சுப்ரபாரதிமணியன் திருப்பூரை சேர்ந்தவர். சிறுகதை , நாவல், கட்டுரைகள் , கவிதைகள் என தமிழிலக்கியத்தின் பலதளங்களில் கடந்த முப்பது வருடங்களாகத் தீவிரமாக இயங்கி , அனைவராலும் அறியப்பட்ட ஒரு படைப்பாளி்,இந்திய முன்னாள் குடியரசு தலைவர் வழங்கிய கதாவிருது தமிழக அரசின் சிறந்த நாவல் ஆசிரியர் விருது உட்பட பல்வேறு விருதுகளையும் பரிசுகளையும் பெற்றுள்ளார். திருப்பூர் பகுதியில் குழந்தை தொழிலாளர் ஒழிப்பு, பெண்களை சுரண்டும் சுமங்கலி திட்டத்தை ஒழிப்பது ,நொய்யலை பாதுகாப்பது போன்ற பல்வேறு சமூக பிரச்சினையிலும் அக்கறை கொண்டவர் ,11 நாவல்கள் 15 சிறுகதை தொகுப்புகள் ,கட்டுரைத் தொகுப்புகள் உட்பட 40 நுல்கள் வெளியிட்டுள்ளார் கனவு என்ற இலக்கிய இதழை 27 ஆண்டுகளாக நடததுகிறார் திருப்பூர் தாய்தமிழ் பள்ளியோடு இணைந்து பணியாற்றுகிறார். தொலை பேசித்துறையில் உதவி கோட்ட பொறியாளராய் பணியாற்றியவர்.

புதன், 22 மார்ச், 2017


கனவு இலக்கிய வட்டம்: உலக கதை சொல்லி தினம் - விழா

              1         
 கனவு இலக்கிய வட்டம் சார்பில்  “உலக கதை சொல்லி தினம் - விழா “ கொண்டாடப்பட்டது கனவு ஆண்டுதோறும் குழந்தைகளுக்கான கதை எழுதும்    “ கதை சொல்லி.. “ போட்டியை நடத்தி வருகிறது. இவ்வாண்டில் அப்போட்டிக்கு தமிழகம் முழுவதுமிருந்து 146 கதைகள் வந்திருந்தன. அதில் 20 கதைகள் தேர்வு செய்யப்பட்டு ரூ5000 பரிசு பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டு தபாலில் பரிசுகள் அனுப்பட்டன.
        திருப்பூர் பகுதி பள்ளிகளில் பரிசு பெற்றவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு  20/3/17 திங்கள் காலை 9-30 மணி : முருகு மெட்ரிக்குலேசன் பள்ளி , கூத்தம் பாளையம், அண்ணாநகர் விரிவு, பி.என். சாலை. திருப்பூர்   நடைபெற்றது. மனநல ஆலோசகர் கீதா பரிசுகள் வழங்கி வாழ்த்திப் பேசினார்.
அன்றைய பெற்றோர்கள்   உணர்வு   பூர்வமாக குழந்தைகளை வளர்த்தனர். இன்றைய பெற்றோர்கள்  உணர்ச்சி  பூர்வமாக வளர்க்கின்றனர்.
இரண்டுக்கும் வித்தியாசம்  உணர்வு என்பது  உடல்  மனத்தேவைகள் அனைத்தையும் உணர்துகொண்டு செயல்படுவது
உணர்ச்சி என்பது  அந்த நேரத்தில் குழந்தையின் தேவைகளை பூர்த்தி செய்வது.
நமது நிறைவேறாத கனவு குழந்தையின் தலையில் ஏற்றப்படுகிறது. எல்லா குழந்தைகளும் 100 க்கு 100 வாங்கமுடியுமா? குறைவான மதிப்பெண் பெறும் குழந்தை வேறு ஏதோ ஒன்றில் சிறந்து விளங்கும். அதுவே எதிர் காலவிதை விதையுங்கள்  என்றார் .
பாண்டியன் நகர், கூத்தம்பாளையம் பிரிவு, பெருமாநல்லூர் பகுதிகளைச் சார்ந்த 13 குழந்தைகளுக்கு பரிசுகளை வழங்கினார். எழுத்தாளர் சுப்ரபாரதிமணியன்,  பள்ளி நிர்வாகி பசுபதி, முதல்வர் சசிகலா  உட்பட்டோர் கலந்து கொண்டனர். கதைகளை தேர்வு செய்த செல்வராஜ் கவுரவிக்கப்பட்டனர்.  கதை சொல்லும் பயிற்சியைப் போல் கதை எழுதும் முறைகளை குழந்தைகள் கடைபிடிக்க வேண்டியது பற்றி பலரும் பேசினர் .
 கனவு இலக்கிய வட்டம்  “ சார்பில் சுப்ரபாரதிமணியன் பேசியபோது எழுத்தாளர் சுப்ரபாரதிமணியன் பேசியது: கதை சொல்லும் மரபு விடுபட்டு விட்டது. அதை மீட்டெடுக்க வேண்டும். பாட்டிகளும் முதியோர்களும் முதியோர் இல்லங்களில் தஞ்சமடைகிறார்கள்.தொலைக்காட்சிகள் அந்த இடத்தை  எடுத்துக் கொள்ளமுடியாது. கதை சொல்லலில் கற்பனைத் திறன் வளரும். பேச்சில் கூச்சம் இல்லாமல் போகும். தன்னம்பிக்கை வளரும். கதை கேட்காத,  கதை சொல்லாத தலைமுறைகளால் மொழித்திறன் வளராமல் போகும். மேலை நாடுகளில் கதை சொல்லல்  பாடத்திட்டத்தில்  ஒரு பகுதியாக உள்ளது. பாடப்பகுதிகளை கதைகளாகச் சொல்வதும் மாணவர்களுக்கு பாடங்களை எளிதில் புரிய வைக்க உதவும். இலக்கியப் பகுதிகளை கதைகளாக்கி  பாடங்களை மனப்பாடம் செய்வதைத் தவிர்க்கலாம் என்றார்.
             2
    உலக கதை சொல்லி தினம் -விழா பாண்டியன் நகர் தாய்த்தமிழ்ப்பாள்ளியில் “நடைபெற்றது   1. * “ கதை சொல்லும் கலை “ சுப்ரபாரதிமணியனின் சிறுவர் நூல் மறுபதிப்பு வெளியீடு , * 2 . The art of story telling  “ சுப்ரபாரதிமணியனின் புதிய  சிறுவர் நூல்  ஆங்கிலபதிப்பு வெளியிடப்பட்டன. சக்தி மகளிர் அறக்கட்டளை தலைவர் கலாமணி, சைராபானு ஆகியோர் வெளியிட்டனர். கீதா, கிருஷ்ணகுமாரி ஆகியோர் பெற்றுக் கொண்டனர் .
புகைப்படத்தில்: கிருஷ்ணகுமாரி, சைராபானும் கலாமணி, கீதா , சுப்ரபாரதிமணியன்
புகைப்படங்கள்: முகநூல் :Kanavu subrabharathimanian tirupur

