சுப்ரபாரதிமணியன் திருப்பூரை சேர்ந்தவர். சிறுகதை , நாவல், கட்டுரைகள் , கவிதைகள் என தமிழிலக்கியத்தின் பலதளங்களில் கடந்த முப்பது வருடங்களாகத் தீவிரமாக இயங்கி , அனைவராலும் அறியப்பட்ட ஒரு படைப்பாளி்,இந்திய முன்னாள் குடியரசு தலைவர் வழங்கிய கதாவிருது தமிழக அரசின் சிறந்த நாவல் ஆசிரியர் விருது உட்பட பல்வேறு விருதுகளையும் பரிசுகளையும் பெற்றுள்ளார். திருப்பூர் பகுதியில் குழந்தை தொழிலாளர் ஒழிப்பு, பெண்களை சுரண்டும் சுமங்கலி திட்டத்தை ஒழிப்பது ,நொய்யலை பாதுகாப்பது போன்ற பல்வேறு சமூக பிரச்சினையிலும் அக்கறை கொண்டவர் ,11 நாவல்கள் 15 சிறுகதை தொகுப்புகள் ,கட்டுரைத் தொகுப்புகள் உட்பட 40 நுல்கள் வெளியிட்டுள்ளார் கனவு என்ற இலக்கிய இதழை 27 ஆண்டுகளாக நடததுகிறார் திருப்பூர் தாய்தமிழ் பள்ளியோடு இணைந்து பணியாற்றுகிறார். தொலை பேசித்துறையில் உதவி கோட்ட பொறியாளராய் பணியாற்றியவர்.

Saturday, November 15, 2014


சுப்ரபாரதி மணியனின் வேட்டை – ஒரு பார்வை

தேனம்மை லெக்ஷ்மணன்




சுப்ரபாரதி மணியனின் வேட்டை சாய நகரத்தில் மனிதர்கள் வேட்டையாடப்படுவதைக் குறிக்கிறது. பெரும்பாலும் இவரது கதைகளில் திருப்பூர் சம்பந்தப்பட்ட பின்னலாடைத் தொழிலும் தொழிலாளிகளும் அவர்களின் வாழ்வியல் அவலமும் சுட்டப்படும்.



இந்த நூலிலும் அப்படித்தான். ஊர் விட்டு ஓடிவந்து சினிமாவுக்கு நடிக்கப் போகும் பெண்கள் பற்றிப் படித்திருக்கிறோம். இதில் வேலைக்காக ஊரைவிட்டு வந்த பஞ்சவர்ணம் தன் முன்னிற்கும் மூன்று விதமுடிவுகளில் எதற்கு இரையாகப் போகிறாள் என்ற பதட்டத்தை உண்டாக்குகிறது வேட்டை.



மலையாளிகள் பற்றி எனக்கும் சில கருத்துண்டு. கம்யூனிஸ்டுகள் நிரம்பிய தேசம் என்றாலும் அங்கே நகைக்கடைகள்தான் அதிகம். தங்கம்தான் நிர்ணயிக்கிறது திருமணத்தை. பெண்களின் சபரிமலா என்று ஆற்றுக்கால் பகவதியைக் குறிப்பிட்டார் , திருவனந்தபுரத்தில் எங்களைக் கோயில்களுக்கு அழைத்துச் சென்று தரிசனம் செய்வித்த கணவரின் நண்பர். திருமணமாகாமல் வாழும் முதிர்கன்னிகளைச் சுமந்திருந்தது திருவனந்தபுரம்.  அழகிகள் எல்லாம் நடிக்கப் போய்விட்டார்கள் அல்லது அரபு தேசத்துக்கு நர்சாகப் பணியாற்றப் போய்விட்டார்கள். இந்த அருந்ததி ராய் வீட்டுக்குப் போயிருந்த கதையில் சுப்ரபாரதி ஜெய் சபாஸ்டியன் திருமணத்தில் ஒரு நடிகையைத் தெரிந்த அளவுக்கு சொந்த தேசத்தில் ஒரு எழுத்தாளர் அறியப்படவில்லை என்பதையும் அவர்களின் நகைகள் ( மோகம் ) பற்றிய சிறுகுறிப்பும் நச்சென்று அளித்திருந்தார்.



முரகாமியின் யானை காணாமலாகிறது என்ற கதை போல இங்கே ஒரு நாய் சாயப்பட்டறையின் அழுக்குகளையும் கழிவுகளையும் யானையாகும் கதை. வளர்ப்புப்ராணிபோல அவர்கள் தங்கள் கழிவுகளைப் பெருக்கிக் கொண்டே போவதும் அதைப் பற்றிய சிந்தனை சிறிதும் இல்லாமலிருப்பதையும் சொன்ன கதை.



திடீரென்று விதிர் விதிர்க்கச் செய்த கதை மொட்டை. பெண்களுக்குள்ளும் ஆணாதிக்கம் உண்டோ என்று திகைக்க வைத்த கதை. உயிர்சுழி இன்றைய கருத்தரிப்பு மையங்களின் பணி சார்ந்தது. முடிவு கொஞ்சம் கொடுமைதான். உபயோகம் கொஞ்சம் விவேக் பாணி ஜோக் கதை. இப்படியும் உண்டுமா என்று நினைக்க வைத்தது.



பல கதைகள் தனியறைகளிலும் லாட்ஜ்களிலுமே நடப்பதைப் போன்று இருக்கிறது. கூட இருப்பது மனைவியா, துணைவியா, இல்லை கூட்டிக்கொண்டு வந்த பெண்ணா என்ற குழப்பம் நிகழ்கிறது. கசங்கல், வள்ளுவரின் வாட்ச்..,வாடகை ஆகியன.



கல் –மனைவியும் ஒரு விதத்தில் கல்நாயோ என்ற உணர்வு எழச் செய்த கதை. கும்பல் சாதாரண மனிதனையும் போலீசாரின் சில முன் அனுமானங்களில் போராட்டக்காரனாய் மாறியதாய் எண்ண வைக்கும் கதை.



கூட்டம் கூட்டுவது என்பது எளிதல்ல என்பதை கூட்டம் கதை விளக்கியது. எல்லா அவஸ்தையையும் நேரில் அனுபவித்தது போல் சிரிப்பைக் கொண்டுவந்த கதை. நடுவீதி உலா ரிட்டயர் ஆன மனிதரின் பார்வையில் உலகமும் அவர் மனைவியின் பார்வையில் அவரும் தென்படும் கதை.



பூச்சு இரு வேறு பெண்களின் மனநிலையையும் அவர்களின் வெளிப்பூச்சையும் புரிய வைத்த கதை. பெண்களைப் பெண்கள் புரிந்து கொள்கின்றார்கள் வேறு பேர் சூட்டுவதில்லை என்று ஆசுவாசம் தந்த கதை. புகை நிகழ்வுகளின் நிமித்தம் தனித்து வெளியிடங்களில் தங்க நேரும் ஒரு பெண்ணின் மனநிலையைப் ப்ரதிபலித்த கதை.



மொத்தத்தில் ஆதிக்க உலகில் வேட்டையாடப் படும் சாதாரணப் பெண்களின் பல்வேறு வாழ்வியல் நிலை பற்றியும் துயரம் பற்றியும் அதிகம் சொல்லிச் சென்றாலும் சாயப் பட்டறை ஊரினாலும் மேலும் ஆண்கள் தங்கள் வாழ்வியல் சிக்கல்களினாலும் வேட்டையாடப்படுவதையும் சொல்லிச் செல்கின்றன என்பது இதன் தனித்துவம்.



நூல்:- வேட்டை



ஆசிரியர் :- சுப்ரபாரதி மணியன்



பதிப்பகம் :- உயிர்மை.



விலை ரூ 90.

Friday, November 14, 2014

அ.முத்துலிங்கத்தின் மூன்று உலகங்கள்: அ.முத்துலிங்கம் பற்றிய கட்டுரைகள் தொகுப்பு!

