன்னொருவன் அவனின் முயற்சிகளைக் குலைக்கிறான் என்பதைப் படம் சொல்கிறது. தொலைந்து போய் தங்களை அடையாளம் கண்டடைகிற முயற்சியில் இம்மனிதர்கள் ஈடுபடுகிறார்கள். புத்தராய் தொலைந்து போகிறவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

Encyclopedia > Subrabharathimanian

NATION MASTER


Subrabharathimanian is one of the modern Tamil eminent wirters from Tirupur. Inspired by the mordern greatest Tamil patriotic poet Mahakavi Subramaniya Bharathiyaar and immense love towards Tamil he renamed himself as Subrabharathimanian. His writings are particularly based on living style and the problems being faced by the people of Tirupur. People in Tirupur are mainly from southern part of tamil nadu such as Madurai, Tirunelveli and its allied areas to work at knitting factories as labours. Due to knitting factories, air, water and land are being polluted severly. This has been the centeric in his works. Tamil is a classical language and one of the major languages of the Dravidian language family. ... Tirupur is a town in Tamil Nadu, south India. ... Mahakavi Subramaniya Bharathiyaar (or Bharathiyar )was born in the year 1882 in a small town called Ettaiyapuram of Tirunelveli District, Tamil Nadu (The region has been re-districted under Thoothukudi District, Tamil Nadu). ... Tamil is a classical language and one of the major languages of the Dravidian language family. ... Tirupur is a town in Tamil Nadu, south India. ... Madurai is situated on the banks of Vaigai River in Tamil Nadu, a southern Indian state. ... Tirunelveli is a city in Tamil Nadu state of southern India. ... Look up air in Wiktionary, the free dictionary. ... Water (from the Old English waeter; c. ... A LAND attack is a DoS (Denial of Service) attack that consists of sending a special poison spoofed packet to a computer, causing it to lock up. ...

He has been writing short and long fiction with high seriousness, dealing with the manner in which the thoughtless plundering of natural resources is leading India to a disastrous future. His concern for the marginalised and the poor is palpable in every one of his stories. He has won many awards including the prestigious Katha Award for the best short story writer from the President of India.
Among his five novels, CHAYATHIRAI has won uniform accolades and has been recently rendered into English. PINANKALIN MUGANGAL is another novel on the way the adolescence of the poor people is blasted in every way due to poverty and the increasing turn towards moral turpitude in our society. He has published 20 books including 10 short story collections and one travelogue.
UNWRITTEN LETTERS deals with pitiable segment of our society and uses the post-modernist technique of Spatial Form to convey how the mill workers lead a life of silent desperation.

தற்கொலை நகரம்

: தற்கொலையில் பனியன் தொழில் திருப்பூர் எழுத்தாளர் சுப்ரபாரதிமணீயனுடன் பேட்டி:

தாண்டவக்கோன்


1. “ நொய்யலில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்துப் போன காலம் உண்டு. நீரை அள்ளி அள்ளி குடித்திருக்கிறோம். நொய்யல் ஆற்று மணலில் அரசியல் கூட்டங்கள் நடப்பது ஒரு சாதாரண நிகழ்வாக இருந்திருக்கிறது. திருப்பூர் மக்கள் உழைப்பிற்குப் பெயர் பெற்றவர்கள். அதுதான் உலக அரங்கில் பனியன் பெருமையை உயர்த்தியது. இன்றைக்கு 15,000 கோடி ரூபாய் அந்நிய செலவாணியைத்தரும் நகரமாக மாறியுள்ளதற்குக் காரணம் அந்த உழைப்புதான். வந்தாரை வாழ வைத்த பூமியாக திருப்பூர் மாறியதற்குக் காரணம் குறுகிய காலத்தில் எந்த வகையான வெளிநாட்டு ஆர்டராக இருந்தாலும் தூக்கம் இல்லாமல் உழைத்து சரக்கை விமானத்திலோ, கப்பலிலோ ஏற்றுமதி செய்து விடக்கூடியவர்கள் திருப்பூர் ஏற்றுமதியாளர்கள். திருப்பூரின் இன்றைய 10 லட்சம் மக்கள் தொகையில் 4 லட்சத்திற்கும் அதிகமானவர்கள் பனியன் தொழிலாளர்களாக உள்ளனர் இவர்களில் பெரும்பகுதியினர் தமிழகத்தின் தெற்கு மாவட்டஙகளிலிருந்து வந்தவர்களும், கேரளத்தினரும் என்ற பழைய நிலையோடு ஒரிசா, பீகார், நேபாளத்தினரும் கணிசமாக உள்ளனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. தற்போது திருப்பூருக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் பின்னடைவு என்பது நீண்ட காலமாக சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகளில் இருந்த தொய்வின் காரணமாகும். முன்பு படிக்காத உழைப்பாளிகள் பனியன் உற்பத்தியாளர்களாக இருந்தனர். தொழில் நுட்பக் கல்வியும், மேலாண்மை படிப்பும் கொண்ட இன்றைய 2.
தலைமுறையினர் சுற்றுப்புறச்சூழலில் பிரச்சினைகளை கவனத்துடன் கையாளுகிறார்கள் . அதிகப்படியான சுத்திகரிப்பு நிலையங்கள் சமீப காலங்களில் தொடங்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் இது தாமதமானதுதான் என்பதை நீதி மன்றத்தின் தீர்ப்பு சமீபத்தில் தெரிவித்திருக்கிறது. நிலைமை சீரடையும் என்ற நம்பிக்கை கூடி வருகிறது. தேர்தலை மனதில் கொண்டு தமிழக அரசும் , கட்சிகளும் செய்ல்படுவது 4 லட்சம் மக்களுக்கு ஆறுதல் தருவதாக இருக்கும். சாய்ப்பிரச்சினையை அரசியல் கட்சிகளும் அரசும் சரியாக கவனிக்காமல் இருப்பதாக எழுந்துள்ள பார்வை காரணமாக தேர்தலை புறக்கணிக்க பொதுமக்கள் மத்தியில் எழுந்துள்ள எண்ணம் துரதிஸ்டமானது என்று ஆசியல் கட்சிகள் திகிலடைந்து போயிருக்கிறார்கள். “ என்கிறார் திருப்பூரைச் சார்ந்த எழுத்தாளர் சுப்ரபாரதிமணியன்.

திருப்பூரின் சுற்றுச்சுழல் பிரச்சினைகளைப் பற்றி தொடர்ந்து எழுதி வரும் சுப்ரபாரதிமணியனின் ” சாயத்திரை” நாவல் திருப்பூரின் சாயப்பிரசிச்னையையொட்டி எழுதப்பட்டு 1998ல் வெளியானது. ஆங்கிலம், இந்தி, மலையாளம், கன்னடம் ஆகிய மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட நாவலாகும் அது . “ 15 ஆண்டுகளுக்கு முன் அந்த நாவல் எழுப்பிய சுற்றுச்சூழல் குறித்த தார்மீக்க் கேள்விகள் இன்றைக்கும் எழுப்பப் படுவதன் அடையாளம் தான் நீதிமன்றத்தீர்ப்பும் சாயப்பட்டறைகள் ஒட்டுமொத்தமாக மூடப்பட்டது ஆகும். சாயம் குறித்த பிரச்சினைகள் இன்று உலகம் முழுக்க மனித உரிமைப்பிரச்சினைகளாக உருவெடுத்திருக்கும் நிலையில் புதிய உற்பத்தியாளர் தலைமுறை கார்ப்பரேட் சமூகப் பொறுப்புணர்வு, நியாய வணிகத்தின் அம்சங்களாக சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகளைக் கையாள்வதின் அடையாளமாகக் நிறைய சுத்திகரிப்பு நிலையங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டிடுள்ளன.”