செய்தி : சுப்ரபாரதிமணியன்

ஞாயிறு, 19 மார்ச், 2017

 ஏன் எழுத...
--------------
 உங்களிடம் பேசுவதற்கு எனக்கு வாய்ப்புக் கிடைத்த போதெல்லாம் வாய்ச்சொல்லாகவோ எழுதியோ நான் எப்படி எழுதக் கற்றுக்கொண்டேன் என்று பலர் கேட்டிருக்கிறார்கள். சோவியத் யூனியனின் எல்லாப் பகுதிகளிலிருந்தும் வருகிற கடிதங்களிலும் இதே கேள்விதான் கேட்டிருக்கிறார்கள்; அந்த கடிதங்கள் தொழிலாளி - விவசாயி நிருபர்கள், செஞ்சேனை நிருபர்கள், பொதுவாக, எழுதத் தொடங்கியுள்ள வாலிபர்கள் அனுப்பியவையாகும். கதைகள் எப்படி எழுதுவது என்பதைப் பற்றி ஒரு நூல் தயாரிக்குமாறுபலர் என்னை வேண்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; அல்லது இலக்கியத்தைப் பற்றி ஒரு தத்துவத்தைப் படைத்துக் கொடுங்கள்என்றோ இலக்கியத்தைப் பற்றி ஒரு பாடப் புத்தகம் வெளியிடும்படியோகேட்டிருக்கிறார்கள். அவ்விதப் பாட புத்தகத்தை என்னால் எழுத முடியாது; எனக்கு அது சாத்தியமில்லை; அது தவிர, அவ்விதப் புத்தகங்கள் ஏற்கெனவே இருந்து வருகின்றன; அவை மிகவும் நன்றாயில்லாவிட்டாலும் கூட பயனுள்ளவைதான்.எழுதத் தொடங்குபவர்களுக்கு இலக்கியத்தின் வரலாற்றில் ஞானம் இருந்தாக வேண்டும். இதற்கு வி. கெல்துயால் எழுதிய இலக்கியத்தின் வரலாறு எனும் நூல் (மாஸ்கோ, அரசாங்கப் பதிப்பகத்தார் வெளியிட்டது) பயன்படும்; அதில், வாய்ச் சொல்லாகவும் (கிராமிய வகை) எழுத்து வடிவத்திலும் (இலக்கிய வகை) சிருஷ்டித்தன்மை வளர்ந்திருக்கிற வகையைப் பற்றிச் சிறப்பாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. எதுவாயிருந்தாலும் சரி - ஒருவன் எந்தத் தொழிலைச் செய்கிறானோ அந்தத் தொழிலின் வளர்ச்சி வரலாற்றைத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

ஒரு தொழிலில், அல்லது அதைவிட நல்லதாக ஒரு தொழிற்கூடத்தில், வேலை செய்கிற தொழிலாளிகளுக்கு அது எப்படித் தோன்றி படிப்படியாக வளர்ந்தது, எப்படி உற்பத்தி மேம்பட்டுச் சிறக்கலாயிற்று என்று தெரிந்திருந்தால் அவர்கள் இன்னும் நன்றாக வேலை செய்வார்கள் - பண்பாட்டின் வரலாற்றில் தங்களுடைய உழைப்பின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றிக் கூடுதலான உணர்வுடனும், கூடுதலான உற்சாகத்துடனும் வேலை செய்வார்கள்.வெளிநாட்டு இலக்கியத்திலும் ஞானம் கட்டாயம் இருக்க வேண்டும், ஏனென்றால் சாராம்சத்தில் பார்த்தால், எல்லா நாடுகளிலும் எல்லா மக்கள் சமூகங்களிடையிலும், இலக்கிய சிருஷ்டித் தன்மை என்பது ஒன்றாகத்தான் இருக்கிறது. கொகோலுக்கு இறந்த ஆன்மாக்கள்எழுத புஷ்கின் விஷயாதாரம் தந்தார் என்றும், புஷ்கின்கூட அந்த விஷயாதாரத்தை லாரென்ஸ் ஸ்டெர்ன் என்ற ஆங்கில எழுத்தாளன் எழுதிய உணர்ச்சிகரமான பயணம் ( (sentimental jorney) ) எனும் நாவலிலிருந்து அநேகமாக எடுத்திருக்கக்கூடும் என்றும் கூறுகிறார்கள். அதேபோலத்தான், ‘இறந்த ஆன்மாக்கள்எனும் நாவலிலும் பிக்விக் பற்றிய ஏடுகள்எனும் நாவலிலும் விஷயாதாரம் ஒன்று போலிருப்பதும் முக்கியமல்ல. மனித நினைவுக்கெட்டாத நாளிலிருந்து மனிதனின் ஆன்மாவைச் சிக்கவைத்துப் பிடிக்க எங்கு பார்த்தாலும், ஒரு வலை பின்னப்பட்டு வந்திருக்கிறது என்றும், இன்னொரு புறத்தில் மனிதர்களிடையேயிருந்து மூட நம்பிக்கைகளையும், விருப்பு வெறுப்புகளையும் சார்புக் கருத்துகளையும் நீக்குவதையே தமது பணியின் குறிக்கோளாகக் கொண்ட மனிதர்கள் எங்கும் எப்போதும் இருந்து வந்திருக்கிறார்கள் என்றும், அறிந்து வைப்பதுதான் முக்கிய விஷயம். மனிதர்களுக்குப் பிடித்தமான அற்ப விஷயங்களில் ஈடுபடுத்துவதற்கு உற்சாகப்படுத்துபவர்கள் என்றைக்கும் இருந்துவருவதுபோலவே, தம்மைச் சூழ்ந்துள்ள வாழ்வின் மோசமான அம்சங்களை, இழிந்த அம்சங்களை, எதிர்த்துக் கிளர்ந்தெழுந்த கலகக்காரர்களும் இருந்து வந்திருக்கிறார்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது முக்கியமாகும். மேலும், கடைசிப் பரிசீலனையிலே பார்க்கும்போது, மனிதனுக்கு முன்னேற்றப் பாதையைச் சுட்டிக் காட்டி அந்தப் பாதையிலேயே செல்லும்படி உற்சாகப்படுத்திய கலகக்காரர்களின் கைதான் மேலோங்குகிறது; பேராசை, பொறாமை, சோம்பல், உழைப்பில் வெறுப்பு ஆகிய அருவருக்கத்தக்க கெட்ட குணங்கள் உழைப்பாளி மக்களைத் தொற்றிக்கொள்ளச் செய்திருக்கிற பூர்ஷ்வா சமுதாயத்தால், வர்க்க சமுதாயத்தால் உண்டாக்கப்பட்டுள்ள மோசமான நிலைமைகளைத் தட்டிக்கொடுத்துத் திருப்திப் படுத்தும்படியோ அவற்றுடன் சமரசம் செய்து கொள்ளும்படியோ பேசுகிற பிரச்சாரகர்களின் கை விழத்தான் செய்கிறது என்பதையும் உணரவேண்டியது முக்கியம்.மனிதனைப் பற்றிய வரலாற்றைவிட மனித உழைப்பின் சிருஷ்டித் தன்மையின் வரலாறு எவ்வளவோ சுவையுள்ளதாகும். பொருள் நிறைந்ததாகும்; நூறு வயது எட்டுமுன் மனிதன் இறந்து விடுகிறான்; ஆனால் அவனது படையல்களோ பன்னூற்றாண்டுகளினூடே நிலைத்து வாழ்கின்றன.ஒரு விஞ்ஞானிதாம் தனித்திறனுடன் ஆய்ந்த துறையின் வளர்ச்சி வரலாற்றை அறிந்திருந்தால் அவனால் கற்பனைக் கதை போல் தோன்றுகிற விஞ்ஞானத்தின் சாதனைகளையும் அதன் வளர்ச்சியையும் விளக்க முடியும், விஞ்ஞானத்துக்கும் இலக்கியத்துக்கும் பொதுவானவை நிறைய உண்டு; கவனித்தறிதல், ஒப்புநோக்குதல், பயில்வது ஆகியவை இரண்டிலும் தலைமைப் பாத்திரம் வகிக்கின்றன; எழுத்தாளனுக்கும் சரி, விஞ்ஞானிக்கும் சரி, கற்பனையும் உள்ளுணர்வும் இருந்தே தீரவேண்டும்.இலக்கியச் சிருஷ்டித் தன்மை என்பது குணச்சித்திரங்களையும் மாதிரிகளையும்உருவாக்கும் விஷயம் சம்பந்தப்பட்டதாகும்; அதற்குக் கற்பனையும் புனைதிறனும் தேவைப்படுகின்றன.