 சுப்ரபாரதிமணியன்

அ.முத்துலிங்கம் சுப்ரபாரதிமணியன்இலங்கை எழுத்தாளர் அமரர் செ.யோகநாதன் என்னிடம் எண்பதுகளில்   அ.முத்துலிங்கத்தின்   எழுத்தினைப் பற்றி ரசனையோடு சிலாகித்து நிறைய பேசியது அவரைத் தேடிப்படிக்கச் செய்தது. இலங்கை தேசிய இனப்பிரச்சினயில் அவர் இங்கு வந்து தங்கி இருந்தபோது  இலங்கைச்சூழல் பற்றி அவ்வப்போது செய்த இல்க்கியப் பதிவுகள் குறிப்பிடத்தக்கவை. அ.முத்துலிங்கம் அவர்களின் ஆரம்ப நூல்கள் மணிமேகலை பிரசுரம் போன்றவற்றில் வெளிவந்தது அவருக்கு குறையாகவே பட்டதை வருத்தத்துடன் சொல்வார். அது முதல் அவரை தொடர்ந்து வாசித்து வந்திருக்கிறேன்.  பாக்கிஸ்தானில் முத்துலிங்கம்  இருந்த போது எனக்கு வெளிநாட்டு தொலைபேசி வசதியிருந்ததால் நிறைய தொலைபேசியில் கதைத்திருக்கிறோம். அந்த அனுபவங்களின் மூலத்துளிகளை அப்போது அவர் சொல்ல சிலதை அனுபவித்திருக்கிறேன். அந்த சமயத்தில் அவரின் இரு கதைகள் ” கனவு” இதழில் வந்தன. அதில் ஒன்று பிறகு குமுதத்தில் கூட வந்தது. அல்லது அக்கதை கனவிற்கு அவர் அனுப்பி கனவு   வெளிவர தாமதமானதால் குமுதத்தில் வந்த வகையிலும் சேர்த்துகொள்ளலாம். கனவு வெளிவந்த அதே வாரம் குமுதத்திலும் அக்கதை வந்தது. அவர் நிறைய எழுதுவதைப் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.அப்புறம் தொடர்பு அவரின் எழுத்து, படைப்புகளின் கதாபாத்திரங்கள்  என்றாகி விட்டது.முத்துலிங்கம் சொல்வது போல “ குரங்கு சாகும் காலம் வந்தால் எல்லா மரமும் வழுக்கும் ‘ என்பது போல அலுவலக நெருக்கடிகளில் தொடர்புகள் இல்லாமல் போய் விட்டது.
இரண்டாண்டுகளுக்கு முன் தொடர்பு கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்பட்ட்து. எழுத்தாளர் ஒருவரின் மகள் கனடாவில் ஒருவரைத் திருமணம் செய்து கொண்டு குடும்பச் சிக்கல்களில் தவித்து வந்த போது எழுத்தாள நண்பர் அவரின் மகள் பற்றி ஓயாமல் அழுது கொண்டிருந்தார். அப்பெண்ணுக்கு அது இரண்டாவது திருமணம்.இதுவும் இப்படியாகி விட்ட்தே என்ற அழுகை. தொடர்பு கொள்ள யாருமில்லை என்றார். முத்துலிங்கம் அவர்களைத் தொடர்பு கொண்டு ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டால் அப்பெண் அணுகுவார் என்று தெரிவித்தபோது, தாராளமாய் அணுகலாம் என்று ஆறுதல் படுத்தினார் என்னிடம்.  ஆனால் அப்பெண் கணவனின் நடவடிக்கைகள் பிடிக்காமல் இந்தியாவிற்கு உடனே திரும்பி விட்டார்.
திருப்பூர் தமிழ்ச்சங்கம் ஆண்டுதோறும் சிறந்த நூல்களுக்குப் பரிசு தந்து வருகிறது. சென்றாண்டு அ.முத்துலிங்கத்தின்  “ அமெரிக்கா உளவாளி “ நூல் பரிசு பெற்ற போது அவ்ருக்கு அச்செய்தியை மின்னஞ்சலில் பதிவு செய்திருந்தேன். பரிசை பெற்றுக் கொள்ளச் சொன்னார் . பெற்றபின் பரிசுத்தொகையை அனுப்ப வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டார், அப்பரிசுத்தொகையைக் கொண்டு “ கனவு”    அ,.முத்துலிங்கம் படைப்புகள் பற்றிய ஒரு போட்டியை நட்த்தியது.  அதில் தேர்வு பெற்ற கட்டுரைகளுடன் சிலதைச் சேர்த்து ஒரு புத்தக வடிவமாக்க முயன்றபோது அனுமதியும் தந்தார். நண்பர்களின் சிபாரிசால் சில நல்ல கட்டுரைகள் கூடக் கிடைத்தன.அது இப்போது இந்த வடிவம் பெற்றுள்ளது.
’அமெரிக்க உளவாளி’ நூலைப் பற்றி அப்போட்டியின் போது நடுவர் குழுவில் ஒருவராகப் பணியாற்றிய மாலன் இப்படிச் சொல்கிறார்:
’நாள் காட்டியில் தேதி கிழிப்பது போன்ற உப்புச்சப்பற்ற ஒரு விஷயத்தைக் கூட (இந்த டிஜிட்டல் நாள்களில் நாள் காட்டிகள் ஏது?) இதழ்க் கடையில் புன்னகை நிரந்தரமாய் ஒதுங்கியிருக்க சுவாரஸ்யமாகச் சொல்வது அ.முத்துலிங்கத்தின் பாணி. அது அவ்வளவு எளிதான காரியம் அல்ல. அதற்கு மொழியின் மீது ஆளுமை, நுட்பமான பார்வை, வரலாற்று அறிவு, உலக அனுபவம், நகைச்சுவை உணர்வு என்ற பல ஆற்றல்கள் தேவை. முத்துலிங்கத்திடம் அவை ஏராளம். ஆங்கிலத்தில் ஓட்ஹவுஸ், மார்க்ட்வைன், ஆஸ்கார் ஒயில்ட், ஆர்ட் புக்வால்ட் என டஜன் கணக்கில் புன்னகைக்க வைக்கும் மன்னன்கள் இருக்கிறார்கள். தமிழில் முத்துலிங்கம் ஒருவர்தான்.
அவரது அமெரிக்க உளவாளி அதற்கோர் உதாரணம். என்னை நம்ப வேண்டாம், அந்தத் தலைப்புக் கட்டுரையைப் படித்துப் பாருங்கள். புன்னகைக்கச் செய்வது மட்டுமல்ல, மழை பெய்யத் துவங்கும் முன் கிளம்பும் மண் வாசனை கண்ணுக்குத் தெரியாமல் மனதை நிறைத்துவிடுவது போல, முத்துலிங்கத்தின் எந்தப் பக்கத்தைப் படித்துவிட்டு மூடி வைத்தாலும் மனசு கொஞ்ச நேரம் விண்ணென்று நெரி கட்டிக் கொண்டு விம்மும். கைலாசபதி பற்றிய கட்டுரையைப் படித்துவிட்டு ஒரு நாள் முழுக்க அதைப்பற்றியே பேசிக் கொண்டிருந்தேன். எப்பேர்பட்ட வாழ்க்கை! எப்பேர்பட்ட சாவு! அதை நினைவூட்டிக் கொண்டிருக்கும் முத்துலிங்கத்தின் எழுத்து!
ஒரு நல்ல புத்தகத்தைக் கெளரவிக்க திருப்பூர் தமிழ்ச் சங்கம் வாய்ப்புக் கொடுத்தது. நடுவர் நாற்காலியில் அமர நேர்ந்த எல்லா நேரங்களிலும் இப்படிப் பொருத்தமான புத்தகம் அகப்படுவதில்லை. இந்த முறை வாய்த்தது. அதற்கு நான்தான் சந்தோஷப்பட வேண்டும்.’ 
அப்போட்டியின் இன்னொரு நடுவர் ப.க.பொன்னுசாமி அவர்கள் சென்னை, மதுரை பல்கலைக் கழகங்களில் துணை வேந்தராய் இருந்தவர்.தமிழில் அறிவியல் சார்ந்த நிறைய நூல்களை எழுதியிருப்பவர்.நாவரசு அறக்கட்டளைச் சார்பாக நிறையப் பணிகள் செய்து வருபவர். அவர் பரிசளிப்பு கருத்தரங்கில் முத்துலிங்கம் படைப்புகள்  பற்றி நிறைய சிலாகிப்புகளை முன் வைத்தார்.
அவ்வகை சிலாகிப்புகள்தான் இந்நூலில் விரவிக் கிடக்கின்றன. முத்துலிங்கம் படைப்புகளை தொடர்ந்து வாசிக்கிறவர்களுக்கு சில நினைவூட்டலை, வியப்பை, நமுட்டுச் சிரிப்பை இத்தொகுப்பு  தரும். மனதுள்  ஆறுதல் அளிக்கும் நண்பர்களாய் அவரின் புத்தகங்கள் இருக்கின்றன. அவர் எழுத்தின் பேராற்றலை ஞாபகமூட்டும்.. வாழ்க்கையின் சில நல்ல தருணங்களை  இத்தொகுப்பு  உருவாக்கும்.
கனவில் வெளிவந்த பல்வேறு படைப்புகளை தொகுக்கும் முயற்சியின் போதான மகிழ்ச்சியான  மன நிலையை இத்தொகுப்பும் தந்தது. அவ்வகை தொகுப்புகளாக உலக சினிமா கட்டுரைகள்,  நோபல் பரிசு பெற்றவர்களின் கதைகள் தொகுப்பு , கனவு   முதல் 20ஆண்டுகளின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட படைப்புகள் தொகுப்பு ஆகியவற்றைச் சொல்லலாம். கனவில் வெளிவந்த  அசோகமித்திரனின் சிறப்பிதழின் கட்டுரைகளோடு இன்னுன் சிலவற்றைச் சேர்த்து “ அசோகமித்திரன் 77 “ என்ற தொகுப்பை இரண்டாண்டுகளுக்குமுன் கொண்டு வந்தது எனக்கு    நிறைவு தந்த்து, அது போல் நிறைவு தந்த தொகுப்பு இது.
இத்தொகுப்பின் இக்கட்டுரைகளை பயன்படுத்த அனுமதி தந்த எழுத்தாள நணபர்கள்,இக்கட்டுரைகளை தேடி சிபாரிசு செய்தவர்கள், அச்சாக்கத்தில் உதவிய தளவாய் சுந்தரம்,பதிப்பித்திருக்கும் நற்றிணைபதிப்பகம்   ஆகியோர்களுக்கும் நன்றி.   (ரூ 90, நற்றிணை பதிப்பகம், சென்னை  28482818, 9486177208 )
எஸ். இராமகிருஷ்ணனின் “ நிமித்தம் “ நாவலுக்கு 

திருப்பூரில் விருது 

சுப்ரபாரதிமணியன்


எஸ். இராமகிருஷ்ணனின் “ நிமித்தம் “ நாவலுக்கு ( உயிர்மெய் பதிப்பக வெளியீடு, சென்னை  )  திருப்பூரில்” யாதும் ஊரே. யாவரும் கேளிர்” விருது   இன்று தரப்பட்டது.  காது கேளாதோர் பள்ளி சார்பில் தரப்பட்டது இவ்விருது… இப்பள்ளி முன்பு நம்மாழ்வார், ஜெயமோகனுக்கும் விருது வழங்கியுள்ளது.

புதன் மாலை திருப்பூர் கோதபாளையம் காது  கேளாதோர் பள்ளியில் நடந்த நிகழ்ச்சியில் பள்ளி தாளாளர் முருகசாமி பரிசு வழங்கினார், பள்ளி அறக்கட்டளைத் தலைவர் பாலகிருஷ்ணன் தலைமை தாங்கினார்.

காது கேளாத ஒருவைன் வாழ்க்கையை மையமாகக் கொண்ட்து ” நிமித்தம்”  நாவல்.