நவீன இலக்கியத்தின் அடையாளமான இவரின் “ கனவு” காலாண்டிதழ் இவ்வாண்டு இறுதியில் 25 ஆம் ஆண்டை தொடுகிறது என்பது பெரிய சாதனை. ”கனவு” இதழில் இன்றைய முக்கிய படைப்பாளிகள் பலர் எழுதி உள்ளனர். பல முக்கிய இளம் படைப்பாளிகளை கனவு உருவாக்கியிருக்கிறது. கனவு முதல் 20 ஆண்டுகளில் வெளிவந்த தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட படைப்புகளின் தொகுப்பு 700 பக்கங்களில் வெளியாகியிருக்கிறது. கனவு நடத்தி வரும் பள்ளி மாணவ மாணவியர்களுக்கான “ கதை சொல்லி” நிகழ்ச்சிகள் முக்கியமானவை. 7 நாவல்கள், 15 சிறுகதைத் தொகுப்புகள் உட்பட 35 நூல்களை வெளியிட்டிருக்கும் இவரின் மூன்று குறும்படங்கள், சுமங்கலி திட்டம், குழந்தைத்தொழிலாளர் பிரச்சினை, சாயம் போன்றவாற்றை மையமாகக் கொண்டவை. திருப்பூர் குறும்படப் படைப்பாளிகளின் முக்கிய தளமாக விளங்குகிறது.
“ சென்னைக்கு அடுத்தபடியாக தற்கொலைகளின் விகிதம் அதிகமாக இருக்கும் நகரம் திருப்பூர் என்று சமீபத்தில் எழுந்த சர்ச்சையையும் நடவடிக்கையையும் மீறி இப்போது முளைத்திருக்கும் சாயப்பட்டறைப் பிரச்சினையையும் திருப்பூர் சரியாகவே கையாண்டு மீளும். கடினமான உழைப்பும், கொங்கு நாட்டின் விருந்தோம்பல் குணமும் கொண்டு வந்தாரை வாழ வைக்கும் திருப்பூரிலிருந்து தற்காலிகமாக தங்களின் சொந்த ஊருக்கு செல்ல தயாராக உள்ள ஒரு பகுதி மக்களின் நம்பிக்கை வீண் போகாது என்பதற்கு இன்னும் மூடப்படாமல் இயங்கிகொண்டிருக்கும் பெரும்பான்மையான பனியன் கம்பனிகள் காட்டிடுகின்றன. தற்கொலைமுயற்சிகளில் பனியன் தொழில் இருப்பதாய் காட்டப்படுவது துரதிஸ்டமே ”
மகாபாரதப் போருக்கு முன்னோட்டம் திருப்பூரில்தான் நிகழ்ந்ததாக ஆராய்ச்சிகள் உண்டு. விராடபுரமான தாராபுரத்திலிருந்து துரியோதனன் பிடித்துச் சென்ற மாடுகளைத் தடுத்தி நிறுத்தினான் அர்ஜீனன். அவனுடன் போர் செய்து வெற்றி பெற்று அர்ஜீனன் மாடுகளைத் திருப்பி அனுப்பியதால் திருப்பூர் எனப் பெயர் வந்ததாம். 25 சதுர கிமீ பரப்பளவு கொண்ட ஊரில் பரப்பளவை வைத்துப் பார்த்தால் ஆசியாவின் அதிக பட்சமான பெட்ரோல் பங்குகள், அதிக பட்சமான டாஸ்மாக் கடைகள், அதிக பட்ச இரட்டை வாகன ஊர்திகள்,மற்றும் அதிக பட்சமான அந்நிய செலவாணி ரூ 15,000 கோடி. சாயப் பட்டறை பிரச்சினையை வைத்துப் பார்த்தால் பின்னலாடை ஏற்ருமதியில் அது எந்த வகையில் திருப்பு முனையாக இருக்கும் என்பது சீக்கிரம் தெரிந்துவிடும்.என்கிறார்.

தாண்டவ்க்கோன் : thandavakon , tiruppur

thandavakkon@hotmail.com

அண்டை வீடு : பயண அனுபவம் சிலுவை

டாக்கா விமானநிலைய இமிகிரேஷன் சோதனையில் அலாரம் சப்தத்துள் முடங்கிப்போனார் ஜ.என்.டி.யூ.சி. தண்டபாணி. துப்பாக்கிக்குப் பயந்து கைகளைத் தூக்குவது போல் தூக்கிக் கொண்டார். அலாரம் தொடர்ந்தது. கைபேசி, பர்ஸ் உட்பட எல்லாமும் வெளியேற்றி விட்டார். இன்னும் அலாரம் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. ஏதோ கண்டுபிடித்தவர் போல அலாரத்திற்கான காரணமாக இடுப்பில் இருந்து ‘அரணாக்கயிறு’ என்று அரைஞான்கயிறைச் சுட்டியபடி கத்திக் கொண்டிருந்தார். திரும்பத் திரும்ப அரணாக்கயிறு என்றார், பிறகு தமிழ்நாடு தமிழ்நாடு என்றார். அரைஞாண்கயிறு பற்றிய விளக்கத்தை அவர் தொடங்குவதற்கு முன்பாகவே அவரைப் போகச் சொல்லி விட்டனர்.ஏதோ சிரிப்புடன் அவரை போகச் சொன்னார்கள் உலகத் தொழிலாளி வர்க்கம் இப்படித்தான் கைகளைத் தூக்கி கேட்பாரற்று, எங்களை கவனிக்க யாருமில்லையா என்று கதறுவதாகத் தோன்றுகிறது. உலகம் முழுக்க மலின உழைப்பு, குறைந்த கூலியில் தொழிலாளர்கள் உழன்று கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தண்டபாணி டாக்காவில் நடந்த சில கூட்டங்களின் இடையே வெளியேறி வெளியே போய் சிகரெட் புகைத்துக் கொண்டிருப்பார்.

"என்னங்க, இங்க வந்திட்டீங்க?"

"எவ்வளவு நேரம்தா அவன் சொல்ற பொய்யைக் கேட்டுட்டு உக்காந்திட்டிருக்கிறது."


பொய்யும் புனைவும் லாபம் சம்பாதிக்க வார்த்தைகளைக் கொட்டியபடி முதலாளி வர்க்கம், கார்ப்பரேட் கம்பெனிகள் இருந்து கொண்டிருக்கின்றன. எட்டுமணி நேரஉழைப்பு என்பது 10மணிநேரம், 12மணிநேரம் என்றாகிவிட்டது. தினக்கூலிகள், பீஸ்ரேட் செய்பவர்கள், ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களாய் தொழிலாளர் வர்க்கம் மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. அவர்களுக்கு சமூகப் பாதுகாப்பு என்பது கனவாகவே இருக்கிறது.

மே தினக் கொண்டாட்டத்திற்கு ஒரு முதிய தொழிற்சங்கத் தலைவர் அழைக்கப்பட்டார். அவர் சொன்னது: " எட்டு மணி நேர உழைப்புக்கு மே தினம். கொண்டாட்டம் எல்லாம். உங்க ஊர்லதா அது 12 மணி, 16 மணி நேரம்னு அதே கூலியில் போய்ட்டிருக்கே. இதிலே எதுக்கு மேதினம் கொண்டாடறது?"