ஓர் எழுத்தாளன் தனக்குத் தெரிந்த ஒரு கடைக்காரனையோ அரசு ஊழியரையோ தொழிலாளியையோ பாத்திரமாக வடிக்கும்பொழுது, அவன் ஒரு குறிப்பிட்ட தனி நபரை ஏறத்தாழ அப்படியே படம் பிடித்த மாதிரி சிருஷ்டித்திருந்தால் அது வெறும் புகைப்படமாகுமே தவிர அதற்கு மேல் ஒன்றுமில்லை. அதற்கு ஒரு சமுதாய முக்கியத்துவமோ அறிவூட்டவல்ல பொருட் குறிப்போ கொஞ்சமேனும் கிடையாது. மனிதனைப் பற்றியோ, வாழ்க்கையைப் பற்றியோ நாம் பெற்றிருக்கும் ஞானத்தை விரிவாக்க அநேகமாக அறவே உதவாது.ஆனால் ஓர் இருபது, ஐம்பது அல்லது ஒரு நூறுகடைக்காரர்களுக்கோ அரசு ஊழியர்களுக்கோ, தொழிலாளிகளுக்கோ அலாதியாயமைந்த மிகவும் தனித்தன்மைக் குறிப்பான வர்க்க குணாம்சங்களையும், பழக்கங்களையும், ரசனைகளையும், அங்க அசைவுகளையும், நம்பிக்கைகளையும், பேச்சுத் தோரணையையும் பொதுவாக்கி அவற்றையெல்லாம் தனி ஒரு கடைக்காரனாக, ஒரு அரசு ஊழியராக, ஒரு தொழிலாளியாக சுருக்கித்தர முடியுமானால் அதன் வழியாக அந்த எழுத்தாளன் ஒரு மாதிரியைப் படைக்கிறான்; அதுவே கலையாகும். கலைஞனிடமுள்ள விரிவும், வாழ்க்கையைப் பற்றிய வளமான அனுபவமும் அவனுக்கு ஒரு சக்தியைத் தருகின்றன; விஷயங்களைப் பற்றி அவன் கொண்டிருக்கிற கண்ணோட்டத்தைத் தவிர, அதாவது அவனுடைய அகநிலைத் தன்மையைவிட அந்தச் சக்தி எவ்வளவோ மேலானது. சாராம்சத்திலே பார்த்தால் கற்பனை என்பதும் உலகத்தைப் பற்றிச் சிந்திப்பதன் ஒரு முறையேயாகும். ஆனால் இது பிம்பங்களை வைத்துச் சிந்திக்கும் முறையாகும். கற்பனை என்று சொன்னால் பொருட்களுக்கும் இயற்கையின் பஞ்ச பூதங்களுக்கும் மனிதகுணங்களையும் மனித உணர்ச்சிகளையும் நோக்கங்களையும் கூடக் கற்பித்துக் காட்டுவதிலிருக்கிற திறமை என்றும் சொல்லலாம்.காற்று முனகுகிறது”,“சிணுங்குகிறதுஎன்றும் சந்திரகலையின் சிந்தனையில் தோய்ந்த ஒளிஎன்றும், “மழலை பேசும் நீரோடைஎன்றும் முணுமுணுக்கும் அருவிஎன்றும் இன்னும் இவை போன்ற இதர பல சொற்களை நாம் கேட்கிறோம், சொல்கிறோம்; இச்சொற்களின் நோக்கம் இயற்கையின் தோற்றங்களுக்கு மேலும் ஜீவகளையூட்டிக் காட்டுவதேயாகும்.இலக்கியத்தில் கற்பனாவாதம் யதார்த்தவாதம் என்ற இரண்டு போக்குகள் அல்லது பிரிவுகள் இருக்கின்றன. யதார்த்தவாதம் என்பது, மக்களையும் அவர்களுடைய வாழ்க்கை நிலைமைகளையும் உண்மையாக, மேல் பூச்செதுவும் பூசாமல் சித்தரித்துக் காட்டுவதாகப் பொருள்படும். கற்பனாவாதத்துக்குப் பல வரையறைகள் கூறப்படுகின்றன; ஆனால் எல்லா இலக்கிய வரலாற்றாசிரியர்களுக்கும் திருப்தியளிக்கிற மாதிரி இதுவரைகறாரான முழுமையான வரையறை எதுவும் வகுக்கப் பெறவில்லை. ஏன் எழுதத் தொடங்கினேன் என்ற கேள்விக்கு நான் தரும் விடை இதுதான்; நான் எழுதத் தொடங்குவதற்கு முதற்காரணம், அழுத்திக் கொல்கிற சாரமற்ற வாழ்க்கை என்னை நிர்ப்பந்திப்பது, இரண்டாவது காரணம், என்னுள் காட்சிக் கருத்துப் பிம்பங்கள் நிறைந்திருந்ததால் என்னால் எழுதாமல் இருக்க முடியவில்லை. இதில் முதற் காரணமாயிருக்கிறதே, அது எனது சாரமற்ற வாழ்க்கையில் பச்சைப்பாம்பு, பருந்து பற்றிய கதை, பற்றியெரியும் இதயத்தின் கதை, கடற்பறவை முதலான கற்பனைகளைப் புகுத்த முயற்சிக்கும்படி செய்தது, இரண்டாவது காரணமாயிருக்கிறதே, அது இருபத்தாறு ஆண்களும் ஒரு பெண்ணும், ஆர்லாவ் தம்பதிகள், ரௌடி என்ற யதார்த்தவாத ரீதியான கதைகளை எழுதும்படி செய்தது.