விருதைப் பெற்றுக்கொண்டு எஸ். ராமகிருஷ்ணன் பேசினார்: “ யாரைப் பற்றி நான் எழுதினேனோ அவர்களே என்னை அங்கீகரித்து விருது தருவது பெரிய கவுரவமாகும். சின்ன கிராமத்து அரசு பள்ளியில் படித்து எழுத்தாளன் ஆனதற்கு நல்ல ஆசிரியர்கள், நண்பர்கள் வழிகாட்டிகளாக இருந்தனர்..  ” யாதும் ஊரே. யாவரும் கேளிர்” என்பது உலகளவிலான மானுடத்தத்துவம். அந்தப் பெயரில் விருது வழங்கப்படுவது சிறப்பானது தங்கள் உடல் குறையை மீறி இப்பள்ளி மாணவர்கள்  சாதனை புரிந்து வருவது முன்னுதாரணமாக்த் திகழ்கிறது .என் எழுத்துலகப் பயணத்தில் துணை நிற்கும் மனைவி, மகன்கள், தோழர் எஸ்.ஏ. பெருமாள் ஆகியோருக்கு நன்றி..புகைப்படத்துறையில் இங்குள்ள மாணவர்களுக்கான படிப்புப்பிரிவு அவர்களுக்குப் பெரிய கொடை.   ‘ என்றார்

.       எஸ். இராமகிருஷ்ணனின் படைப்புகள் பற்றி சுப்ரபாரதிமணியன் பேசினார். ”  நாவல் பரப்பில் விரிந்த களன்களைக் கொண்டவை அவரின் நாவல்கள்.யதார்த்தமும், புனைவின் உச்சமும்  கொண்டு வெவ்வேறு பரிமாணங்களில் தமிழுக்கு பெரும் கொடையாக அவரின் படைப்புகள்  விளங்குகின்றன. விளிம்பு நிலை மக்களின் வாழ்க்கை குறித்தப் படைப்புகளில் அக்கறை கொண்டவர் என்பதை காது கேளாதவர் உலகம் பற்றி “ நிமித்தம் ” நாவலில் அவர்  எழுதியிருப்பது நிரூபிக்கிறது “ என்றார்.

தரணிதரன் இயக்கிய சிலப்பதிகாரம் காவிய நாடகம் , வேற்று கிரகவாசி, வகுப்பு ஆகிய நாடகங்களை காது கேளாதோர் பள்ளி மாணவ மாணவியர் நடத்தினர்.

( நிர்வாகி காது கேளாதோர் பள்ளி 9488871537 , 9965631066 )

"மொய்"

 சுப்ரபாரதிமணியன் ” 

என்ன திருட்டுத் தபால் ஏதாச்சும் கெடச்சிருச்சா . மேய்ஞ்சுட்டு இருக்கீங்க” “ 

இதுலே அதுவெல்லா புடிக்கறதுக்கு வயசும், புது டெக்னாலஜி மூளையும் வேணும் “ கண்களை இடுக்கிக் கொண்டு மூக்குக் கண்ணாடி பிரேமை மூக்கிலிருந்து தற்காத்துக் கொண்டார் மணியன். .தனலட்சுமி பூச்சி பூச்சியாய் நெளியும் கணினி எழுத்துக்களைப் பார்த்து நகர்ந்து விட்டாள்..அவளுக்கும் மூக்குக்கண்ணாடிதான் தெளிவு தரும். “ அதிகாரம் இருந்துச்சு திருடின்னீங்க.. இதிலே முடியுமா.. “ “ 
என்ன பெரிய அதிகாரம் போ… இப்போ இங்க இதிலெ சகஜம்ன்னு சொல்றாங்க. இங்க அதுக்கெல்லா புது டெக்னாலஜியெல்லா தேவை.” . கணினியின் மானிட்டர் எழுத்துக்களால் நிறைந்திருந்தது. மின்னஞ்சல்கள் வரிவரியாய் நின்றிருந்தன.. * * 

 தபால்காரர் என்ற அதிகாரத்திலேயே கொஞ்சம் தபால்களை பிரித்துப் பார்த்திருக்கிறார் மணியன். படித்துமிருக்கிறார். சுவாரஸ்யமாய் தென்பட்டக் கடிதங்களை .பின்தொடர்ந்துமிருக்கிறார். செகடந்தாளி கிராமத்திற்கு அதிகபட்சமாய் நாற்பது தபால் வரும். எளச்சிபாளையம் தபால்காரர் விடூமுறை என்றால் இன்னும் இருபது கூடுதலாகும்.தொடக்கப் பள்ளி, பஞ்சாயத்துத் தலைவர் என்று முக்கியமானவை ஒற்றை இலக்கத்துள் இருக்கும். அதெல்லாம் கவர்மெண்ட் சமாச்சாரங்கள். சுவாரஸ்மிருக்காது.அகவிலைப்படி உயர்வு, அரசு சாலை போட ஒதுக்கும் தொகை, கழிப்பறை கட்டாமல் இருக்கக் காரணங்கள் கேட்டு கடிதம், புது தெரு விளக்கு ஏன் இருக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனை என்றிருக்கும். உமா பெயரில் வந்த கடிதங்களில் சுவாரஸ்யம் இருந்ததைக் கண்டு கொண்டார். எதேச்சையாய் கடிதக் கவர் ஒன்று ஒட்டப்படாமல் இருந்ததை எடுத்துப் படிக்க ஆரம்பித்தார். அவசரத்தில் ஒட்டாமல் விட்டிருப்பார்கள் போல. சகஜமான நலம் விசாரிப்புதான். எதிர் தரப்பில் வேலை அமைந்து விட்ட சந்தோசத்தை அக்கடிதம் சொன்னது. உமா பட்டப்படிப்பு, ஆசிரியை பயிற்சி முடித்து விட்டு வீட்டிலிருக்கிறவள். அவள் அப்பாவிற்கு நிலம், விவசாயம் , தென்னந்தோப்பு கொஞ்சம் என்று உண்டு. படித்து விட்டுக் கடிதத்தை ஒட்டி பத்திரமாக உமாவிடம் சேர்த்திருந்தார். “ என்னமா லெட்டர் “ ‘” டீச்சர் டிரையிங் பேட்ச் மேட். “ “ பொண்ணூதானே.” “ ஆமாப்பா. மேரி ஏஞ்சல்.. “ “ கிறிஸ்துவங்கதா நெறைய படிப்பாங்க. டீச்சர்கள்ல அவங்கதா அதிகம் “ ஆனால் அக்கடிதம் எழுதியது ஏஞ்சல் இல்லை. தேவதை இல்லை. தேவன்தான். பெயரும் கூட தேவன். தேவதைக்கு தேவைப்பட்ட தேவன். அப்பாவின் கேள்விக்கு மேரி ஏஞ்சல் என்று பொய்யாய் பெயர் சொன்னது காதில் விழுந்தது மணியனுக்கு., அதுவே அதன் பின் உமா பெயருக்கு வந்த கடிதங்களை சற்றே உற்று நோக்க வைத்தது. பிரித்தும் பார்க்கவும், படிக்கவும் வைத்தது. கொஞ்சம் எச்சிலைத் தொட்டு இழுத்தால் பிரிந்து விட்டன தேவனின் கடிதங்கள். அல்லது கொஞ்சம் நீராவியில் பிடித்தால் கழண்டு கொண்டன. மறுபடியும் அரிசி சோற்றுப் பருக்கையையோ , பசையையோ வைத்து சுலபமாக ஒட்டி நல்ல போஸ்ட் மேனாக கடிதங்களை கொண்டு சேர்த்தார். பின்னால் வந்த தேவன் கடிதங்களில் சுவாரஸ்யங்கள் கூடிக்கொண்டே இருந்தன. தேவனும் உமாவும் ஆசிரியர் பயிற்சிக்கல்லூரியில் ஒன்றாய் படித்தவர்கள். தேவனுக்கு வேலை கிடைத்து விட்டது. அவளும் ஏதாவது வேலை கிடைத்தால் போய் விடுவாள். பட்டிக்காடு ரொம்பவும் போர் அடிக்கிறது.நூலகத்திற்கு கூட 5 கி.மீ தாண்டி கருமத்தாம்பட்டிதான் போகவேண்டும். அண்ணன் வெள்ளிகிழமை சோமனூர் மீனாம்பிகா திரையரங்கில் படம் மாற்றுகிற நாளில் சோமனூர் போகிற போது தினத்தந்தி வாங்கி வருவான். மற்றபடி அவன் வாரப்பத்திரிக்கைக்கு மாறுவானா என்று உமா காத்துக் கொண்டிருந்தாள். தொலைக்காட்சி, கைபேசி அதிகம் வராத காலம். பஞ்சாயத்துத் தலைவர் வீட்டில்தான் தரை வழி தொலை பேசி கூட இருந்தது.. கடிதங்களில் உமா பெரும்பாலும் தன் தனிமையைப் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தாள்.தேவன் நகர வாழக்கையின் சுவாரஸ்யங்கள் பற்றிச் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தான். ” கல்யாணராமன் “ படத்தில் கமலஹாசனின் பல்லு ரோல் சிறப்பாக இருந்ததையும் சொல்லியிருந்தான் ஒரு கடிதத்தில். “ பதினாறு வயதினிலே” இன்னொரு தரம் பார்ப்பதற்க்கும் கூட சோமனூர் தான் உமா போக வேண்டியிருந்தது,அதுவும் அது வரும் சமயம்தான். மெல்ல மெல்ல காதல் வார்ததைகள் கூடிக் கொண்டு வந்த போதுதான் அந்த அதிர்ச்சித் தகவலை உமா கடிதத்தில் சொன்னாள்: 