வங்கதேசப் பின்னலாடையில் ஐந்து ஆண்டுகளில் பெரும் வளர்ச்சி பெற்றிருப்பதற்குக் காரணம் ஒன்றுதான்: மலின உழைப்பு. இது உலகம் முழுவதும் தொடர்கிறது. எல்லா தொழில்களிலும், துறைகளிலும் தொடர்கிறது. வங்கதேச வங்கிகள் 100 மில்லியன் டாலர் பணத்தைப் பின்னலாடை ஏற்றுமதியில் முதலீடு செய்யப் போகின்றன. வரும் ஆண்டில், 1989 முதல் வெளிநாட்டு மூலதனப் பொருட்கள் பருத்தி உட்பட்டவை தருவித்துக் கொள்ளப் பெரும் உதவி செய்திருக்கிறது. 330 மில்லியன் டாலர் இதுவரை உதவி தந்துள்ளது. ஏற்றுமதியாளர்கள் 3.5% வட்டியில் தங்கள் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்தலாம். வழக்கமான வட்டி விகிதமான 12% விட இது மிகவும் குறைவு. இவ்வகையான உதவிகள் போட்டியான சர்வதேச சூழலில் தங்கள் வியாபாரம் பெருக உதவும் என்கிறார்கள். 29 வணிக வங்கிகள் உதவத் தயாராக உள்ளன. தொடர்ந்த வெளிநாட்டு மூலதனங்கள் தொழிலை இன்னும் ஊக்குவிக்கும்.




ஆனால் தொழிலாளி வர்க்கம் கையறு நிலையில் உழைப்பைக் கொடுத்து விட்டு சாவுப்பெட்டியைத் தயார் செய்து கொள்கிறது. கார்ப்பரேட் சமூகப் பொறுப்புணர்வு, நியாய வணிகம் என்று வர்த்தக தார்மீகக் கோட்பாடுகள் உலகளவில் மனித உரிமைகளாகப் பேசப்பட்டு வரும் இன்றைய நாட்களில் இந்தியத் தொழிலாளி வர்க்கத்தினர் நவீனக் கொத்தடிமைகளாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தொழிற்சங்க உரிமைகள், நிரந்தரப் பணி பாதுகாப்பு என்று எதுவும் கோராமல் தினக் கூலியாக நிரந்தர உருவம் எடுத்து வருகிறது. நவீன கொத்தடிமை முறையில் கோர முகம் பயஙகரமானதுதான். அது கார்ப்பரேட் உலகின் கவர்ச்சிகளையும், குரூரங்களையும் ஒருசேரக் கொண்டது.

"ஏலி ஏலி லாமா சபக்தானி" (தேவனே , என் தேவனே, ஏன் எங்களை கைவிட்டீர்).

அண்டை வீடு : பயண அனுபவம்,

பலவீனமான பெண் குரல்கள்
--------------------------------









டாக்கா நகரின் நெரிசலான பகுதியொன்றில் நஜ்மா அகதர் என்ற பெண் தொழிற்சங்கத் தலைவரைத் திருப்பூரிலிருந்து சென்ற எங்கள் குழு சந்திக்கச் சென்றபோது அவர் எங்கள் குழுவில் பெண் பிரதிநிதி யாரும் இல்லாததைக் கண்டு, அதைக் காரணம் சொல்லி சந்தித்துப் பேச மறுத்தார். " இந்தியா ஒரு பெரிய ஜனநாயக நாடு. இதிலிருந்து வருபவர்களில் பெண் பிரதிநிதி ஒருவர் கூட இடம் பெறாதது வருத்தமே" எங்கள் குழுவில் தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள், தன்னார்வக் தொண்டு அமைப்புக்குழுவினர், சமூக ஆர்வலர்கள் என்று 12 பேர் ஆண்கள் இருந்தோம். வங்கதேசத்தின் பின்னலாடை வளர்ச்சியின் அபரிதமான தன்மையைக் கண்டு கொள்ளச் சென்றிருந்தோம்.

டாக்காவில் வீட்டு வேலைகளில் ஈடுபட்டிருக்கும் பெண்கள் கணிசமாக இருக்கிறார்கள். விதேசி தொழிற்சாலைகள் என்பவற்றில் 5% தொழிலாளர்களே உள்ளனர். பங்களாதேஷ் பேக்டரிகள் எனப்படுபவை உள்ளூர் தொழிலாளர்களை மையமாக்க் கொண்டவை. இவற்றில் உற்பத்தியாகும் பின்னலாடைகள் பெரும்பாலும் அமெரிக்காவிற்குச் செல்கிறது. இங்கிருந்து ஜரோப்பிய நாடுகளுக்கும் 57% சதவீதம் உற்பத்தி நடக்கிறது. வால்மார்ட், டெக்கோ, ஹெச் அண்ட் எம் ஆகிய வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள் தங்கள் தொழிற்சாலைகளை நிறுவி உற்பத்தி செய்து வருகிறார்கள். கொரிய தொழில் நுட்ப வல்லுனர்கள் தேர்ச்சி பெற்றவர்களாக உள்ளனர். 120 மில்லியன் மக்கள் தொகை கொண்ட நாட்டில் 55 மில்லியன் பெண்கள் இருக்கிறார்கள். இவர்களில் பெரும்பான்மையானோர் பெண் பின்னலாடைத் தொழிலாளர்கள்.



24 தொழிலாளர் கூட்டமைப்புகள் இருந்தாலும் நேரடியான தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுவோர் குறைவாகவே இருக்கிறார்கள். மொத்தத் தொழிலாளர்களில் 3.5% மட்டும் தொழிற்சங்க உறுப்பினர்களாக இருக்கிறார்கள். தொழிற்சங்க நடவடிக்கை என்று வரும்போது பொய்யான வழக்குகள், தண்டனைகள் சுலபமாக கிடைத்து விடுகின்றன. BJPJ, BMJF, JSF போன்ற தொழிற்சங்கங்கள் அதிக அளவில் உறுப்பினர்களைக் கொண்டதாக இருந்தாலும் தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகள் குறைவாகவே உள்ளன. BTUK என்ற பொதுவுடைமைக் கட்சி சார்ந்த தொழிற்சங்கம் இருந்தாலும் வலுவானதாக இல்லை. ஆளும் அலாமிலீக் கட்சியின் தொழிற்சங்கம் அரசுக்கு ஆதரவானத் திட்டங்களை முன் வைத்துப் பிரசாரம் செய்கிறது.









விவசாயத்தை முன்னணியாகக் கொண்ட நாடு என்பதால் தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள் மிகவும் படித்தவர்களாக இல்லை. பொருளாதார நிலைகளில் பின்தங்கிய சமூகங்களிலிருந்து அந்த அனுபவங்களைப் பெற்றவர்கள் தொழிற்சங்கத் தலைவர்களாக வரும் வாய்ப்புகள் அரசியல் பலமுடையவர்கள் மத்தியில் தோற்றுப் போகிறது.

நேர்மையான தியாக உணர்வு மிக்க தொழிற்சங்கவாதிகள் குறைவாக இருப்பதும், பெண் பிரதிநிதிகளை முன்னிலைப்படுத்தும் முஸ்லிம் சட்டங்கள் இல்லாததால் பலவீனமாகவே உள்ளது. தற்போது பெண் பிரதிநிதிகளின் எண்ணிக்கை தொழிற்சங்கங்களிலும், அமைப்புகளிலும் அதிகரித்து வருகிறது என்கிறார்கள். ஆதிக்க மனப்பான்மை பெண்களை ஒதுக்கி விட்டிருக்கிறது. பெண்களுக்கான பிரத்யேக பிரச்சனைகளை முன் வைப்பது வெகு குறைவாக இருக்கிறது. 112 நாள் பிரசவ விடுமுறை தருகிறோம். மாதவிலக்கு சமயங்களில் கேர்ப்ரீ உள்ளாடை இலவசமாகத் தருகிறோம். பெண்களுக் கென்று தனியான தொழுகை செய்ய இடங்கள் உள்ளன என்று நெதர்லாந்து நாட்டிற்கு உற்பத்தி செய்து அனுப்பும் ஒரு பின்னலாடைத் தொழிற்சாலையினர் தெரிவித்தார்கள். பெண்களின் உரிமை குறித்த விழிப்புணர்வும், சமதன்மையும் குறைவாக இருப்பது பெண்களை வெறும் தொழிலாளர் நிலையிலேயே வைத்திருக்கிறது. பெண்களுக்கான சம்பளம் குறைவே என்பதால் இந்தியாவிற்குச் சென்று பணிபுரியும் 80 லட்சம் பெண்களின் எண்ணிக்கை கவனத்திற்குரியது.