கார்க்கி ஏன் எழுதத் தொடங்கினார்?


(மாக்ஸிம் கார்க்கியின் நான் எவ்வாறு எழுதக் கற்றுக் கொண்டேன்நூலிலிருந்து. தமிழாக்கம்: ஆர்.கே.கண்ணன்) nandri theekkathir




               


வியாழன், 16 மார்ச், 2017

          கனவு இலக்கிய வட்டம் - உலக கதை சொல்லி  தினம்  “
----------------------------------------------------------------------
* கனவு இலக்கிய வட்டம்   சார்பில் ““ உலக கதை சொல்லி  தினம்  “
 20/3/17 திங்கள் காலை 11.00 மணி :
தாய்த்தமிழ்ப்பள்ளி  பாண்டியன் நகர் விரிவு, பி.என். சாலை. திருப்பூர்
* “ கதை சொல்லி ”   சிறுவர் கதை எழுதும் போட்டிப் பரிசளிப்பு
* உலக கதை சொல்லி  தினம்  “  உரைகள்
* “ கதை சொல்லும் கலை “ சுப்ரபாரதிமணியனின் சிறுவர் நூல் மறுபதிப்பு வெளியீடு
* The art of story telling  “ சுப்ரபாரதிமணியனின் புதிய  சிறுவர் நூல்
 ஆங்கிலபதிப்பு வெளியீடு
பங்குபெறுவோர் :
* கீதா ( மனநல ஆலோசகர் )
* கலாமணி ( சக்தி மகளிர் அறக்கட்டளை  )
* எழுத்தாளர் சுப்ரபாரதிமணியன்
* எழுத்தாளர் ஜோதி
* மருத்துவர் முத்துச்சாமி (  பள்ளி தாளாளர் )
வருக..
முத்துக்கிருஷ்ணன், ஜேஎன்யூ -1.
-------------------------------------------------------
முதல் இரண்டு முறை நான் முறையாகப் பயின்றிருக்கவில்லை ஆங்கிலத்தை.

ஆனாலும் முயற்சி செய்தேன். முயற்சியைக் கைவிட விருப்பமில்லை எனக்கு.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஜேஎன்யூவுக்குச் செல்வதற்காகப் பல உடல் உழைப்பு வேலைகளைச் செய்தேன்.

எறும்பைப் போல் பணம் சேமித்தேன் பணம் கேட்டுப் பிறரிடம் கெஞ்சினேன்.

முதல் இரண்டு முறை தமிழகத்திலிருந்து புறப்பட்டேன்

அடுத்த இரண்டு முறை ஹைதராபாத் மத்தியப் பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து. ரயில் பயணத்தில் ஒருபோதும் நான் உணவருந்தவில்லை.

இந்த முறை உனக்குக் கிடைத்துவிடும்என்று ஒவ்வொரு ஆண்டும் உற்சாகப்படுத்துவார்கள் நானும் முயற்சி செய்தேன்.

ஏனெனில், விட்டுக்கொடுக்க நான் விரும்பவில்லை எப்போதும் நினைத்துக்கொள்வேன் கடும் உழைப்பு ஒருபோதும் தோற்பதில்லைஎன்று.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் நேரு சிலையின் கீழ் அமரும்போதெல்லாம் அவரிடம் கேட்பேன்:

நேருஜி, காங்கிரஸுக்கு வாக்களிக்கும் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் நாங்கள். எனக்குக் கல்வி தர ஏன் நீங்கள் விரும்பவில்லை?”

கடைசி நேர்காணலில் 11 நிமிடங்கள் பேசிய பின்னர் ஒரு பெண் சொன்னார் நான் எளிய ஆங்கிலத்தில் பேசுகிறேன் என்று.

இந்த ஆண்டு நேர்காணலில் எட்டு நிமிடங்கள் பேசினேன் எல்லா கேள்விகளுக்கும் விடையளித்தேன் மூன்று பேராசிரியர்கள் சொன்னார்கள்:

நன்றாகப் பேசினாய்என்று. அரசு கலைக் கல்லூரியிலிருந்து மத்தியப் பல்கலைக்கழகத்துக்குப் படிக்க வந்தவன் நான் ஒருவன்தான் என்று இப்போது உணர்ந்துகொண்டேன்.

சேலம் மாவட்டத்திலிருந்து ஜேஎன்யூவுக்காகத் தேர்வுசெய்யப்பட்டதும் நான் ஒருவன்தான்.

நவீன இந்திய வரலாறு பிரிவில் ஹைதராபாத் மத்தியப் பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து தேர்வுசெய்யப்பட்டதும் நான் மட்டும்தான்.

எனது மேற்பார்வையாளர் பி.ஈஸ்வர் பொனெலாவுக்கு மிக்க நன்றி. என்னுள் ஓர் ஆய்வு மாணவனைக் கண்டுபிடித்தது அவர்தான்.

எனது ஆய்வு தொடர்பான முன்மொழிவை எழுத என்னை அவர் ஊக்குவித்தார். அதை நான் 38 முறை எழுதினேன்.

இந்த வரலாற்றுத் தருணத்துக்காகப் பலருக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

அதனால்தான் எ ஜங்கெட் டு ஜேஎன்யூஎனும் புத்தகத்தை நான் எழுதப்போகிறேன்.

மிக்க நன்றி பிரவீண் தோந்தி. ஜேஎன்யூவில் என் முதல் படம் இதுதான். மகிழ்ச்சி!

- முத்துகிருஷ்ணன், (26 ஜூலை 2016-ல் ஃபேஸ்புக்கில் ஆங்கிலத்தில் இட்ட பதிவு)

தமிழில்: வெ.சந்திரமோகன்

Keywords: கவிதை, முயற்சி, முத்துக்கிருஷ்ணன், ஜேஎன்யூ,
View Comment (1)Post Comment
MORE IN: செய்தியாளர் பக்கம் | சிந்தனைக் களம்
 Share




முத்துகிருஷ்ணனை நான்தான் கொன்றேன்
-----------------------------------------------------------------------------

ஏனென்றால், இத்தனை ஆண்டுகாலம் இங்கே நான் ஆட்சிசெய்தும், தமிழ்நாட்டிலேயே ஜவாஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம் போல ஒரு பல்கலைக்கழகத்தை நான் உருவாக்காமல் போனேன்.