செம்மாண்டாம் பாளையத்தில் தென்னந்தோப்பு வைத்திருப்பவன் தன்ராஜ். பட்டப்படிப்பு படித்தவன். குடிகாரன் என்ற பட்டமும் அவனுக்கு இருக்கிறது, தென்னந்தோப்பும், தென்னங்கள்ளும், தன்ராஜிம் பிடிக்கவில்லை அவளுக்கு, பட்டம், ஆசிரியைப் பயிற்சி எல்லாம் வீணானானாலும் பரவாயில்லை இப்போதே குடிகாரன் என்ற பட்டப் பெயர் உள்ளவனோடு திருமணம் செய்து கொண்டு காலம் தள்ள முடியாது. அவனைத் திருத்துவதும் கஷ்டம். காரணம் அவர்களின் தலைமுறையே குடியில் சம்பந்தப்பட்டது, திருத்த முடியாது என்று புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள். “ நான் என்ன பண்ணட்டும் “ ஒரு கடிதத்தில் தேவன் கேட்டு விட்டான். “ அடப்பாவி மனுஷா .மனசே பறிகுடுத்துட்டனே ..புரியலையா .. செரின்னா கூட குடிகாரனுக்கு வாழ்க்கைபடறதிலே விருப்பமில்லே. அவங்க அப்பனே குடிச்சு குடல் கருகி அவங்கம்மாவை விதவையாக்கியவன்தான் “ கடிதங்கள் தினந்தோறும் என்றானபோது உமாவே பெரும்பாலும் வந்து கடிதங்களைப் பெற்றுக் கொண்டாள். மணியன் சோமனூரிலிருந்து வரும் கடிதங்களைப் பிரித்து உமாவின் கடிதங்களை தனியே வைத்து விடுவான். தனலட்சுமி இல்லாத நேரம் பார்த்து மாலையில் அவற்றைப் படிப்பான்.” திருட்டு தபால் படிக்கறவனும், திருட்டு சகவாசம் வெச்சிட்டிருக்கறவனும் ஒண்ணுதா “ என்று மறைமுகமாய் ஒருதரம் தனலட்சுமி சொன்னபின் உசாராகி விட்டான்.ஆனாலும் தனலட்சுமிக்கு சந்தேகம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. தேவன் கடைசியில் நாள் குறித்து விட்டான். “ உன்னாலே முடியாதுன்னு சொன்னப்புறம் நான் கண்ணெ மூடிட்டு இருக்கறது நாம பழகனதுக்கு துரோகம் பண்ற மாதிரி இருக்கு. வெள்ளிக்கிழமை உஙக ஊருக்கு சாயங்காலம் வர்ற எஸெமெஸ் பஸ்சிலே வந்திருவேன். அது எளச்சிபாளையும் போயிட்டு திரும்பி வர்றப்போ நீயும் ஏறிக்க. வெள்ளிக்கிழமை மாரியம்மன் கோவிலுக்கு வர்றதா சொல்லிட்டு வந்திரு. சந்தேகப்படற மாதிரி இல்லாமெ வெறும் கையோட வா. பாத்துக்கலாம் “. அந்தக் கடிதம் வெள்ளிக்கிழமை 
காலையில்தான் வந்திருந்தது, தனலட்சுமி ஊரில் இல்லாத தைரியத்தில் உடனே பிரித்துப் படித்தவன் அவசரம் கருதி பசையால் நன்கு ஒட்டி உமாவிடம் உடனே சேர்த்து விட்டான். “ இன்னிக்கு தபால் காரர் சீக்கிரம் வந்துட்டாரா அம்மினி “ என்று கேட்டபடி உமா தகப்பன் ஒரு மரத்துத் தென்னங்கள்ளுக்காகக் கிளம்பினார். அவருக்கு எளப்பு சீக்கு உண்டு. ஒரு மரத்து கள்ளை ஒரு மண்டலம் குடித்தால் சரியாகிவிடும் என்று யாரோ சொல்லியிருந்தார்கள். உமா ரொம்பவும் பதற்றமாகத்தான் இருந்தாள். சாயங்காலம் எஸெமெஸ் பேருந்து வந்ததும் கவனித்தார் மணியன்.. தேவன் அழகாகத்தான் இருந்தான். உமாவுக்கு நல்ல ஜோடி. இருவரும் நல்ல உயரம்..தேவனைப் பார்த்து மணியன் சிரித்தார், தேவன் பயந்து போயிருப்பது தெரிந்தது. எஸெமெஸ் பேருந்து எளச்சிபாளையம் போய் விட்டுத் திரும்பியபோது உமா வந்து விட்டாள். அம்மன் கோவில் விபூதி குங்குமம் அவள் நெற்றியில் மினுங்கியது. சுற்றிலும் பார்த்துக் கொண்டே பேருந்தில் ஏறி நான்காவது வரிசையில் உமா உட்கார்ந்து கொண்டாள். தேவன் சற்றே பயம் நீங்கியவன் போல் கடைசி வரிசையில் ஒடுங்கி உட்கார்ந்தான். மணியனைப் பார்த்ததும் தேவனின் முகம் இருளடைந்தது.இந்த ஆள் அடிக்கடி தென்படுகிறானே என்ற விசனம். உமாவின் பக்கம் சென்ற மணியன் அவள் கையில் அய்நூறு ரூபாய் நோட்டொன்றை வைத்து அழுத்தினார். ” மகராசியா இரு அம்மா “ மெல்லிய குரலில் சொன்னார். அவள் பயத்தை உள்ளடக்கிக் கொண்டு திருப்பிக் கொடுக்க எத்தனித்தவள் பின் தயங்கி மவுனமானாள். தேவன் மணியனின் முகத்தை இருளுடன் பார்த்தான் * * * “ 

திருட்டுத் தபால் இல்லை நிஜ தபால் ஒண்ணு வந்திருக்கு தனம் “ மின்னஞ்சலைப் பார்த்தபடி சொன்னார் மணியன். “ நம்ம பையனெ திருட்டுப் பையன்ம்பீங்க . அவனா எழுதியிருக்கான்.” “ நம்ம பையன் மணி மணீயானவன் உமாவோட பையன் எழுதியிருக்கான். அமெரிகாவில கம்யூட்டர் என்சினீயராமா… செகடந்தாளியை வுட்டு பதினஞ்சு ஊர் வேலைக்குன்னு மாறி வந்து வயசான காலத்திலே இங்கிருக்கோம். நம்மள உமா பையன் கண்டுபுடிச்சு இ மெயில் அனுப்பி இருக்கான்” “ யாரு உமா “ ‘ திருட்டுக்கடிதாசில்லே அது மாதிரி சுவாரஸ்யமா இருந்ததில்லேன்னு சொல்வனே . அந்த உமாவோட பையந்தா.” “ என்ன திருட்டு கடுதாசி படிச்ச தபால்காரனுக்கு அவன் வந்து ஒதை குடுக்கப்போறானா “ “ எங்கமாவுக்கு மொய் குடுத்து ஆசீர்வாதம் பண்ணுன ஒரே ஆள் நீங்கதா. இங்க அமெரிகாவிலெ ஏதாச்சும் விசேசம்னா வர்ற நம்ம கொங்கு நாட்டுக்காரங்க கொழந்தைக கிட்ட ஏதாச்சும் குடுக்கறப்பொ இந்தா மொய்ம்பாங்க., எங்க அம்மாவை வாழ்த்தி மொய் குடுத்த ஒரே ஆள் நீஙகதா. உங்களெ அடுத்த தரம் கோயமுத்தூர் வர்றப்போ பாக்க வருவேன். போன வாரம் எம்பொண்ணுக்கு பொறந்த நாளன்னிக்குத்தா உஙக மொய் பத்தி அம்மா சொன்னாங்கன்னு எழுதியிருக்கான். உங்க ஆசிர்வாதம் தா அவங்கள அந்த பட்டிக்காடெ வுட்டுத் துரத்தியிருக்கு. 
இல்லீன்னா எங்கம்மா என்ன ஆகியிருப்பாங்கன்னு எழுதியிருக்கான் அந்த அமெரிக்கப்பையன் ..போன் நெம்பர் கேட்டிருக்கான். அவங்கம்மா போன் பண்றன்னு சொன்னாங்களாமா “ “ உங்க மொய் ஆசிர்வாதம் நல்லாத்தா இருக்கு.” எப்போதோ கேட்டக் குரலை மீண்டும் கேட்க ஆவலாக இருந்தாள் தனலட்சுமியும். 

 சுப்ரபாரதிமணியன் 8/2635 பாண்டியன் நகர், திருப்பூர் 641 602

Saturday, October 25, 2014



தமிழகத்தின் தலை சிறந்த பேச்சாளர்களில் ஒருவர் ஸ்டாலின் குணசேகரன். ஈரோடு புத்தகக் கண்காட்சியின் முக்கியத் தூண். பொதுவுடமைகட்சி சார்ந்து இயங்குகிற முக்கிய நிர்வாகி. இவரின் பேச்சுக்கள் பல்லாயிரக்கணக்கானவர்களை ஈர்க்கும். அவை பெரும்பாலும் காற்றில் கரைந்த பேரோசையாக கரைந்து விடும். ஆனால் அவற்றில் சிலவற்றை புத்தகமாக்கும் பதிவில் இந்நூல் வெளிவந்திருக்கிறது..கோவை வானொலி , சென்னை வானொலி நிலையங்களில் ஒலிபரப்பப்பட்ட 55 உரைகள் ( 5 நிமிட உரைகள் ) சிறுகட்டுரைகளாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவை வலியுறுத்தும் விசயங்களாக சமூக அறம் சார்ந்தவற்றை முன்னிலைப்படுத்தலாம். தனிமனித ஒழுக்கம், பொதுக்கட்டுப்பாடு, புத்தக வாசிப்பு, விடுதலைக்குப் போராடியவர்க்ள், செய்தித் தாள்களில் படித்தவற்றில் பாதித்தவை என்று வகை பிரிக்கலாம். ( வானொலி உரைகளை இப்படி புத்தகமாக்கும் முயற்சிகள்படைப்புப் பதிவுகளாக இடம் பிடிப்பதற்கும் உதவும். கோவை வானொலி இயக்குனர் ஸ்டாலின் அவர்களின் வானொலி நேர்காணல் 3 தொகுப்புகள் இவ்வாண்டு வெளிவந்திருப்பது ஞாபகம் வருகிறது)
மேடையில் ஸ்டாலின் குணசேகரன் அவர் பேசும் உரத்த தொனி இதிலில்லை. நிதானமாக செய்திகளைச் சொல்லும் தன்மை உள்ளது. புத்தகங்களைப் பற்றிப் பேசும் போதெல்லாம் இன்னும் மெல்லிய, நுணுக்கமானக் குரலில் பேசுகிறார். வாசிப்பு பழக்கம் பற்றி நிறைய சொல்கிறார். தனிமனித ஒழுக்கம் சமூக வாழ்க்கைக்கு மிக முக்கியமானது என்பது பற்றிய வலியுறுத்தல் உள்ளது. மனிதாபிமானம் படைப்புகளிலோ, தினசரி நடவடிக்கைகளிலோ இருக்க வேண்டியது பற்றிய அறிவுறுத்தல் உள்ளது. காலம் உருவாக்கிய புத்தகங்களாய் மனிதர்கள், எழுத்துக் காவியங்களைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார். விடுதலைப் போரில் உயரைக் கொடுத்தவர்களைப் பற்றி தொடர்ந்து பேசி சும்மா வந்த்தில்லை சுதந்திரம் என்பதை சுட்டிக்காட்டுகிறார்.வகை வகையான அறுசுவை, சமச்சீர், சரிவிகித உணவு போல் பல்வேறு தலைப்புகள்.சுவாரஸ்யமான தகவல்கள். நவீன வாழக்கையில் புதிய தலைமுறை சிதைந்து போயிருப்பதைக் காட்டும் பலசம்பவங்கள்( -ம். தன்னிடம் ஒரு கை பேசி இருக்கும்போது இன்னொரு நவீன கைபேசி கேட்டு பெற்றோர் வாங்கித் தராததால் உணர்ச்சிவசப்பட்டு தற்கொலை செய்து கொண்ட இளம் பெண் ) இடம்பெற்றுள்ளன.விடுதலைப் போராட்ட வீரர் ஒருவரின் புகைப்படம் தேடி அவரிடம் தர முயலுகையில், அவருக்குத் தேவையான குருதிக் கொடையை ஏற்பாடு செய்து கொண்டு அவரை அணுகுகையில் அவ்ர் இறந்து போய் விட்டது தெரிகிறது.
இது போன்ற சம்பவங்களை விவரிக்கையில் ஒரு தேர்ந்த படிப்பாளியின் இயல்புடன் பேசுகிறார். எழுதுகிறார். படைப்புத் தன்மை தலை காட்டுகிறது. மேடையின் உரத்தக் குரலோடு பேசுவதைப் போலவே, இன்னொரு புறம் மெல்லியகுரலில், படைப்புத்தன்மையோடு அவர் மிளிர்வதுதான் எழுத்தாளர்களுக்கு ஆறுதலானது. வாசக உலகத்திற்கும்.
( ரூ 125 – மெய் வருத்தக் கூலி தரும். ஸ்டாலின் குணசேகரன், என்சிபிஎச் வெளியீடு , சென்னை