பின்னலாடை மற்றும், தேயிலைத் தொழிற்சாலைகளில் இளம் பெண்களை வேலைக்கு நியமிப்பது சாதாரணமாக உள்ளது. திருப்பூரின் சுமங்கலி திட்டம் போன்றவை இங்கு உள்ளதா என்று சந்தேகம் கொள்ளும் அளவில் இளம்பெண்களே பின்னலாடை தொழிற் சாலைகளில் காணப்பட்டனர். திருப்பூரில் அளிக்கப்படும் குறைந்தபட்ச சம்பளம் 180ரூ, முன் அட்வான்சுத் தொகை, பல தொழிற்சாலைகளில் தங்குமிடங்கள், பக்கமிருக்கும் கிராமங்களிலிருந்து தொழிலாளர்களைக் கூட்டி வர பேருந்து வசதி ஆகியவற்றைக் கணக்கில் கொள்ளும்போது வங்கதேசப் பெண்கள் நிலை பரிதாபகரமானது. இளம் பெண் களுக்கான தங்குமிடங்கள் பிரச்சினையாகின்றன. சரியான குடியிருப்புகள் இளம் பெண்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை.

பஜ்ரானாசிபா என்ற இளம் பெண், 28 வயது. டாக்கா பின்னலாடைத் தொழிலுக்கு வந்தவள் தங்க இடம் தேடி 30 வீடுகளுக்குச் சென்றபின் அய்ந்து பேர் தங்கும் ஓர் அறையில் கடைசியில் இடம் பிடித்திருக்கிறார். பெரும்பாலும் வீடு வாடகைக்குக் கொடுப்பவர்கள் இளம் பெண்களுக்கு வீடு தருவதில்லையாம். அதிக வாடகை. தங்கும் விடுதிகளின் தரம் மோசமாகவே இருக்கிறது.








" தனியே நான் தங்கியிருந்தபோது சிறுவர்கள் கற்களால் எங்களைத் தாக்கியிருக் கிறார்கள். வீதியில் நடக்கையில் கேலியும் கிண்டலும் சாதாரணம். வேலை முடிந்து நடு இரவில் இருட்டு அறையில் போய் முடங்கும் வரை எங்கள் உயிரும் உடம்பும் எங்களுடையதாக இருக்காது. இன்றைய பிரதமர் பெண்ணாக இருக்கலாம். மாறிமாறி பெண் பிரதமர்கள்தான் வருகிறார்கள். ஆட்சி அதிகாரத்திலுள்ள பெண்கள்தான் தலை நிமிர்ந்து நடக்க முடியும் இங்கு. எங்கும். " என்றார்.பெண் சக்தியின் வடிவமானவள்தான். ஆனால் தொழிற்சாலை அமைப்புகளால் சக்கையாக்கப்பட்டவளும் கூட என்பதை வங்கதேசப் பெண்களும் உணர்த்தினார்கள்.

அண்டைவீடு: பயணஅனுபவம்: லஜ்ஜா

" லஜ்ஜா" நாவல் 1992ல் பாபர் மசூதி இடிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து இந்துக்கள் வங்கதேசத்தில் தாக்குதலுக்கு உள்ளாக்கப் பட்டதைப்பற்றி விவரித்தது. வங்கதேசத்தில் அரசால் லஜ்ஜா தடை செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, தஸ்லிமா கைது செய்யப்பட்டார். இந்தியாவில் அரசியல் அடைக்கலம் பெற்றார். 1995ல் நான் ஜெர்மன் பெர்லின் நகரில் தங்கியிருந்தபோது தஸ்லிமா அங்கு இருப்பதாகவும் சந்திக்கலாம் என்றும் சுசீந்திரன் சொல்லியிருந்தார். பின்னர் இயலவில்லை என்பது பற்றி என் முந்திய பயண நூலான "மண் புதிது"வில் குறிப்பிட்டிருந்தேன். 1998ல் அவரின் தாய் சுகவீனம் குறித்து அக்கறை கொண்டு வங்கதேசம் திரும்பினார் தஸ்லிமா. 2003ல் கல்கத்தாவிற்கு வந்தபோது அவரின் சுயசரிதை நூலை வங்கதேசம் தடை செய்திருந்தது. இந்தியாவில் அவர் வசிக்க விரும்பியதன் அடையாளமாய் அவரின் சில கவிதைகளை எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஸல்மான் ருஷ்டி போல் அடிப்படைவாதிகளிடம் மன்னிப்புக் கேட்டு தொடர்ந்து மேற்கில் வாழ விரும்பாமல் பலமுறை பல நாடுகளில் நாடோடியாகத் திரிகிறார். அமெரிக்காவிலும் வாழ்ந்தார். வங்கதேசமும் வங்கமொழியும் தன்னை உயிர்ப்புடன் வைத்திருப்பதால் கல்கத்தாவிலோ,டாக்காவிலோ வாழவிருப்பம் கொண்டதைப் பல முறை தெரிவித்திருக்கிறார். இந்தியாவில் அடைக்கலமாகிற ஆசையை சில கவிதைகள் தெரிவிக்கின்றன. டாக்கா நகரம் பற்றிய சித்தரிப்புகளாக அவர் எழுதிய சில கவிதைகளை யமுனா ராஜேந்திரனின் மொழிபெயர்ப்பில் கீழே தந்திருக்கிறேன்.


டாக்கா நகரத்தின் பல்வேறு வீதிகளையும், முக்கிய இடங்களையும், மக்களின் வாழ்நிலையையும் இக்கவிதைகளில் இனம் கண்டு கொள்ளலாம். பின்னலாடைத் தொழிலாளர்கள் பற்றிய குறிப்பிடத்தக்க கவிதை ஒன்றும் உள்ளது.







1) சந்தேகம்





நான் இறந்தால் எனது பிணத்தை அங்கே விட்டுவிடுங்கள்

இறந்த சவங்களை எங்கே பரிசோதனைக்கு

உட்படுத்துவார்களோ அங்கே

மருத்துவக் கல்லூரியின் பிணவறையில்

எனது மானுடச் சட்டகத்தை கொடையாகத் தருகிறேன் என

நான் உறுதி சொல்கிறேன்

நான் இறந்த பின்னால்

என்னைக் கல்கத்தாவில் இருக்க விட்டு விடுங்கள்

நான் உயிருடனிருக்கும்போது இந்த நகரம்

என்னைக் கைவிடுவது என உறுதி எடுத்திருக்கிறது.

நான் இறந்த பிறகாவது

இவள் என்னை ஏற்றுக்கொள்வாளா?

2) சந்திப்பு




சிறைச்சாலைகளில் கூட

சில நெறிமுறைகளை அவர்கள் மதிப்பார்கள்

தம்மைக் காண வருபவர்களைச் சந்திப்பதற்கு அனுமதிப்பது என்பது

ஒரு நியதியாகச் சிறைச் சாலைகளில் இருக்கிறது

நான் ஒரு கைதி




பலவந்தமாக ஒத்துவராதவளாக ஆக்கப்பட்டிருக்கிறேன்

நண்பர்களோ உறவுகளோ இல்லாதவளாக


தினமும் நான் கோரிக்கை மனுவை அனுப்புகிறேன்

கைதிiயைப் போல எனக்குச் சலுகை தாருங்கள்

எனக் கேட்கிறேன்


இந்திய அரசாங்கம் பேசாது தவிர்க்கிறது.