ஏனென்றால், இத்தனை காலம் இங்கே நான் ஆட்சிசெய்தும் தமிழ்நாட்டு மாணவர்களில் மிகவும் ஒடுக்கப்பட்ட அல்லது பின்தங்கிய சூழல்களிருந்து வரும் மாணவர்கள் பயமின்றி உலகின் பல இடங்களுக்குச் சென்று படிக் கவோ வேலைசெய்யவோ உரிய சூழலை நான் ஏற்படுத்தாமல் போனேன். இன்னமும் முத்துகிருஷ்ணன்கள் தமிழகத்திலிருந்து வெளி யேறும்போது - குறிப்பாக, சாம்ராஜ்ய ராஜதானி யான புது டெல்லி போன்ற இடங்களுக்குப் போகும்போது தங்களுடைய சாதி, மொழி, உடல் நிறம் குறித்த தாழ்வுமனப்பான்மை களோடுதான் செல்கிறார்கள். அவர்கள் தன்னம் பிக்கை மிக்கவர்களாகவும் தமது அடையாளங் கள் குறித்த விஷயத்தில் நாம் யாருக்கும் இளைத் தவர்கள் இல்லை. என்று அறிந்தவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும் என்றால், முதலில் அவர்கள் இந்த மண்ணில் தலைநிமிர்ந்து நடக்கக் கூடியவர்களாகவும் மதிப்போடு பார்க்கப் படுபவர்களாகவும் இருந்திருக்க வேண்டும். அதை நான் உத்தரவாதப்படுத்த மறுத்தேன்.

ஏனென்றால், என் பிள்ளைகள் ஐஐடியிலும் அமெரிக்காவிலும் படித்தால் போதும், தலித் பிள்ளைகள் எக்கேடு கெட்டுப்போனால் என்ன என்று நினைத்தேன். அக்கிரகாரம் வரை வந்த பஸ், என் வீதி அதிலும் என் வீடு வரை - வந்தால் போதும் என்று நினைத்தேன்.

ஏனென்றால், நான் என் கிராமத்தில் தமிழ்வழிக் கல்வி பயின்று, பாடங்களை நன்கு புரிந்து, தேர்வில் வெற்றிபெற்று, பிறகு வாழ்க்கையில் உயர்ந்தேன் என்கிற ரகசியத்தை வெளியே சொல்ல மறுத்தேன். இன்று அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் பணியாற்றி, மூப்பை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருப்பவர்கள், இஸ்ரோ உள்ளிட்ட இந்திய அதியுயர் அறிவியல் நிறுவனங்களில் சாதனை படைத்தவர்கள் எல்லாம் அரசுப் பள்ளிகளில், தாய்மொழியில் படித்து உயர்ந்தவர்கள். அன்று அவர்களுக்கு அப்படிப்பட்ட கல்வி தரப்பட்டது. ஆனால், ஊரிலிருந்து நகரத்துக்கு நான் புலம்பெயர்ந்தபோது, அந்தக் கல்வியை அங்கே வெட்டிக் கொல்லுமாறு பணித்தேன். அந்த மொழியைத் தூக்கிக் குப்பைத்தொட்டியில் வீசுமாறு செய்தேன். இனிவரும் காலங்களில் கிராமத்துக் குழந்தைகளும் சிறுநகரக் குழந்தைகளும் மாநகரங்களின் கார்ப்பரேஷன் பள்ளிக் குழந்தைகளும், மறந்தும் தங்கள் வாய்களைத் திறந்து தமிழில் ஓர் வார்த்தை சொன்னால், அந்தப் பிஞ்சு இதழ்களின்மீது அடியுங்கள் என்று சொன்னேன். அவர்களின் சுதந்திரமும் தன்னம்பிக்கையும் அதில் நொறுங்கிப்போகுமே என்று நான் கவலைப் படவில்லை. அரசுப் பள்ளிகளின் அத்தனை நல்ல அம்சங்களையும் அழிக்க ஆங்கிலம் என்ற கருவியைப் பயன்படுத்தினேன். கிராமத்தில் உள்ளவர்கள் அச்சமின்றிப் படிப்பதற்கான சூழலை நான் அழித்தேன். இவ்வளவும் செய்த பிறகு, அவர்களுக்கு நல்ல ஆங்கிலக் கல்வி அளிக்காதவாறும் பார்த்துக்கொண்டேன்!

ஏனென்றால், நான் கிராமத்தில் நன்கு படித்து, நகரத்துக்குச் சென்று வாழ்க்கையில் வெற்றிபெற்ற பிறகு, என் கிராமத்தின்மீது நான் தாக்கம் செலுத்தினேன். நான் என் சிறுநகரத்தில் அரசுப் பள்ளியில் படித்தபோது, கட்டணங்கள் பெரிதுமின்றி, அருமையான ஆசிரியர்களுடன் விளையாட்டும் படிப்புமாய் கனவுபோன்ற விரிந்த ஒரு சூழலில் படித்தேன். ஆனால், என் தாக்கத்தினூடாக அந்தக் கல்விச்சூழலைக் கரும்பலகை எழுத்தைப் போல ஆதிக்க டஸ்டர் கொண்டு அழித்தேன். ஆசிரியர்களின் பிள்ளைகளைத் தனியார் பள்ளிகளுக்குச் செல்லுமாறு வழிசெய்தேன். ஊரின் அனைத்து மேட்டுத் தெரு குழந்தைகளும் அரசுப் பள்ளிகள் பக்கம் மழைக்கும் ஒதுங்காமல் பார்த்துக்கொண்டேன்.

ஏனென்றால், ஒரு வியாபாரியாக நான் சிலவற்றை அறிந்தேன். கல்வியில் காசு பார்க்க வேண்டும் என்றால், கல்வியை அரிதான ஒன்றாக மாற்ற வேண்டும் என நான் அறிந்தேன். நான் படிக்கத் தொடங்கிய காலத்தில், இந்தியாவின் மிகச் சிறந்த கல்விச்சூழல் தமிழ்நாட்டில் இருந்தது. காமராசரும் அண்ணாவும் எனக்கு அதைப் பெற்றுத்தந்தார்கள். கருணாநிதியும் எம்ஜிஆரும் அப்போது அதை ஊட்டி வளர்த்தார்கள். ஆனால், நான் பள்ளிப்படிப்பை முடித்து ஊரை விட்டு வெளியேறும்போது, இனி உங்கள் சேவை எங்களுக்குத் தேவை யில்லை என்று தலைவர்களிடம் சொல்லி விட்டேன். அவர்களும் ஏற்றுக்கொண்டார் கள். நான் கல்வித் தொழில்முனைவோராக ஆவதென்று முடிவுசெய்தவுடன், அதே கருணாநிதியையும் எம்ஜிஆரையும் ஜெயலலிதா வையும் வசப்படுத்தி, அரசுப் பள்ளிகளையும் கல்லூரிகளையும் சீரழிக்கும்படிசெய்ய நானே ஏற்பாடுசெய்தேன். பின்பு, எல்கேஜிக்கு ஆயிரக்கணக்கில் செலவழிக்க ஏற்பாடு செய்ததால், உயர் கல்விக்கு மக்கள் லட்சக்கணக்கில் செலவழிக்கத் தயாரானார்கள்.