Thursday, October 23, 2014

என்சிபிஎச் வெளியீடு மெய் வருத்தக் கூலி தரும்


: ஸ்டாலின் குணசேகரன் கட்டுரைகள் 

சுப்ரபாரதிமணியன்


தமிழகத்தின் தலை சிறந்த பேச்சாளர்களில் ஒருவர் ஸ்டாலின் குணசேகரன். ஈரோடு புத்தகக் கண்காட்சியின் முக்கியத் தூண். பொதுவுடமைகட்சி சார்ந்து இயங்குகிற முக்கிய நிர்வாகி. இவரின் பேச்சுக்கள் பல்லாயிரக்கணக்கானவர்களை ஈர்க்கும். அவை பெரும்பாலும் காற்றில் கரைந்த பேரோசையாக கரைந்து விடும். ஆனால் அவற்றில் சிலவற்றை புத்தகமாக்கும் பதிவில் இந்நூல் வெளிவந்திருக்கிறது..கோவை வானொலி , சென்னை வானொலி நிலையங்களில் ஒலிபரப்பப்பட்ட 55 உரைகள் ( 5 நிமிட உரைகள் ) சிறுகட்டுரைகளாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவை வலியுறுத்தும் விசயங்களாக சமூக அறம் சார்ந்தவற்றை முன்னிலைப்படுத்தலாம். தனிமனித ஒழுக்கம், பொதுக்கட்டுப்பாடு, புத்தக வாசிப்பு, விடுதலைக்குப் போராடியவர்க்ள், செய்தித் தாள்களில் படித்தவற்றில் பாதித்தவை என்று வகை பிரிக்கலாம். ( வானொலி உரைகளை இப்படி புத்தகமாக்கும் முயற்சிகள் – படைப்புப் பதிவுகளாக இடம் பிடிப்பதற்கும் உதவும். கோவை வானொலி இயக்குனர் ஸ்டாலின் அவர்களின் வானொலி நேர்காணல் 3 தொகுப்புகள் இவ்வாண்டு வெளிவந்திருப்பது ஞாபகம் வருகிறது) மேடையில் ஸ்டாலின் குணசேகரன் அவர் பேசும் உரத்த தொனி இதிலில்லை. நிதானமாக செய்திகளைச் சொல்லும் தன்மை உள்ளது. புத்தகங்களைப் பற்றிப் பேசும் போதெல்லாம் இன்னும் மெல்லிய, நுணுக்கமானக் குரலில் பேசுகிறார். வாசிப்பு பழக்கம் பற்றி நிறைய சொல்கிறார். தனிமனித ஒழுக்கம் சமூக வாழ்க்கைக்கு மிக முக்கியமானது என்பது பற்றிய வலியுறுத்தல் உள்ளது. மனிதாபிமானம் படைப்புகளிலோ, தினசரி நடவடிக்கைகளிலோ இருக்க வேண்டியது பற்றிய அறிவுறுத்தல் உள்ளது. காலம் உருவாக்கிய புத்தகங்களாய் மனிதர்கள், எழுத்துக் காவியங்களைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார். விடுதலைப் போரில் உயரைக் கொடுத்தவர்களைப் பற்றி தொடர்ந்து பேசி சும்மா வந்த்தில்லை சுதந்திரம் என்பதை சுட்டிக்காட்டுகிறார்.வகை வகையான அறுசுவை, சமச்சீர், சரிவிகித உணவு போல் பல்வேறு தலைப்புகள்.சுவாரஸ்யமான தகவல்கள். நவீன வாழக்கையில் புதிய தலைமுறை சிதைந்து போயிருப்பதைக் காட்டும் பலசம்பவங்கள்( உ-ம். தன்னிடம் ஒரு கை பேசி இருக்கும்போது இன்னொரு நவீன கைபேசி கேட்டு பெற்றோர் வாங்கித் தராததால் உணர்ச்சிவசப்பட்டு தற்கொலை செய்து கொண்ட இளம் பெண் ) இடம்பெற்றுள்ளன.விடுதலைப் போராட்ட வீரர் ஒருவரின் புகைப்படம் தேடி அவரிடம் தர முயலுகையில், அவருக்குத் தேவையான குருதிக் கொடையை ஏற்பாடு செய்து கொண்டு அவரை அணுகுகையில் அவ்ர் இறந்து போய் விட்டது தெரிகிறது. இது போன்ற சம்பவங்களை விவரிக்கையில் ஒரு தேர்ந்த படிப்பாளியின் இயல்புடன் பேசுகிறார். எழுதுகிறார். படைப்புத் தன்மை தலை காட்டுகிறது. மேடையின் உரத்தக் குரலோடு பேசுவதைப் போலவே, இன்னொரு புறம் மெல்லியகுரலில், படைப்புத்தன்மையோடு அவர் மிளிர்வதுதான் எழுத்தாளர்களுக்கு ஆறுதலானது. வாசக உலகத்திற்கும். 

 ( ரூ 125 – மெய் வருத்தக் கூலி தரும். ஸ்டாலின் குணசேகரன், என்சிபிஎச் வெளியீடு , சென்னை)