3) இது எனது நகரம் இல்லை





என்னுடையது என ஒருபோதும் நான் சொல்லிக் கொண்ட

மாதிரியிலான நகரம் இல்லை இது

குள்ளநரித்தனமான அரசியல்வாதிகளுடையது இந்த நகரம்

பழிபாவங்களுக்கு அஞ்சாத வியாபாரிகள்,

சதை வியாபாரிகள்,

கூட்டிக் கொடுப்பவர்களின், பொறுக்கிகளின், வன்புணர்வாளர்களின்

நகரமேயல்லாது இது

என் நகரமாக இருக்க முடியாது


வன்புணர்வுகளுக்கும் கொலைகளுக்கும்

ஊமை சாட்சிகளாயிருப்பவர்களுக்கானது இந்நகரம்

எனக்கானது இல்லை

அயோக்கியர்களுக்குச் சொந்தமானது இந்நகரம்

அனாதரவாளர்கள் குறித்த உணார்ச்சியற்று

பாசாங்குகள் நிறைந்தது இந்நகரம்

சேரிகளிலும் பணக்காரர்களது மரங்களடர்ந்த சாலைகளிலும்

பிச்சைக்காரர்கள் மடிகிறார்கள்

தப்பித்தல்வாதிகளுடையது இந்த நகரம்

குறைந்தபட்ச இன்னல் என்றாலும்

அதீதத் தயக்கத்துடன் பின்வாங்குபவர்களின் நகரம் இது


அநீதிகளின் குவியலின் மீது அமைதியாக அமர்ந்திருக்கும்

பேய்களின் நகரம் இது

வாழ்வும் மரணமும் குறித்த கேள்விகள் பற்றி

வீராவேசமாக இங்கு வாயடித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்


முகத்துதிக்காரர்களின் நகரம் இது

தற்புகழ்ச்சியாளர்களின் பிரதிநிதிகளினதும்

சந்தர்ப்பவாதிகளினதும் நகரம் இது

இதனை இனி ஒருபோதும்

எனது நகரம் எனச் சொல்லமாட்டேன்

இனி ஒருபோதும்


பொய்யர்கள் ஏமாற்றுப் பேர்வழிகள்

மதவெறி அயோக்கியர்கள்

இங்கு கூடாரம் போட்டிருக்கிறார்கள்


விரல்விட்டு எண்ணிவிடக் கூடிய

ஆண்களும் பெண்களும்தான்

இங்கு தர்க்கமெனும் ஆயுதத்துடன், சுதந்திர சிந்தனைகளுடன்,

அநீதிக்கு எதிராகக் குரல் கொடுத்துக் கொண்டு

இதயம் துடிக்க வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்

இது எனது நகரம் இல்லை.


4) விளையாட்டு : மாற்றுச் சுற்று

அன்றொரு நாள் ரமணா பூங்காவில்

ஒரு பையன் ஒரு இளம் பெண்ணை

விலைபேசிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தேன்

நானும் அய்ந்து அல்லது பத்து டாக்காவுக்கு

ஒரு வாலிபனை வாங்க விரும்பினேன்

நன்றாக சவரம் செய்து

மொழு மொழுவென்று இருக்கும் பையன்

நல்ல அழகான சட்டை அணிந்திருப்பவன்

நடுவகிடெடுத்துப் படிய வாரியிருப்பவன்

பார்க் பெஞ்சில் உட்கார்ந்திருப்பவன்

அல்லது பிரதான சாலையில் நின்றிருப்பவன்

உடல்வாகு கொண்டவன்.


சட்டைக் காலரைப் பிடித்து அவனை

இழுத்து நான்

ரிக்‌ஷாவில் வீச வேண்டும்-

கழுத்திலும் வயிற்றிலும் கிச்சுக்கிச்சு மூட்டி

அவன் துள்ளுவதைப் பார்க்க வேண்டும்

அவனை வீட்டுக்குக் கூட்டிவந்து

குதிகால் உயர்ந்த செருப்பைக் கழட்டி

நன்றாக விளாச வேண்டும்.

அப்புறம் அவனை வெளியே துரத்தியடித்துச்

சொல்ல வேண்டும்:

ஒழிந்து போ தேவடியா மகனே.

நெற்றியில் பேண்ட் எய்டை ஒட்டிக் கொண்டு

அந்தப் பையன்கள் அதிகாலையில்

தெருவோரத்தில் நின்று

தங்களது சிரங்கைச் சொரிந்துகொண்டிருக்க

அவன்களது

புரையேறிய காயங்களிலிருந்து வழியும் மஞ்சள் சீழை

நாய்கள் நக்கிக்கொண்டிருக்க

அவர்களைப் பார்க்கும் பெண்கள் தங்கள்

கைவளையல்கள் நொறுங்கும் சப்தம்

கலகலவெனக் கேட்கும்படி சிரிக்கட்டும்

நிஜமாகவே நான் எனக்கு

ஒரு வாலிபனை வாங்க விரும்புகிறேன்



ஒரு புத்தம் புதிய மெருகு குலையாத

நெஞ்சில் முடி கொண்ட பையன்

ஒரு பையனை நான் வாங்கி

அவன் உடம்பு முழுக்க உதைப்பேன் அவனது சுருங்கிக் கிடக்கும்

விரையில் உதைத்துக் கொல்வேன்:

ஒழிந்து போ தேவடியா மகனே.


5) அவமானம் 7 டிசம்பர் 1992





சதிபதா தாஸ் அன்று காலை

அவனது வீட்டுக்கு தேநீருக்கு வருவதாகத் திட்டம்

மனம் நிறைந்தபடி

அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருப்பதும்

செஸ் விளையாடுவது யோசனை

சதிபதா தாஸ் தினமும் வருவது வழக்கம்




இன்று அவன் வரவில்லை



குல்லாக்கள் அணிந்த ஒரு கூட்டம்

சதிபதா தாஸின் வீட்டுக்குள் புகுந்து

பலவந்தமாக அவனைத்

தாக்கியது என்று செய்தி வந்தது


போனவர்கள் மண்ணெண்ணெயை

அறையின் எல்லா இடங்களிலும் தெளித்தார்கள்

மேசைகள், நாற்காலிகள், படுக்கைகள், அலமாரிகள்,

சட்டி பானைகள்

தட்டுமுட்டுச் சாமான்கள்

துணிமணிகள் புத்தகங்கள்

என எல்லாவற்றின் மீதும் தெளித்தார்கள்


அப்புறம் எல்லாத் தீக்குச்சிகளையும்

ஒருசேரக் கொளுத்தி

மண்ணெண்ணெய் தெளித்த எல்லா இடங்களிலும்

சுண்டி விட்டார்கள்.

தீப் பற்றியெறிந்தபோது சதிபதா தாஸ்

வீட்டு முன்றலில் வெறித்தபடி நின்று

தாதி பஸார் மீது களங்கமற்ற தாதிபஸாரையும்

அதன் மேல்

வேற்றுமையற்ற வானத்தில் படியும்

கரும்புகையையும் பார்த்தபடி நின்றான்.



மாலையில் நான்

சதிபதா தாஸின் வீட்டுக்குப் போனேன்.