ஏனென்றால், நான் கல்வியைப் பற்றிக் கற்றுக்கொண்டேன். இனி எனது நோக்கம் ஐம்பது கோடி ரூபாய்க்குத் துணைவேந்தர் பதவிகளை விற்பது மட்டுமே. எனது நோக்கம், கிராமப்புற மாணவர்கள் குறித்து அய்யோ.. குய்யோஎன்று கண்ணீர் வடித்துக்கொண்டே, கிராமப்புறப் பள்ளிகளை மூடுவதே. எனது நோக்கம், சந்தடிசாக்கில் தமிழகத்தில் சிபிஎஸ்இ தனியார் பள்ளிகளை மூலைக்கு மூலை நிறுவிக் கொள்ளையடிப்பதை ஊக்குவிப்பதே. எனது நோக்கம், சாதாரண மக்களுக்கு உயர்தரக் கல்வியை எட்டாக் கனியாக ஆக்கி, அதன் மூலம் கல்வி வணிகத்தைப் பெரிதாக்கி, அதில் என் பங்கைக் கேட்பதே. எனது நோக்கம், பள்ளிக் கல்வி முதல் பல்கலைக்கழகக் கல்வி வரை லாபவெறியைத் தவிர, வேறு இல்லை என்பதைக் கேள்விக்கிடமற்ற யதார்த்தமாக ஆக்குவதே. எனது நோக்கம், நான் பெற்ற இன்பம் நீ பெறாமல் இருக்கும்படி செய்வதே.

ஏனென்றால், இவை அனைத்தினும் மிக முக்கியமாக, முத்துகிருஷ்ணன்களுக்கான அதிகாரம், முத்துகிருஷ்ணன்களிடம் இருப்பதை நான் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. முத்துகிருஷ்ணனுக்கு அதிகாரம் இருந்தால், அவர் அவரது சூழலுக்கேற்பக் கல்வித் திட்டம் போடுவார்; நான் என் சூழலுக்கேற்ப திட்டமிட்டதைப் போல. இதெல்லாம் வேலைக்கு ஆகுமா? கேளுங்களேன், முத்துகிருஷ்ணனுக்குக் கல்வி தொடர்பாக நான் என்னென்ன நன்மைசெய்தேன்! அதைக் கொண்டு அவர் சந்தோஷப்பட்டிருக்க வேண்டும். குரூப் 4 வேலையைப் பற்றி மட்டும் கவலைப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

ஏனென்றால், நான் எச்1பி விசாவைப் பற்றிக் கவலைப்படும் இடத்துக்கு வந்துவிட்டேன். புதிய இந்தியனாக ஆகிவிட்டேன். எனக்கு இனி சமூக நீதியோ மொழியோ நில உரிமையோ இறையாண்மையோ தேவையில்லை. இந்த அகண்ட இந்துஸ்தானத்தில், நான் யாரோடு இணைந்திருக்க வேண்டும் என்பதை உணர்ந்துகொண்டிருக்கிறேன். இந்தப் பரந்த உலகில் நான் யாராக இருக்கிறேன் என்று அறிந்திருக்கிறேன்.

ஏனென்றால், முத்துகிருஷ்ணனும் ரோஹித் வெமுலாவும் என் சாதியினர் அல்லர். அதுமட்டுமல்ல, அவர்கள் என்னைக் கேள்வியும் கேட்கிறார்கள்.

எனவே, முத்துகிருஷ்ணனை நான்தான் கொன்றேன்.

- ஆழி செந்தில்நாதன், எழுத்தாளர், தொடர்புக்கு: zsenthil@gmail.com –the hindu tamil

Keywords: முத்துகிருஷ்ணனை நான்தான் கொன்றேன், ஜவஹர்லால் நேரு, ரோஹித் வெமுலா, தலித்
View Comments (57)Post Comment

இன்னும் பல ரோஹித்துகளை கொல்லப் போகிறார்கள்!
-----------------------------------------------------------------------------------------------
முத்துகிருஷ்ணன்

ரோஹித் வெமுலா இறந்தபின் முத்துகிருஷ்ணன்  தனது முகநூலில் செய்திருந்த பதிவு

2016 ஜூன் 30, மதியம் 2 மணி. வழக்கம் போல் நான் நூலகத்தில் இருந்தேன். அன்றைய தினம் நான் என் சகோதரர்கள் மீர், ஜான் ஆகியோருடன் சேர்ந்து உண்ணாவிரதம் மேற்கொண்டிருந்தேன். வெளி வராண்டாவில் எங்களது பேராசிரியர்களோடு சேர்ந்து தொடர் உண்ணாவிரதத்தில் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்று நான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். பேராசிரியர்கள் ரத்னம், தத்தாகட்டா ஆகியோரது தொடர் உண்ணாவிரதத்திற்கு ஆதரவு தெரிவிப்பதற்காக ராதிகா அம்மா வரப் போவதாக அர்பிதா என்னிடம் சொன்னார். ஏன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை என்றாலும், அந்த நாளில் ராதிகா அம்மாவை சந்திக்க வேண்டும் என்ற உணர்வு எனக்குள்ளே பலமாக எழுந்ததை நான் உணர்ந்தேன்.கடந்த ஆறு மாதங்களாக பலத்த சவால்களை அவர் எதிர் கொண்டு வருகிறார். உடல் நலக் குறைவு, அரசாங்கம், அதிகாரத்தில் இருக்கும் கட்சி ஆகியவற்றிடமிருந்து எதிர்ப்பு என்று பல பிரச்சனைகள். அது 153ஆவது நாள். கொஞ்ச நேரம் மட்டுமே என்னால் தூங்க முடிந்தது. சுதிப்தோ சொல்லுவது போல மிகச் சிறந்த நபரான ரோஹித் வெமுலா சக்கரவர்த்தியின் நினைவுகளால் நான் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகி இருந்தேன். ஆங்கிலத்தில் எழுதுவதற்காக படிப்பதற்காகவும், கற்றுக் கொள்வதற்காகவும் எனது நேரம் முழுவதையும் ஒதுக்கி முயற்சி செய்து வந்தேன்.

பிற நேரங்களில் ஹைதராபாத் பல்கலைக்கழகத்தின் ஜேஏசி முடிவுகளை செயல்படுத்துவதற்காக வேலை செய்து வந்தேன்.ஜூன் 17. ஜனவரி மாதம் ரோஹித் நட்சத்திரக் கூட்டங்களுக்குள் சென்ற அதே நாள். ஹைதராபாத் மத்திய பல்கலைக்கழகத்தின் பிரதான வாசலில் இருந்து வெளியேறி பேருந்து நிறுத்தத்தில் எனது சைக்கிளை நிறுத்தி வைத்தேன். பிரதான நுழைவு வாசலுக்கு அருகே இருந்த மாற்று நுழைவு வாசலுக்கு முன்பாக தொடர் உண்ணாவிரதம் நடைபெற இருந்தது. நான் அறிந்த வரை அந்த வாசல் திறக்கப்பட்டதே இல்லை. நான் மெதுவாக வெளி வராண்டாவை நோக்கி நடந்தேன். இடதுபுறத்தில் இருந்த சிறு மேடையில் உண்ணாவிரதத்தை ஆதரித்தவர்கள் அமர்ந்திருந்தனர். தனது நிர்வாகப் பணியிலிருந்து ராஜினாமா செய்திருந்த பேராசிரியர் ராமுடு அவர்களோடு இருந்தார். அவர்கள் அனைவரையும் நோக்கி புன்னகைத்து எனது வாழ்த்துக்களைத் தெரிவித்துக் கொண்டேன்.பிறகு திறக்கப்படாத அந்த பிரதான வாசலைப் பார்த்தேன். தேவைப்படாத தாவரங்களால் சூழப்பட்டிருந்தது. நான் அந்த கூடாரத்திற்குள் சென்றேன். அங்கே தொடர் உண்ணாவிரதத்திற்கான பேனர் தவிர, ‘அப்பாராவ் போடிலைக் கைது செய், நியாயத்துக்குப் புறம்பான தற்காலிகப் பணிநீக்கத்தை ரத்து செய், தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு எதிரான வன்கொடுமை சட்டத்தை அமல்படுத்து என்பது போன்ற வாசகங்களுடன் நீல வண்ண போஸ்டர்கள் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன.