சுத்த ஜாதகங்கள்


சுப்ரபாரதிமணியன் “


ஒரு உறைக்குள்ள ரெண்டு கத்தி இருக்க முடியாதே. ஒரு எடத்தில ரெண்டு அழகிக இருக்க முடியாதே” மணிகண்டன் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னான். பேருந்தில் ஜன்னல் ஓர இருக்கையில் லலிதாவும், சுகன்யாவும் உட்கார்ந்திருந்தனர். சுகன்யா இறுகிய முகத்திலிருந்து புன்னகையை உதிர்த்தாள். லலிதா தூரத்தில் எங்கோ வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். விறு விறுப்பான காற்று மெல்லப் பேருந்தைச் சூழ்ந்து கொண்டது. சோளப் பயிர்கள் குட்டையாய் நின்றிருந்தன. சில் வண்டுகளின் சப்தம் ரீங்காரமாய் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.அபரிமிதமான பனி எல்லோரையும் குறுகி கூச்சப்படச் செய்தது. மணிகண்டன் சுகன்யாவைப் பார்க்கிற போதெல்லாம் ” அழகி எப்படியிருக்கிங்க ” என்று கேட்பான். ’ அழகி ‘ படம் பார்த்துவிட்டு அழுத கண்களோடு திரையரங்கில் இருந்து வந்தபோது அவளைப் பார்த்து கிண்டலடித்தான். “என்ன இப்பிடி கலங்கிப் போயிருக்கீங்க. மனசுல யார் இருக்கான்னு புரியலையே…” “ஒருத்தருமில்ல… யாருக்காகவோ மனசு கஷ்டப்பட்டுது. ” அதன் பின் அவளைப் பார்க்கிற போதெல்லாம் ” அழகி “ என்று கூப்பிடுவது வழக்கமாகி விட்டது. லலிதா அந்த கிராமத்தில் ஓரளவு லட்சணமானவள். எப்படியோ லலிதாவுக்கு சுகன்யாவைப் பிடிக்காமல் போய்விட்டது. ஒரே தெருவைச் சார்ந்தவர்கள் என்றாலும் சரியாகப் பேசிக் கொள்ள மாட்டார்கள். முனிஸ்வரன் திருவிழாவில் சுகன்யா உடுத்தி வந்த சேலையைப் பற்றி லலிதாவிடம் கேட்டபோது அவள் அதை விலையுயர்ந்ததாகவும், சூரத்திலிருந்து வந்த புடவை என்று சொன்ன பிறகு ஏனோ பொறாமை அவள் மனதில் விருட்சமாகி விட்டது. திருவிழாவில் ராட்டனந்தூரி விளையாட்டில் அவளோடு விளையாடுவது பிடிக்கவில்லை. அதன் பின் பெரும்பான்மையானத் திருவிழாக்களிலும், கல்யாண விசேஷங்களிலும் அவள் அந்த புடவையுடன் தென்பட்ட போதெல்லாம் ல்லிதாவிற்குப் பேச தோன்றவில்லை. அதுவே பெரிய இடைவெளியாகி விட்டது. “புது எடத்துக்குப் போறீங்க. பாத்து ஒத்துமையா இருங்க. ஒரே ஊர்க்காரங்கங்கற பாசமாச்சும் இருக்கட்டும். ஆமா சுகன்யா உங்கப்பா எதையோ பறி கொடுத்தவர் மாதிரி உட்கார்ந்திருக்கிறார். நாலு வார்த்தை பேசிட்டு வாயேன்.” “என்னத்தெ பேச… எப்பபாரு… கண்ணு கண்ணுன்னு கொஞ்சிட்டு இருப்பாரு. நான் என்ன சின்னக் கொழந்தையா… வேலைக்குப் போறன்னு சொன்னப்புறம் அசலூரு அது இதுன்னு மொகம் கோணிருச்சு. என்ன சமாதானம் சொல்றது. போற எடத்திலே வாச்சா வாச்சதுதா , ஏச்சா ஏச்சதுதான்னு வேற சொல்றார்.” “நானும் சொல்லியாச்சு. ராமசாமி அண்ணன் விலாவாரியா சொல்லியிருக்கார். ஏதோ நாலைஞ்சு வருஷம் வேலை பாத்தா பெரிய தொகை கெடைக்கும். கல்யாணத்துக்கு பிரயோஜனமாகும்ன்னு… காதுலெ கேட்டுட்ட மாதிரி தெரியலே… எதுக்கும் பஸ் கௌம்பறதுக்கு முந்தி பேசிட்டு வாயேன்…” சுகன்யாவின் அப்பா நசிந்திருந்த சால்வையை திரும்பத் திரும்ப இழுத்து விட்டுக் கொண்டிருந்தார். வாயிலிருந்த பீடி கைவிரலின் துணையின்றி தனியாக இருந்தது. மெலிதானப் புகை லேசான பனியில் கரைந்து கொண்டிருந்தது. சிதைந்து போன பாறாங்கல்லின் மீது உட்கார்ந்திருந்தார். சுகன்யா அவருகில் சென்று மூட்டமாய் இருந்த வானத்தைப் பார்த்தபடி நின்றாள். “மனசைப் போட்டுக் கொழப்பிக்காதீங்கப்பா…” “செரி… நீ தீர்மானம் பண்ணிட்டே” “நான் மட்டுமா போறன். இந்த வூர்ல இதுவரைக்கும் நாப்பது பேரு போயாச்சு. இப்போ பத்த பேரு… எல்லாம் நல்லதாத்தா நடக்கும்.” “இங்க மழை பேஞ்சா மறுபடியும் வந்திருவியா..ஊர்லே வெள்ளாமையைக் காவல் காக்கறதுக்கு கூட ஆளில்லே. முடியாதவங்கதா ஊர்லே கெடக்கறாங்க.” “பாக்கலாமப்பா… வெள்ளாமையில கூலி கூடக் கெடைக்கறதில்லே… இந்த நெலைமையில அங்க நாலைஞ்சு வருஷம் இருந்தாத்தா அந்த முப்பாதாயிரம் கெடைக்கும். மழை பேஞ்சுட்டா மட்டும் பெருசா வெள்ளாமெ வந்து குவிஞ்சிடப் போகுதாம்மா…” “தனியா போறெ அதுதா…” “எவ்வளவு பேரு போயிருக்காங்க. அங்கிருக்கிற ஹாஸ்டலெ பத்தி எல்லாருந்தா சொல்றாங்களே… பாக்கலாம்.” “ஆனா எதுவாயிருந்தாலும் நெலத்தை வுட்டுப் போறதுங்கறது எவ்வளவு சிரமமா இருக்கு. என்னவிருந்தாலும் நெலம் உசிரில்லையா ..” “நீங்கதா இருக்கீங்களே” “நாமளே வேலை செஞ்சு பதனமா நெலத்தைப் பாத்துக்கறது வேற. கூலியாளெ வெச்சு பாக்கறது வேற. கூலியாளெ வெச்சு பாக்கற அளவு வருமானம் வருதா என்ன? அதுவும் கூலியாளு கெடைக்குதா என்ன? புகையிலையும், பருத்தியும், மஞ்சளும், சோளமும் வெளஞ்ச காலமெல்லாப் போயாச்சே. எல்லார்த்தையும் பஸ்ல ஏத்தி, லாரியில ஏத்தி கம்பனிகளுக்கு கொண்டு போயிடறாங்களே…” “செரி… பாக்கலாம்…” “மழை பேஞ்சா வந்துரணும் அவ்வளவுதா…” “போங்கப்பா… என்ன சொன்னாலும் நீங்க ஏத்துக்கப் போறதில்ல. மனசைப் போட்டுக் கொழப்பிக்காதீங்க.” மூன்று வருடங்கள் போகிற இடத்தில் வேலைக்கு இருந்தால் பெரிய தொகை கிடைக்கும். கல்யாணத்திற்கென்றாகும். அதற்கு சுமங்கலித் திட்டம், கண்மணித் திட்டம் என்றெல்லாம் பேர் சொல்லிக் கொண்டார்கள். கல்யாணத்திற்கு தங்கத் தாலியும், மொத்தமாய் முப்பதாயிரம் பணமும் கிடைக்குமாம். டீன் ஏஜ் பெண்கள் மட்டுமே இத்திட்டத்தில் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டார்கள். “ போறவங்கெல்லா தொலஞ்சுதா போறாங்க.. தொலையறதுக்குன்னே போறாங்க போல “ என்றுதான் அவர் சொல்லியிருந்தார். இப்படி போனவர்களில் நாலைந்து பேர் ஊருக்கேத் திரும்பவில்லை. டவுன்காரப் பசங்களைத் திருமணம் செய்து கொண்டு அங்கேயே இருந்து விட்டார்கள். “ அவங்க கல்யாணம் பண்ணிட்டதெல்லா பொழங்கற ஜாதியில்லெ ” என்பது வேறு அந்த ஊருக்கு அவமானத்தைக் கொண்டு வந்து விட்டதாகப் பேசிக் கொண்டார்கள். இரண்டு பேர் போன நகரத்தின் ஓரச்சாலைகளில் பெட்ரோல் ஊற்றிக் கட்டைக்கரியாய் செத்து அனாதைப்பிணமாகக் கிடந்தார்கள். காதல், கல்யாண விவகாரம், பாலியல் துன்புறுத்தல் என்று ஒவ்வொரு கட்டைக்கரி பிணத்திற்கும் பின்னால் ஒரு கதை இருந்தது.கடைசியாக நாலைந்து பெணகள் கடத்திக் கொண்டு போகப்பட்டவர்கள் பற்றி எந்தத் தகவலும் இல்லை. வடக்கிலிருக்கும் தீவிரவாதிகளின் ஆட்கள் தங்கள் உதவிக்கும், பாலியலுக்கும் அவர்களைக் கடத்திக் கொண்டு போனதாக செய்திகள் கசிந்து கொண்டிருந்தன. லலிதாவிற்கு சுத்த ஜாதகம்தான் . ஆனால் கல்யாணம் கூடி வரவில்லை.கல்யாண செலவிற்கென்று கடைசியாய் வந்த கொடுமணல் மாப்பிள்ளை வீட்டில் பணம் கேட்க அவர்கள் நழுவிவிட்டார்கள். “ இங்க நெலமெல்லாம் சாயத்தண்ணியில வீணாப்போச்சு .. வெள்ளாமையே ஆடு மாடு மேச்சு பொழப்பு நடக்குது. காசு எங்க கெடக்குதாமா” “ செரிதா… தண்ணியில்லாத ஊருக்கு எதுக்கு எங்க பொண்ணக் குடுக்க.. குடிக்கற தண்ணிக்கு நாலு மைல் போயி எடுத்துட்டு வர்றதுக்கு எம்பொண்ணுதா கெடச்சாளா “. செத்துப் போன அம்மாவின் புற்று நோய் எல்லா சொத்தையும் கரைத்து விட்டு அவளை வேலைக்குப் போக வைத்தது.அஞ்சு பவுனுக்கு குறைவாய் யாரும் பேச்செடுக்கவில்லை.