சதிபதா தாஸ் தனது மூதாதையரின்

சாம்பலின் மீதும்

சரிந்த கட்டைகளின் மீதும்

தனியே அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தேன் இரத்தம்

அவனது உடம்பிலிருந்து வழிந்து கொண்டிருந்தது

மார்பிலும் முதுகிலும்

கறுத்த தழும்புகள் தெரிந்தன


அவமானத்தில் எனக்குக் கூசியதால்

என்னால்

அவனைத் தொட முடியவில்லை.


1.1992ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் ஆறாம் தேதி பாபர் மசூதி இந்தியாவில் இடிக்கப்பட்டது. இத்துடன் வெறியாட்டம் ஆடினார்கள். ஏழாம் தேதி பங்களாதேஷில் நிகழ்ந்த அனுபவத்தின் அடிப்படையில் அமைந்த கவிதை இது.


2.தாதிபஸார் டாக்காவில் இந்துக்கள் அதிகம் வாழும் பகுதியாகும். அக்கலவரத்தில் அநேகமாக முழுக் குடியிருப்புகளும் நாசமாயின.

6) நேற்று ஒரு கெட்ட கனவினோடு



நேற்று பின் மாலையில்

பங்களா அகாதமியின் புல்வெளியில் நான்

ஒரு கெட்ட அவனைச் சந்தித்தேன்



அந்தக் கெட்ட கனவு

நிலக்கடலையைத் தின்று கொண்டு

தின்றுமுடித்த

கடலைத் தோலைத் தூக்கிப் போட்டு

நண்பர்களோடு குறும்பு பேசி

விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்


அந்தக் கெட்ட கனவின் கண்களுக்குள் நான்

மயங்கியபடி பார்த்தேன்

அந்தக் கெட்ட கனவின் கண்களுக்குள் நான்

வைகறை நிறத்தைப் பார்த்தேன்


கஞ்சாப்புகை காற்றில் வட்டங்களாகச் சுருண்டு

எனது கழுத்துப் பட்டையில் கலந்தது

கனவில் கிறங்கிய எனது கண்களுக்குள்

புகை மண்டிய வானத்தினுள்

அதன் நெற்றி முகப்பில் நூறாயிரம் பொட்டுகளாக

சந்தனச் சாந்து விரிந்தது



திடீரென அந்தக் கெட்ட கனவு

எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாமல் என்னை இழுத்து

தனது கைகளுக்குள் இறுக்கினான்

முத்தமிடும் வேளையிலெல்லாம் எண்ணியபடி எனக்கு

முப்பத்தியொன்பது முத்தம் பொழிந்தான்


கெட்ட கனவின் மயிற்கற்றைகள்

வலிய காற்றில் அலைந்தன

அவனது சட்டைப் பொத்தான்கள் திறந்து கிடந்தன

நிலவொளியில் நனைந்து கிடந்த நான்

பின்னிரவில் வீடு வந்து சேர்ந்தேன்



அந்தக் கெட்ட கனவு

என்னுடன் ஒட்டிக்கொண்டு வழியெங்கும்

காதலைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே வந்தான்




அந்தக் கெட்ட கனவுக்கு

வெட்கமென்பது கிஞ்சிற்றும் இருக்கவில்லை

அந்த இரவு கழிந்தது

மறுநாள் பகலும் கழிந்தது

அவன் போகப் போகிறேன் என்று




ஒரு முறைகூடச் சொல்லவில்லை.

7) சட்டை தைக்கும் பெண்கள்


சட்டை தைக்கும் பெண்கள் சேர்ந்து நடக்கிறார்கள்

பங்களாதேஷ் வானத்தில் பறக்கும்

நூறு நூறு பறவைகள் போல



சட்டை தைக்கும் பெண்கள்

நள்ளிரவில் தங்கள் சேரிகளுக்குத் திரும்புகிறார்கள்

காசு பிடுங்குவதற்காகத் திரியும்

தெருப் பொறுக்கிகளை அவர்கள் எதிர்கொள்கிறார்கள்

தமது உடல்களை

அந்தப் பெண்களின் உடல்களின் மீது அழுத்தி

பொறுக்கிகள் இரவின் மிச்சத்தையும் திருடிச் செல்கிறார்கள்



உறக்கமற்ற இரவினையடுத்து

அதிகாலையில் மறுபடியும் அவர்கள் சேர்ந்து போகிறார்கள்

அவர்கள் கடந்து போகிறபோது ஆண்களுக்கு எச்சில் ஊறுகிறது

நடந்து கடந்ததும் துப்புகிறார்கள்

தம்மால் இயன்றவரை பெண்கள்

இவர்களை உதாசீனம் செய்கிறார்கள்

எவர்தரும் உணவையும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை

எவர்தரும் உடுப்பையும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை

நடக்கிறார்கள்

நடந்து போய்க்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்


குருட்டு எருதுகள் போல

மேலே மேலே நடந்து செல்கிறார்கள்

ஏதுமற்றவர்கள் உள்ளவர்களைச் சார்ந்து நிற்கிறார்கள்


வானவில்லை அணிவிக்கத் தடுக்கப்பட்டு

அலைக்கழிய விதிக்கப்பட்டு

இருளின் கைகளின் பட்டு

பாலியல் பலாத்காரம் செய்யப்பட்டு

நிலவொளிரும் இரவுகளை அனுபவிப்பதற்கு மாறாக

பயந்து பயந்து


உலக வானத்தில் பறக்கும் நூறு நூறு வங்காளிகளாக

சட்டை தைக்கும் பெண்கள் நடக்கிறார்கள்

நடந்து சென்று கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.

( இக்கவிதைகள் ‘ உயிர்மை’ பதிப்பக வெளியீட்டு நூலில் இடம் பெற்றுள்ளன)

subrabharathi@gmail.com

ஆனந்த விகடனில் நமது வலைதள முகவரி .......

தின மணி கதிர் - ல்

அண்டை வீடு: பயண அனுபவம் பாதுகாப்பு

பத்து வருடங்களுக்கு முன்னால் தள்ளு ரிக்ஷாவில் உட்கார்ந்திருந்த நான் சிகரெட் குடித்ததற்காக கீழே இறக்கி விடப்பட்டேன். அந்த ஏழ்மையான ரிக்ஷாக்காரர் என்னை கேவலமாகத்தான் திட்டினார். இன்று அதே டாக்கா வீதிகளில் பேண்ட், சர்ட் போட்டு நடக்கிறேன். மாறுதல்தான். இது கல்வி அல்லது காலம் தந்த முன்னேற்றம்" இப்படிச் சொல்பவர் முப்பத்தைந்து வயது பெண்மணி. பெண்களுக்கான கல்வி என்பது சற்றே முன்றனேற்றமடைந்தள்ளதுதான் வங்கதேசத்தில். " மதர்சா பள்ளிகளில் படிக்கும் வீடுகளற்ற அனாதைக் குழந்தைகளில் இருக்கும் பெண் குழந்தைகள் முகமும் பயப்பட வைக்கிறார்கள். அவர்களின் எதிர்காலம் எப்படியிருக்குமோ"

இங்குள்ள பள்ளிகளை ஆங்கில வழிக்கல்விக் கூடங்களை, வங்காள மொழி கல்விக் கூடங்கள், மதரசா கல்விக் கூடங்கள் என்று பிரிக்கலாம். இவற்றில் மதரஸாவில் இஸ்லாமிய அடிப்படை விஷயங்களை அராபிக் மொழியில் கற்றுத் தருகிறார்கள். வெள்ளம், புயல் மற்றும் இயற்கை சீற்றங்களால் குடும்பங்கள் இல்லாமல் போன இளம் வயதினர் அங்கு உள்ளனர்.. உள்நாட்டுப் போர்களால் கைவிடப்பட்டவர்கள் என பெரும்பாலும் அனாதைகளாய் மதரஸா பள்ளிகள் நிரம்பி வழிகின்றன. அரசு சலுகை பெற்ற பள்ளிகள், அரசாங்கப் பள்ளிகள், தனியார் பள்ளிகள் என்ற பிரிவுகள் இருகின்றன. வழக்கமாய் ஆங்கிலத்தை முதன்மைபடுத்தும் பள்ளியில் கட்டண விகிதம் அதிகமாகவே இருக்கிறது. மேல்தட்டு மக்களின் வாழ்க்கைக்காக அப்பள்ளிகள் இருக்கின்றன.