எல்லோரும் சணல் பாயின் மீது உட்கார்ந்திருந்தனர். ஒலிபெருக்கி வசதிக்கான மின்சாரம் இல்லாததால், பேராசிரியர் ஜோபியின் வேகன்ஆர் காரில் இருந்த பேட்டரியை அமைப்பாளர்கள் உபயோகப்படுத்தினர். காரிலிருந்து வந்த கேபிள் வயர் அந்தப் பாய்க்கு மேலாக சென்று கொண்டிருந்தது.ரோஹித் அண்ணாவின் அம்மாவான ராதிகா அம்மா அங்கே அமர்ந்திருந்தார். அவருக்கருகே எந்த இடமும் இருக்கவில்லை. ராம்ஜி அண்ணா, ராஜா அண்ணா ஆகியோருடன் ஒரு ஐந்து நிமிடங்கள் உரையாடிக் கொண்டிருந்தேன். வெளியில் இருந்து வந்திருந்த சில சமூக அமைப்பு சார்ந்த தலைவர்களுடன் ரத்னம் சாரும், தத்தாகட்டா சாரும் ஆலோசனை செய்து கொண்டிருந்தனர். அந்தப் பேராசிரியர்கள் இருவரும் அம்மா கொடுத்திருந்த வெள்ளை நிறத்தில் அம்பேத்கரது முகம் பொறிக்கப்பட்ட நீல நிற டி-சர்ட்டை அணிந்திருந்தனர். ரத்னம் சார் ஆங்கிலத்திலும், அம்மாவுக்கு தெலுங்கிலும் எல்லாவற்றையும் விளக்கிக் கொண்டிருந்தார். அந்த நேரத்தில், அம்மாவுக்கு அருகே அமர இடம் கிடைத்ததால், நான் அவர்கள் அருகில் சென்று அமர்ந்தேன்.சில நிமிடங்கள் நான் அம்மாவை வியந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர் என்னுடைய அம்மாவாக இருந்தால் எப்படி இருக்கும்? தனது வலது கையை கன்னத்தில் வைத்தவாறு ஒரு பக்கமாக அம்மா உட்கார்ந்திருந்தார். அவர் ரத்னம் சாருடைய பேச்சை உன்னிப்பாக கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்.

கறுப்பு, மெல்லிய பச்சை, வெள்ளை நிறம் கலந்து, கறுப்பு புள்ளிகள், வெள்ளை பூக்கள் கொண்ட டிசைனில் சேலை உடுத்தியிருந்தார். தலையில் புதிதாக வெள்ளை முடிகள் நிறைய தோன்றியிருந்தன. கைகளில் சிவப்பு நிற வளையல்களை அணிந்திருந்தார். உண்ணாவிரதம் இருப்பவர்களுக்கு அணிவிக்கப்பட்ட மாலை ஒன்று அவருக்கு முன்பாக கிடந்தது. இரண்டு ஆசிரியர்கள் தற்காலிகப் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்ட பிறகு, நான்காவது நாளாக தொடர் உண்ணாவிரதம் நடைபெற்று வருகிறது. தையல் செய்து தளர்ந்து போயிருந்த அவரது கால்களைப் பார்த்துக் கொண்டே, நான் அவரிடம் உங்களது உடல்நிலை எப்படி இருக்கிறது? நீங்கள் குண்டூரிலிருந்து வருகிறீர்களா என்று கேட்டேன். ஆமாம் பாபு என்றவர், நீ ரோஹித்தைப் பார்த்திருக்கிறாயா என்று கேட்டார். ஆமாம் அம்மா. அவர் இறப்பதற்கு ஒரு நாள் முன்பாக நான் அவரைச் சந்தித்தேன். அப்போது இரவு எட்டு மணி இருக்கும் என்று சொன்னேன்.வெளி வராண்டாவிற்கு இடதுபுறம் இருக்கும் சிமெண்ட் பெஞ்சில் ரோஹித் உட்கார்ந்திருந்தார். இப்போது அந்த பெஞ்சின் மூலையில்தான் அந்தக் கூடாரத்தின் ஒரு கயிறு கட்டப்பட்டிருந்தது. அவரது மொபைல் போனை அவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். . நாங்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் அண்ணாவென்றே அழைத்துக் கொள்வோம். நாங்கள் இருவருமே இரவு உணவு சாப்பிட்டு விட்டீர்களா அண்ணா என்று கேட்டுக் கொண்டோம். நான் அப்புறம் சாப்பிடப் போகிறேன் அண்ணா என்று ரோஹித் சொன்னார். அவர் நீலம், கிரே கலரில் ஜெர்கின் அணிந்திருந்தார். இயக்கத்தைப் பற்றி நாங்கள் பேசிக் கொண்டிருந்ததற்கு அப்புறம். அவர், முதலாவதாக நமது ஜனநாயகப்பூர்வமான எதிர்ப்பை வைத்துக் கொள்ளலாம், அதற்குப் பின்னர் உண்ணாவிரதப் போராட்டம் செய்யலாம் என்று சொன்னார். நானும் உங்களோடு சேர்ந்து கொள்கிறேன் அண்ணா என்று நான் சொன்னதும், நன்றி அண்ணா என்று அவர் சொன்னார்.