பாதி செலவு போட்டுக் கொண்டாலும் போதும் என்று சில இடங்களில் பேச்சை போட்டு வைத்தார்கள். அதுதான் கடைசியில் கொடுமணல்காரர்களிடம் வெடித்து விட்டது. லலிதாவிற்கு எல்லாம் தள்ளிக் கொண்டு போனது. பேருந்திற்கு லலிதா வருவதற்கு கொஞ்ச நேரம் முன்னால் சுந்தரவடிவேல் வீட்டிற்கு வந்திருந்தான். அவன் கையிலிருந்த கவரில் சில புகைப்படங்கள் இருந்தன. முனியப்பன் கோவில் திருவிழாவில் சுந்தரவடிவேல் எடுத்த புகைப்படங்கள் அவை. “ எதுக்கு எங்கிட்டைன்னு கொண்டுட்டு வந்தேன். எதுவும் தப்பாயிரக்கூடாது பாரு.” ஜாதகம் கேட்பவர்களுக்குத் தரவென்று புகைப்படங்கள் எடுத்திருந்தான். “ மனசுக்குள்ள தொடச்செறியற மாதிரின்னு பண்றியாடா வடிவு. “ “ அப்பிடித்தா வெச்சிக்கோ லலிதா. எதுக்கு பல பேருக்குச் சிரமம்ன்னு…” “ ஆமா. போற எடத்திலே மூணு வருசம் முடிச்சாத்தா அந்த தாலியும், தங்கமும், பணமும் கெடைக்கும் “ “ அதிலேயாச்சும் வழி பொறக்கட்டும் “ “ அவனுக யாரு எங்க கல்யாணத்தை முடிவு பண்றதுக்குன்னு கோபமும், எரிச்சலும் வேற இருக்கு “ “ ஆமாம.. கையாலாகாத எரிச்சல்லே வர்ற கோபம் அது… கட்டுப்படுத்திக்கோ. பொழக்கற வழியெப்பாரு. “ சுகன்யாவிற்கு தோஷ ஜாதகம். கேது, ராகு தோஷம் அவளை அலைக்கழித்தது. எல்லாம் கூடி வருவதாக இருக்கும் அப்புறம் அது சரியில்லை, இது சரியில்லை என்று விலகிப்போய் விடும். எந்தக் காரணத்திற்காக ஒத்து வராமல் போய் விட்டது என்று சரியாகத் தெரியாமல் போய்விடும்.திருநள்ளாறு, கும்பகோணம் கோவில்கள், சோமனூர் குலதெய்வம் என்று எல்லா இடத்திற்கும் போய் பரிகாரம் பண்ணிக்கொண்டு வந்தாயிற்று. எதுவும் அமையவில்லை. அம்மாவும் மகளும் கொஞ்ச நாள் பிரிந்திருக்க வேண்டும் என்று தென்னம்பாளையத்து ஜோசியகாரர் சொல்லி விட்ட பின்புதான் அவள் அப்பா இப்படி வெளியில் வேலைக்குப் போகச் சம்மதித்தார். ’’ சுத்த ஜாதகக் காரங்களுக்கே பெரிய திண்டாட்டம் “ என்பதாய் அவர் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்னால் திடுமென பல மஞ்சள் நீர் திருஷ்ட்டித்தட்டுகள் முளைத்து விட்டன. ஆரத்தி தட்டு விசயத்தை யார் கிளப்பி விட்டது என்று தெரியவில்லை, அவரவர் வீட்டுப் பெண்களுக்கு முன்பாக ஒரு தட்டு நீண்டது. இளஞ்சிவப்பு நிறத்தண்ணீரில் வெற்றிலைத் துணுக்குகள் மிதந்தன. வலதுபுறமும் இடதுபுறமுமாக மூன்று முறை சுற்றி விட்டு வர்ண நீரை காலுக்கடியில் ஊற்றினார்கள். செம்மண் நிற நிலம் கொஞ்ச நேரம் நிறத்தை மாற்றிக் கொண்டது போல் விளையாட்டு காட்டி விட்டு ஈரமானது. ” என்னமோ வீர வெளையாட்டுக்குப் போற மாதிரி நமக்கு மரியாதை கிடைக்குது பாரேன் “ நமுட்டுச் சிரிப்பு உரத்ததாய் மாறி சிதைந்தது.. லலிதா வீட்டிலிருந்து யாரும் வரக்காணோம். சுகன்யா அக்கா லலிதாவையும் சேர்த்து நிற்க வைத்து ஆரத்தி எடுத்தாள். ஆரத்தி தண்ணீரின் இளஞ்சிவப்பு நிறம் லலிதாவிற்கு கொஞ்சம் பயம் தருவதாக இருந்தது. அதை முகத்தில் தெளித்து விட்டது போல் ஏதாவது ஆகி விடுமோ என்ற பயம் அவளுக்கு வந்த்து. விஜயா விரைசலாகப் பேருந்தை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் கையில் தூக்கி வந்து கொண்டிருந்த கனத்த பை நழுவி தரையில் விழுந்தது. விஜயா அதை தூக்கியபோது அதில் ஒட்டியிருந்த மண் தூசி பரப்பியது. பட்பட்டென்று பட்டாசு வெடிக்கும் சத்தம் தொலைவில் கேட்டு எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது. “என்ன பேக் கைப்பிடி கிழிஞ்சு போச்சு… எதுக்கு இத்தனை கனம்” “நாலஞ்சு வருஷம் இருக்கப் போறமல்ல…” “ஒண்ணா சேத்து கொண்டாந்தியாக்கும்” என்றபடி சுகன்யா அவளோடு ஒட்டி நடந்தாள். சுகன்யாவின் அப்பா உட்கார்ந்த பாறாங்கல்லிலிருந்து எழுந்து அவர்களைப் பார்த்தார். பட்டாசு சப்தம் திடுமெனக் கிளம்பி மறைந்தது.வெங்கச்சங்கற்களை வானத்தில் எறிந்த்து மாதிரி இருந்தது. “இன்னம் பட்டாசு வெடிக்கறானுக…” “நோம்பி இன்னம் நாலு நாளைக்கு இருக்கத்தானே செய்யும்” “இன்னும் ரெண்டு நாள் கழிச்சு கௌம்பலாமுன்னு மணிகண்டன் அண்ணன்கிட்ட சொல்லிப் பாத்தாச்சு. கேட்கலே… கௌம்பு கௌம்புன்னு அவசரம். வுட்டா பட்டாசை கையிலிருந்து புடிங்கிப் போட்டுட்டு வான்னு தரதரன்னு இழுத்துட்டு போயிருவாரு போல” “அவர் அவசரம் அவருக்கு… அய்… என்ன கண் புருவமெல்லா செதுக்கி இருக்கே… எங்க போனே…” “நானே பண்ணிட்டன். புது ஊருக்கு, புது எடத்துக்குப் போறமில்ல கொஞ்சம் நல்லா போலாமுன்னு…” “ஜமாயி விஜயா…” பேருந்துகள் கசகசவென்று குரல்கள் கிளம்பி நிறைந்தது. லேசான குளிரையும் மீறி ஜன்னல் கதவுகள் திறந்திருந்தன. தொலைக்காட்சிப் பெட்டியில் கரகரவென்று கோடுகள் கிளம்பி மறைந்தன. புதுப்படங்களாக போட்டால் நன்றாக இருக்கும் என நினைத்தாள் சுகன்யா. “புதுப் படங்க போடுவாங்களா” விஜயாவைப் பார்த்தபடி கேட்டாள். விஜயா கையிலிருந்த துணிப்பையை இறுக்கி மார்போடு அணைத்துக் கொண்டிருந்தாள். “புதுப் படங்கதா போடுவாங்க. பழசெல்லா யாரு பாப்பா…” விஜயாவோடு புது இருக்கையில் உட்கார்ந்தாள். லலிதா என்ன என்று பார்ப்பது போல பார்த்தாள். “லலிதா… விஜயாவோட உட்கார்ந்துக்கறன். அரட்டை அடிக்க சௌகரியமா இருக்கும்.” ரொம்ப நாளைக்கப்புறம் அவளிடம் பேசின வார்த்தைகள். தொண்டை கமறுவது போல இருந்தது. “நாம போயி சேர்றதுக்குள்ளாற எவ்வளவு படம் போடுவாங்க” விஜயா சுகன்யாவின் கண் புருவத்தருகில் இருந்த தூசியை விரலால் தட்டியபடிக் கேட்டாள். “மூணு நாலு படமாச்சும் போடுவாங்க. ரொம்ப தூரந்தானே. எல்லாம் புதுப்படங்களா இருக்கணும்.” “ஆமா நேத்தைக்கு, தீபாவளிக்கு ரிலீஸ் ஆனப் படங்களா இருக்கும் போ…” முன் வரிசையில் நாதஸ்வர கோஷ்டி நாகராஜன் உட்கார்ந்திருந்தான். அவனின் கையில் நாதஸ்வரத்தை துணியில் சுருட்டிக் கொண்டது போல் ஏதோ நீண்டிருந்தது. “ என்ன நாகராசா. நீயும் பஞ்சம் பிழைக்க பட்டணம் வர்றியா. இதுலெ சேந்துட்டே. அங்கெ போயி எங்களை வரவேற்க நாதஸ்வரம் வாசிக்க உன்னியே ஏற்பாடு பண்ணிட்டாங்களாக்கும் “ “ நீயும் அங்க வந்துட்டா அப்புறம் நம்மூர் கல்யாணத்துக்கு நாதஸ்வரம் வாசிக்க ஆளில்லாமெப் போயிரும். ” “ நாங்கெல்லா மூணு நாலு வருசம்ன்னு போயி திரும்பறப்போ நாதஸ்வரம் வாசிக்கறதுக்கு யாராச்சும் வேணுமில்லே..” நாதஸ்வர மூக்கு போல் உடம்பைத்திருப்பிக் கொண்டே நாகராஜன் சொன்னான். “ அப்போ யாராச்சும் இல்லாமெப் போயிருவாங்களா என்ன.. “ . “மானும் மயிலும் ஒன்றாய் திரியும் நானும் நீயும் சேர்ந்து திரிவோம்” தீபாவளியன்று வெளியாகியிருந்த புதுப்படத்தின் பாடலில் மூழ்கியிருந்தாள் லலிதா. ஆர்க்கெஸ்ட்ராவின் கனத்த இசை அந்த காம்பவுண்ட் எங்கும் நிறைந்திருந்தது. அபரிமிதமான சப்தம் காரணமாக காது அடைத்துக் கொண்டது போலிருந்தது. காதுகள் அடைத்துக் கொள்கிற போதெல்லாம் மூச்சை நன்றாக இழுத்து வாயை இறுக்கிக் கொண்டு காதுகளில் காற்றுக்குமிழிகள் படபடத்து வெளியேறுமாறு ‘தம்’ கட்டிப் பார்ப்பாள் லலிதா.. ஒரு தரம் மருத்துவரிடம் போன போது காது அடைத்துக் கொள்கிறது என்று சொன்ன போது மருத்துவர் அப்படிச் செய்யச் சொன்னார். அதன் பின் காது அடைத்துக் கொள்கிற போதெல்லாம் அப்படித்தான் செய்வாள். இப்போது ஆர்க்கெஸ்ட்ரா சவுண்ட் பாக்ஸ்சுகள் நாலாப்புறமிருந்தும் அபரிமிதமாய் பாட்டைத் துப்பிக் கொண்டிருந்ததால் காதுகள் அடைத்துப் போய் விட்டன என்று பட்டது அவளுக்கு. இப்போது ‘தம்’ கட்டிப் பார்க்க வேண்டாம். பிறகு பார்க்கலாம் என்று நினைத்தாள். ஆர்க்கெஸ்ட்ரா ஆரம்பித்து இரண்டு மணி நேரமாகி விட்டது. இன்னும் எத்தனை மணி நேரம் நடக்கும் என்ற தெரியவில்லை. அவளை மாதிரி ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் அந்தத் திறந்த வெளியில் அமர்ந்திருந்தனர். எல்லோரும் புதுத்துணியில் மினுங்கிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களெல்லாம் தீபாவளிக்கு ஊருக்குப் போக விடுமுறை தரப்படவில்லை என்றார்கள் துணியெடுக்க மட்டும் பேருந்தில் கூட்டிச் சென்று கூட்டி வந்திருக்கிறார்கள். ஊருக்கு சென்று விட்டால் திரும்புவதற்கு பத்து பதினைந்து நாட்களாகி விடும் என்று விடுமுறை