இலவசக்கல்வி 10 வயது வரை இருக்கிறது. சிலருக்கு மான்ய உதவியும் இருக்கின்றன. தெற்காசியாவில் மிகக் குறைந்த எழுத்தறிவு விகிதம் உள்ள நாடு. ஏழை வங்காளநாட்டில் தன்னார்வக் குழுக்கள் நடத்தும் குழந்தைத் தொழிலாளர்களுக்கான பள்ளிகள், மாலைநேரப் பள்ளிகளும் கணிசமான அளவு இயங்கி வருகின்றன. 1980களுக்கு ப் பிறகு ஆங்கிலக் கல்விக்கான மவுசு அதிகரித்து வருகிறது. 1992ல் தனியார் பல்கலைக் கழகங் களுக்கான சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டன.

34 அரசுப் பல்கலைக்கழகங்களும், 54 தனியார் பல்கலைக்கழகங்களும் இயங்குகின்றன. டாக்காவில் பிரதான வீதிகளில் தென்படும் தனியார், அரசு பல்கலைக்கழகங்களின் கட்டிடங்கள் முனிசிபல் காம்ப்ளக்ஸ் போன்று நெருக்கமானவே அமைந்திருக்கின்றன. தனியார் பல்கலைக் கழகங்களில் 1 லட்சம் மாணவர்கள் படிக்கிறார்கள். இவர்களில் 65% ஏதாவது வேலை என்று தேடிக் கொள்கிறார்கள். பெரும்பாலும் தனியார் வேலைதான். பின்னலாடை, ஜவுளித்துறை தொழிலை ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். 12% வேலையற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள். பங்களாதேஷ் யுனிவர்சிட்டி ஆப் இன்ஜினீயரிங் டெக்னாலஜி, டாக்கா யுனிவர்சிட்டி,இண்டிபெண்டட் யுனிவர்சிட்டி, BRAC தன்னார்வக் குழு பல்கலைக்கழகம் போன்றவை புகழ் பெற்றவை.

" கேடட் காலேஜ்" என்றொரு அங்கம் கல்வித் துறையில் இருக்கிறது. இதில் ராணுவப் படிப்பு கட்டாயம் மாதிரி, பிரைவேட் ஆங்கிலப் பள்ளி என்ற ஆங்கிலத்தைப் பிரதானமாகக் கொண்ட பள்ளிகள் புற்றீசல் போல் பெருகி வருகின்றன( தமிழ்நாட்டில் 2010ல் அரசு கொண்டு வந்துள்ள மாதிரிப் பள்ளிகள் பற்றி ஞாபகம் வருகிறது. இந்த மாதிரிப் பள்ளிகள் பிற்பட்ட மாவட்டங்களில் ஏற்படுத்தப்படும். வெவ்வேறு பள்ளிகளில் இருந்து மாணவர்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டு பள்ளி வடிவமைக்கப்படும், தேர்ந்த கல்வி இதன் நோக்கமாம். ஆனால் ஆங்கில வழிக் கல்விதானாம். தமிழகத்துக் கல்வியாளர்கள் பலர் இதை எதிர்த்துள்ளனர்).

மதர்சா பள்ளிகளின் வீச்சு மக்கள் மத்தியில் ஊடுருவி உள்ளது. சாப்பாடு, தங்குமிடம் உட்பட் அனைத்தும் இலவசம். 12 வது கிரேடு "அலிம்"முடிந்து 3 வருட பட்டப்படிப்பு உள்ளது. தீவிரவாதிகளை உருவாக்கும் பள்ளிகளாய் மற்றவர்களால் இப்பள்ளிகள் கணிக்கப் படுகின்றன. எல்லாவற்றிலும் மதிப்பெண் பெற குருட்டு மனப்பாட முறையேஇருக்கிறது.. தேர்வும், தேர்ச்சியும் பெற்ற ஆசிரியர்களுக்கான பயிற்சி திரும்பத் திரும்ப வலியுறுத்தப்படுகிறது. மாணவர்கள் அரசியலுக்கு வரக்கூடாது என்பது தொடர்ந்து வலியுறுத்தப்படுகிறது. இஸ்லாமியப் பள்ளிகளில் இஸ்லாமிய அரசியல் ஒரு முக்கிய பாடம்.அரசியல் பாடம் படிப்பவர்களில் பெண்கள் கணிசமாக இருக்கிறார்கள்.



"மூன்று சக்கர ரிக்ஷாவில் இரும்புக் கதவுள்தான் உட்கார்ந்து இளம் பெண்கள் போக வேண்டி இருக்கிறது. திருட்டு ப்பயம். வன்முறை கூட.. ரிக்க்ஷாக்களுக்கு இரும்புக் கதவுகளைப் போட்டிருக்கின்றனர். பெண்கள் தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள கல்வி முறை இல்லைதான்" என்பது பெண்களின் அபிப்பிராயமாக இருக்கிறது

அண்டை வீடு : பயண அனுபவம்

" மல்லையா விமானப் பயணிகளைச் சரியாக கவனிக்க வேண்டுமென்றால் பீர்பாட்டிலோ, ஒயின் பாட்டிலோ கூடத்தரலாம். இப்படி விமானப் பயணத்தின்போது வெறும் சாண்ட்விச்சைத் தர வேண்டியதில்லை. ஒரு காபியோ டீயோ கூட இல்லாமல் 100 மில்லி தண்ணீர் மட்டுந்தானா, பக்கத்து இருக்கையில் இருந்த எல்.பி.எப்ஃ தொழிற்சங்கத்தைச் சார்ந்த பாலசுப்ரமணியன் அலுத்துக் கொண்டார். ‘கிங்பிஷரில்’ பயணத்தின்போது வெறும் சாண்ட்விச் உருளைக்கிழங்கு, முட்டைக்கோஸ் நடுவில் வைத்து வழங்கப்பட்டது. ஒரு வகை அலுப்புடன் பழைய தின்பண்டத்தைப் பார்ப்பது போல் பலர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.



இப்போதெல்லாம் விமானப் பயணங்களில் வழங்கப்படும் உணவின் தரம் சாதாரணமாகிவிட்டது என்று பொதுவாகக் கருதுகிறார்கள்.( சிங்கப்பூர் - சென்னை பயணத்தில் ஒரு தரம் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் உணவின் தரம் திருப்தியாக இல்லை என்று சொன்னபோது அந்த விமானத்தில் பயணிகளாக இருந்தவர்களைச் சுட்டிக் காட்டினார்கள். அவர்கள் பெரும்பாலும் இந்தியாவுக்கு முஸ்தபா கடை பொருட்களுடனும், லுங்கி வேட்டியுடனும் திரும்பும் தொழிலாளர்களாகயிருந்தனர்.) விமானக் கட்டணம் குறைவாக இருப்பதன் காரணமாகவும், குறைக்கப்பட்டிருப்பதன் காரணமாகவும் உணவு தரப்படுவது நிறுத்தப்பட்டுவிட்டது அல்லது உணவின் தரம் சாதாரணமாகிவிட்டது அல்லது காசு கொடுத்துச் சாப்பிட்டுக் கொள் என்று விதி மாற்றப்பட்டது என்றார்கள். உணவு விநியோகம் செய்ய பணிப்பெண்கள் தேவை. அவர்களுக்கு வழங்கப்படும் சம்பள விகிதத்தை மனதில் கொண்டு சம்பளக் குறைப்பு நடவடிக்கையின் ஒரு பகுதி இது என்றார் அலோசியஸ். ஆள்குறைப்பு, சிக்கன நடவடிக்கை என்ற ரீதியில் உணவு தரப்படுவது குறைந்து விட்டது.








ஸ்பைஸ் ஜெட் போன்ற விமானங்களில் ‘பரிசுக் குலுக்கல்’ அமோகமாக நடக்கிறது. பயணிகளுக்குத் தரப்படும் அட்டையில் என்ணைச் சுரண்டினால் குறிப்பிட்ட எண்ணுக்கு ஏதாவது குறிப்பிட்ட தொகை செலுத்தி பரிசுப் பொருள் பெறலாம்.( இதேரீதியில் முன்பெல்லாம் கிராமங்களில் பலர் ஏமாந்து தில்லி கம்பெனிகள் பார்சலில் காகிதங்களையும், செங்கல்லையும் அனுப்புவதை பலர் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள்). சுரண்டுபவர்களுக்கு ஏகதேசம் ஏதாவது பரிசு கிடைத்து விடுகிறது. செலுத்தும் பணத்திற்கு உகந்தது என்ற அபிப்ராயம் வருமளவு பரிசுப் பொருள் கைக்கடிகாரம், காதணி என்று இருக்கிறது. சின்னதாய் ஏலம் என்ற அளவில் அட்டையையும் தருகிறார்கள். சூட்கேஸ், டிராவல் பேக், காமிரா, ரகசிய பதிவு செய்யும் பேனா என்று ஏலத்திற்கான பொருட்களையும் பட்டியலிட்டு, அழகாக அச்சிட்டுத் தருகிறார்கள். அவர்கள் குறிப்பிட்ட தொகைக்குக் குறைவாக அட்டையில் எழுதிக் குறிப்பிட்டாலும் " வா, வந்து பொருளைப் பெற்றுக் கொள்" என்று விமானப் பணிப்பெண் வந்து அழகாய் சொல்லி விட்டுப் போகிறாள்.இன்னும் குறைத்துப் போட்டிருக்கலாம் என்ற அபிப்ராயமும் வந்து விடுகிறது.



எங்கள் குழுவில் மொத்தம் 15 பேர் இருந்தோம். டாக்கா உள்ளூர் கார்ப்பரேட் சமூகப் பொறுப்புணர்வு ஆராய்ச்சி மையத்தைச் சார்ந்த பய்ஜ் உட்பட பலர் பெண் பிரதி இல்லாததைக் குறையாகச் சொன்னார்கள். எங்கள் குழுவை க் கவனித்த ஒரு தன்னார்வக் குழுத் தலைவர் சொன்னார்: " உங்கள் குழுவில் பெண்களே இல்லை. எங்கள் நாட்டிலிருந்து வெளிநாடுகளுக்குச் செல்லும் பிரதிநிதிக் குழுக்களில் எங்கள் பிரதமர் பெண்மணி முதலிடத்தில் இருப்பார். எங்கள் குழுக்கள் இவ்வளவு சிறியதாக இருக்காது. 80-90 பேர் கொண்ட பெரிய குழுக்களாக இருக்கும். விமானத்தில் பாதியை இடம் பிடித்துக் கொள்வர். பெரிய குழு சாதாரணம். விரைவில் அது 100 என்பதை எட்டலாம்".

வங்கதேசத்திலிருந்து 40 லட்சம் பயணிகள் சென்றாண்டு வெளிநாடு சென்றிருக்கிறார்கள். இது சென்றாண்டை விட 80 சதவீதம் அதிகமாகும். கடந்த 10 ஆண்டுகளில் பெரிய சாதனை என்கிறார்கள். என்றாலும் உள்ளூர் வங்கிகள் விமான சேவைக்காக கடன் கொடுப்பதில் வெகுவாகத் தயக்கம் காட்டுகிறார்கள். காரணம், விமானக் கோளாறுகளும் விபத்துகளும், பெரிய முதலீடும். உள்ளூர் விமான சேவை அதிகரித்திருக்கிறது. இடம்பெயர்வு தொழிலாளர்கள் அதிகம் பயணம் செய்வதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இவ்வாண்டு 10 வங்கிகள் ‘பீமன்’ என்ற விமான சேவை நிறுவனத்திற்கு 800கோடி ரூபாய் அடுத்த ஆண்டுகளில் புதிய ஜெட் விமானங்கள் வாங்கத் தந்துள்ளன. யுனைடெட் ஏர்வேஸ், ஜிஎம்ஜி போன்றவை இதுபோல் பெரும் பண உதவி பெற்றுள்ளனர். விமானங்களை இயக்குவது முழுக்க கணினி மயமாக்கப் பட்டிருக்கிறது. விமானஓட்டி கணினி மேற்பார்வையிடும் வேலை செய்கிறார். இவ்வாண்டின் மிக மோசமான மங்களூர் விபத்தில் ‘கறுப்புப் பெட்டி’ விமானஓட்டியின் நெடுநேர குறட்டைச் சப்தத்தைப் பதிவு செய்திருக்கிறது.



பீமன் பங்களாதேஷ் ஏர்லைன்ஸ் புகைவண்டி போல ஒரு மணிநேரம் தாமதமாகக் கிளம்பியதால் டாக்காவில் நாங்கள் பிடிக்க வேண்டி இருந்த ஜெர் ஏர்வேஸ் விமானத்தைக் கோட்டை விட்டோம். இமிகிரேஷ்ன் செக்கிங் முடிந்து, போடிங் பாஸ் தந்துவிட்டாலும் நேரமாகிவிட்டது என்று காலையில் கிளம்பிக் கொண்டு போய்விட்டார்கள். அடுத்த விமானம் மத்தியானம்தான். அதற்கு அபராதம் கட்ட வேண்டியிருந்தது. வெளியிலும் செல்ல முடியாது. செக்யூரிட்டியில் இருந்த ஒரு மலையாளி அதிகாரி முகஜாடையையும், மொழிப் பரிமாற்றத்தையும் புரிந்துகொண்டு நால்வரை வெளியேகொண்டு போய் சாப்பிட்டு விட்டு மற்றவர்களுக்கு பொட்டலங்கள் வாங்கி வர அனுமதி தந்ததால் வெளியே சென்றுவிட்டு வந்தோம். எங்கு உட்கார்ந்து சாப்பிடுவது என்ற சிக்கல் இருந்தது. சர்வதேச விமான நிலையம். உட்கார்ந்து சாப்பிட அனுமதிக்கமாட்டார்கள் என்ற தயக்கம் இருந்தது. ஆனால் தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள் தோழமையுடன் குளிர்ந்த தரைப்பரப்பில் பொட்டலங்களை விரித்து வைத்து சாப்பிட ஆரம்பித்தார்கள். யாரும் கண்டு கொள்ளவில்லை. பிரிட்டிஷ் ஏர்வேஸ் விமானப் பணிப்பெண் அதைக் கூர்ந்து கவனித்தபடி கிண்டல் அடித்தார்: " சர்வதேச விமான நிலையம் இந்திய புகை வண்டி நிலையம் போலாகிவிட்டது. சர்வதேச விமான நிலையத்தை இந்தியர்கள் சர்வதேச புகைவண்டி நிலையம் ஆக்கிவிட்டார்கள்."

Subrabharathi@gmail.com