தரவில்லையாம். பத்து பதினைந்து நாட்கள் வேலை ஆட்களில்லாமல் ஆர்டர் முடிக்க முடியாமல் தடைபடும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். நேற்றைக்கு ஹாஸ்டல் வளாகத்தில் பட்டாசுக் கட்டுகளைக் கொண்டு வந்து வெடித்திருக்கிறார்கள். இன்றைக்கு காலையிலிருந்து வேலை இருந்திருக்கிறது. மாலையில் இந்த ஆர்க்கெஸ்ட்ரா. ஊரிலிருந்து தனிப் பேருந்து நேராக ஆர்கெஸ்ட்ரா நடக்கும் இடத்திற்கு வந்து விட்டது. ஆர்க்கெஸ்ட்ரா நிகழ்ச்சி முடிந்த பின்பு ஹாஸ்டலுக்குப் போகலாம் என்று சொல்லியிருந்தார்கள். நுழைந்தவுடனே உப்புமா வடையும் கேசரியும் கொடுத்தார்கள். உப்புமாவில் கூட முந்திரி போடுவார்களா என்று ஆச்சர்யமாக இருந்தது. வடைக்கு தேங்காய் சட்னி பொருத்தமாக இருப்பதாகப்பட்டது லலிதாவுக்கு. இரண்டு முறை சட்னி வாங்கினாள். சாம்பார் வடை என்று ஒரு தரம் சாப்பிட ஆசை வந்தது. யாரும் இரண்டாவது முறை வடை என்று கேட்கவில்லை. கேட்டிருக்கலாம் என்று பட்டது அவளுக்கு. இவ்வளவு ருசியாய் வெள்ளை ரவை உப்புமாவை செய்ய முடியுமா என்று ஆச்சர்யமாக இருந்தது அவளுக்கு. அவளுக்கு வெள்ளை ரவை உப்புமா பிடிக்காது. கோதுமை ரவைதான். கடலைப் பருப்பை நன்கு வறுத்து கோதுமை ரவையுடன் சேர்த்துக் கொண்டால் அவ்வளவு ருசியாக இருக்கும். வெள்ளை ரவையை எவ்வளவு நன்றாகக் கிண்டினாலும் புருடு புருடாக நின்று விடும். சிறு சிறு கட்டிகளாக ஒதுங்கும். கட்டி நசுங்குகிற போது உள்ளே ரவை அப்படியே வெள்ளையாக இருப்பது தெரியும். அது என்னவோ அவளுக்கு அருவருப்பைத் தந்திருக்கிறது. வெள்ளை ரவை உப்புமாவை சக்கரை சேர்க்காமல் அவளால் சாப்பிட முடியாது. கட்டாயப்படுத்தி விழுங்க வேண்டும். ஆனால் கோதுமை ரவை அப்படியில்லை. சட்னி எதுவுமில்லாமல் அவளால் சாப்பிட்டு விட முடியும். வெள்ளை ரவை உப்புமா இவ்வளவு ருசியாய் சாப்பிட்டதில்லை. பக்கத்திலிருந்த பெண் ஒல்லியாய் ஒடக்கான் மாதிரி இருந்தாள். “ஹாஸ்டல் சாப்பாடு வித விதமா இருக்கும் “ என்று வெள்ளை ரவை உப்புமா ருசி பற்றி வாய் விட்டுச் சொன்ன போது அவள் சொன்னாள். மேடைக்கருகில் உட்கார இடம் கிடைத்தது பற்றி லலிதாவுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. மேடையில் பாடுபவர்களை நன்றாகப் பார்க்க முடிந்தது. பாடும் பெண்களையெல்லாம் கூர்ந்து பார்க்க முடிந்தது. பாடும் பெண்களெல்லாம் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறார்கள். மேடை வெளிச்சத்தால் அவ்வளவு அழகாக இருக்கிறார்களா? இயல்பாகவே அழகு இல்லாவிட்டால் வெளிச்சத்தில் மட்டும் அது பெரிதாகத் தெரிந்துவிடாது என்றத் தீர்மானத்திற்கு வந்திருந்தாள். சுகன்யா எங்கு உட்கார்ந்திருக்கிறாள் என்ற தெரியவில்லை. பேருந்தில் வரும் போது அவள் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்தது வெகு சௌகரியமாக இருந்தது. தொலைக்காட்சியில் போட்ட படங்களைப் பற்றி ஏதாவது சொல்லிக் கொண்டே வந்தாள். படங்களில் வருகிற நடிகர், நடிகைகளைப் பற்றி அவள் நிறைய தகவல்களைச் சொன்னது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. நடிகைகள் யார் யாருக்கு எந்த நடிகர்களோடு காதல், தொடர்பு, இரண்டாம் திருமணம், கர்ப்ப கலைப்பு என்று நிறையத் தகவல்களைச் சொன்னாள். “நீயுந்தா அழகா இருக்கே சுகன்யா. நல்லா மேக்கப் போட்டா சினிமா ஸ்டாரையும் மிஞ்சிருவே…” “உனக்கு மட்டும் என்ன கொறச்சல். கண் புருவாமல்லா செதுக்கி அழகாத்தா இருக்கே…” “இருந்தாலும் நீ நம்மூர் அழகியில்லையா…” ஆர்க்கெஸ்ட்ராவில் அடுத்த பாடலும் தீபாவளிக்கு வந்த புதுப்பாடலாக இருந்தது லலிதாவிற்கு மகிழ்ச்சி தந்தது. அவளுக்குப் பிடித்தமான அல்டிமேட் ஸ்டாரின் படத்திலிருந்து அந்தப் பாடல் அமைந்திருந்தது. காதுகளைக் கூர்மையாக்கிக் கொண்டு பாடலைக் கேட்க ஆரம்பித்தாள். வார்த்தைகள் புரியவில்லை. இசைக் கருவிகளின் சப்தம் எல்லாவற்றையும் மூழ்கடித்து விட்ட மாதிரியிருந்தது. விறுவிறுவென்று கூட்டம் கலைந்து விட்டது. ஆர்க்கெஸ்ட்டிராவில் பாடிய பாடகர்களிடம் ஆட்டோகிராப் வாங்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தது. ஆனால் புத்தகம், நோட்டு என்று எதுவுமில்லை. பர்ஸைத் தேடினால் ரூபாய் நோட்டு கிடைக்கும். அதில் கூட வாங்கலாம். ரூபாய் நோட்டில் ஆட்டோகிராப் வாங்குகிற அளவு இவர்களென்ன சினிமாக்காரர்களா என்ற எண்ணமும் வந்தது. காம்பவுண்டிற்கு வெளியே நின்றிருந்த இன்னொரு பேருந்தில் ஆர்க்கெஸ்ட்ரா காரர்கள் உட்கார்ந்திருந்தனர். இசைக் கருவிகளை ஏற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். சுகன்யா பேருந்தருகில் நின்றிருந்தாள். அதில் வெள்ளைப்பறவையொன்று கண்களில் மினுக்கத்துடன் பறந்து கொண்டிருந்தது வெளிச்சத்தில் தென்பட்டது. “ஆர்கெஸ்ட்ரா பிரமாதமா இருந்திச்சில்லே. “விஜயா அவளருகில் சென்று நின்று கொண்டாள். “நம்ம பஸ் இது தானே” முன்பு அடையாளத்திற்காக பேருந்து எண்ணை மனதில் சொல்லிப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஏகதேசம் எல்லோரும் கூடிவிட்டனர். பேருந்து கதவுகள் திறக்கப்படாமல் இருந்தன. வானத்தில் ஜாலம் காட்டிக் கொண்டிருந்த பட்டாசு வெடிகளை எல்லோரும் பார்க்க ஆரம்பித்தனர். விதவிதமாய் வர்ணங்கள் சிதறி மிளிர்ந்தன. வானம் இருட்டையும் குளிரையும் மீறி பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது. “ஹாஸ்டலுக்கு எவ்வளவு தூரம் போகணும்.” “எங்கியோ இங்கதா இருக்கற மாதிரி சொன்னாங்க. மணிகண்டனும் இறங்கிட்ட பொறகு கண்ணுல தட்டுப்படலே… மணிகண்டன் கிட்ட கேக்கலாமுன்னா ஆளெ தட்டுப்படலே..அவன் கமிசன் வாங்கிட்டு கெளப்பிட்டான் போல .” பேருந்தின் கதவுகள் திறக்கப்பட்டன. பேருந்து ஓட்டுனர் எல்லோரையும் ஒரு பார்வை பார்த்தான். அவன் கண்கள் சிவந்து முகம் வெளிறிப் போயிருந்தது. வியர்வையில் முகம் குளித்தது போலிருந்தது. கட்டங்கள் போட்ட சட்டை போட்ட ஒருவர் வந்து நின்றார். “ஆர்க்கெஸ்ட்ரா நல்லா இருந்துச்சில்ல…” யாரும் பேசாமல் புன்னகைத்தனர். “என்ன ஆர்க்கெஸ்ட்ரா நல்லா இல்லியா… சொன்னாத்தானே தெரியும்” “நல்லா இருந்துச்சுங்க சார்…” நாலைந்து பேர் கத்தினார்கள். கசகசவென்று குரல்கள் கிளம்பின. “டிபன் எப்பிடியிருந்துச்சு…” “நல்லா இருந்துச்சுங்க சார்…” இம்முறையும் நாலைந்து பேரிடமிருந்து குரல்கள் வந்தன. “என்ன மத்தவங்களுக்குப் புடிக்கலையா…” “புடிச்சிருந்துச்சு…” வெவ்வேறு பக்கங்களிலிருந்து குரல்கள் வந்தன. “செரி புடிச்சிருக்கும். ஹாஸ்டல் சாப்பாடுதா. எப்பவும் இது மாதிரி நல்ல சாப்பாடுதா… செரியா… செரி ஏறுங்க… ஹாஸ்டலுக்குப் போலாம்.” நிதானமாக ஒவ்வொருவராய் ஏறிக் கொண்டிருந்தனர். கட்டம் போட்ட சட்டைக்காரர் லலிதாவின் அருகில் வந்தார். “உங்க பேர் என்ன” ” லலிதா….” சுகன்யாவைப் பார்த்தபடியே “நீங்க ரெண்டு பேரும் பிரண்ட்ஸா… உங்க பேரு…” என்றான் “சுகன்யா…” “நல்ல பேரு…” பேருந்தின் உள்ளிருந்து சிரிப்பொலி தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. வானத்தின் குளுமை உடம்பை சிலிர்க்கச் செய்வதாகயிருந்தது விஜயாவிற்கு. கைகளை இறுக்கக் கட்டிக் கொண்டாள். “நீங்க ரெண்டு பேரும் இங்கிருங்க. உங்க பையை பஸ்ஸிலிருந்து எடுத்துக்குங்க.” “எதுக்கு” சுகன்யா பயத்தோடு கேட்டாள். “பங்களா வேலைக்கு ரெண்டு பேரு தேவைப்படுது அதுதா… மத்தவங்கெல்லா கம்பனி வேலைக்கு…” அவர்கள் இருவரும் ஒவ்வொருவரையும் மாறிமாறிப் பார்த்துக் கொண்டார்கள். வழிகள் மாற்றி வைக்கப்பட்டிருப்பதாக ஏகமனதாய் அவர்கள் மனதிற்குள் சொல்லிக் கொண்டார்கள்..