இரவு வணக்கத்தைத் தெரிவித்து விட்டு நான் அங்கிருந்து கிளம்பினேன். அடுத்த நாள் நான் வணிக வளாகத்தில் அமர்ந்திருந்த போது, ஹெல்த் சென்டரின் ஆம்புலன்ஸ் சிஹாஸ்டல் ரோடை நோக்கி செல்வதைப் பார்த்தேன். யாருக்கோ மிகவும் மோசமாக உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதாக நான் நினைத்துக் கொண்டேன். அதற்கப்புறம் இரண்டு இன்னோவா போலீஸ் கார்கள் சென்றதைப் பார்த்தேன். ஏதோ தகராறு நடப்பதாக நினைத்தேன். ஆனால் திடீரென்று ஒரு கும்பல் சிஹாஸ்டல் ரோடு, என்ஆர்எஸ் (சூசுளு) ஹாஸ்டல் நோக்கி ஓடியதைப் பார்த்தேன். அப்போது எனது நண்பர்கள் யாரோ தற்கொலை செய்து கொண்டிருப்பதாக பேசிக் கொண்டார்கள். இரண்டு நண்பர்கள் தங்களது பைக்கை எடுத்துக் கொண்டு விரைந்தனர். அவர்கள் திரும்ப வந்து, ரோஹித் தற்கொலை செய்து கொண்டதாக சோகச் செய்தியை சொன்னார்கள். பின்னர் நாங்கள் எல்லோரும் என்ஆர்எஸ் ஹாஸ்டலுக்கு சென்றோம். அங்கே ரோஹித்தின் உடல் ஃபிரீசருக்குள் வைக்கப்பட்டிருந்தது.ரோஹித்தின் நினைவுகளைப் பகிர்ந்து கொண்டு அம்மாவைப் புண்படுத்த நான் விரும்பவில்லை. ரோஹித்தோடு சேர்ந்து இருந்தது பற்றி நான் ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டேன். ரோஹித்தை நான் ஆறு முறை சந்தித்து இருக்கிறேன். வடக்கு வளாகத்திலிருந்து கிளம்பிய ஒரு எதிர்ப்பு பேரணியின் போது தெற்கு வளாகத்தில் இருக்கும் வணிக வளாகம் அருகே முதன்முறையாக நான் சந்தித்தேன். மெல்லிய கிரே கலர் சட்டையை அப்போது அணிந்திருந்தார். நானும், பிரசாந்த்தும் கறுப்பு சட்டை அணிந்திருந்தோம். மிகவும் உணர்ச்சிப்பூர்வமாக அவர் முழக்கங்களை எழுப்பிக் கொண்டிருந்தார். நான் ஏன் இதுவரையிலும் முழக்கங்களை எழுப்பாதவனாக இருக்கிறேன் என்று நினைத்த போது, வியந்து போனேன். மொழித் தடை கூட காரணமாக இருக்கலாம் என்று எனக்குள்ளே சொல்லிக் கொண்டேன்.

அவரது தலைமைப் பண்பு குறித்து நான் மலைத்துப் போனேன்.இரண்டாவது முறை நான் ரோஹித்தை டிக்கன்ஸ் அறைக்குச் செல்லும் வழியில் என்ஆர்எஸ் மெஸ்ஸுக்கு அருகில் சந்தித்தேன். ரோஹித் எதிர்ப்புறம் இருந்து வந்தார். அண்ணா, மிக விரைவில் நாம் ஜிபிஎம் கூடப் போகிறோம். தயவுசெய்து வாருங்கள். நண்பர்களையும் அழைத்து வாருங்கள். இந்தத் தடவை பொறுப்பான பதவியை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் என்னிடம் சொன்னார். நான், அண்ணா, நம்மவர்கள் கடுமையாக உழைத்தாலும் ஏன் நம்மால் வெற்றி பெற முடியவில்லை என்று கேட்டேன். 2013இல் நடைபெற்ற மாணவர் பேரவைத் தேர்தல் எனது ஞாபகத்தில் இருந்தது. நமது கடின உழைப்பைத் தொடருவோம். நமது வாழ்க்கை எப்பொழுதுமே போராட்டம்தான்.மாணவ சமுதாயத்திற்காக உண்மையாக உதவுபவர்களை எல்லோரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த நேரத்தில் தான் நுழைவுத் தேர்வை சீக்கிரமாக நடத்த வேண்டும் என்றும் மாணவர் சேர்க்கைக்கான காத்திருப்போர் பட்டியலை வெளிக் கொண்டு வருவதற்காக துணைவேந்தரிடம் ஏஎஸ்ஏ (ASA) அமைப்பு வாதம் செய்து வந்தது. 2014ஆம் ஆண்டு மாணவர் பேரவைத் தலைவராக வின்சென்ட் பென்னி தேர்வானதற்கு சரியாக மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு அது நடந்தது.மூன்றாவது முறையாக நான் சகோதரர் ராம்ஜியுடன் ரோஹித்தை மஜித் பண்டா ரவுண்டானா அருகே சந்தித்தேன். நானும் ரோஹித்தும் ஒருவரையொருவர் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டோம். அவர், அண்ணா, நாளைக்கு ஜிபிஎம் இருக்கிறது. எனவே தயவுசெய்து வாருங்கள். போன தடவை நீங்கள் வரவில்லை என்று சொன்னார். அதனால் என்ன அண்ணா, நீங்கள் சீனியர்கள் முடிவெடுங்கள். என்ன முடிவாக இருந்தாலும் நான் அதை ஒத்துக் கொள்கிறேன் என்று நான் சொன்னேன். அதற்கு ரோஹித், இல்லை இல்லை அண்ணா, இந்தத் தடவை நாங்கள் எங்களது அணுகுமுறையை மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

எல்லோரும் கலந்து கொள்ள வேண்டும். நாம் ஜனநாயகப்பூர்வமாக நமது சங்கத்தைத் தேர்ந்தெடுப்போம். தயவுசெய்து வாருங்கள். நானும் கூட சகோதரர் ராம்ஜி ஏஎஸ்ஏ தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும் என்பதையே விரும்புகிறேன் என்றார். நான் சகோதரர் ராம்ஜிக்கு வாழ்த்துக்களைத் தெரிவித்து விட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினேன்.அதற்கப்புறம் ரொம்ப நாட்களாக நான் ரோஹித்தை சந்திக்கவில்லை. எனது படிப்பு, தேர்வுகளில் நான் மும்முரமாக இருந்தேன். அவர்களை சஸ்பெண்ட் பண்ணியிருந்தது கூட எனக்குத் தெரியாது. இதற்கிடையில் சகோதரர் சேசுவை எஸ்எஸ்பி (ssp) கேண்டீனில் அவர் காலை உணவு சாப்பிடும் போது சந்தித்தேன். நான் சேசு அண்ணாவிடம், ஏன் இங்கே சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறீர்கள், மெஸ் கார்டு முடிந்து போய் விட்டதா, தூங்கி தாமதமாக எழுந்தீர்களா என்று கேட்டேன். சேசு அண்ணா, அரே, எங்களை சஸ்பெண்ட் பண்ணி விட்டார்கள், உனக்குத் தெரியாதா என்று கேட்டார். சஸ்பெண்ட் செய்யப்பட்டிருக்கும் மேலும் நான்கு சகோதரர்களின் பெயரை அவர் என்னிடம் சொன்னார். ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு, ‘எச்சியு’ (HCU) அலுவலகத்தை நிரப்புவோம்என்ற போராட்டம் நடப்பதற்கு ஒரு நாளுக்கு முன்னதாக நான் வணிக வளாகத்தின் வழியாக நூலகத்திற்குச் சென்று கொண்டிருந்தேன்.பிரசாந்த் முதலாவதாக என்னைக் கூப்பிட்டான். அருகிலிருந்த பெஞ்சில் சுங்கன்னாவும், விஜய் அண்ணாவும் உட்கார்ந்து இருந்தார்கள். ரோஹித்தும் உட்கார்ந்திருந்தார்.

முன்னா அவருக்கு பக்கத்தில் நின்றிருந்தார். நூலகத்தில் விநியோகிப்பதற்காக முன்னா என்னிடம் சில துண்டறிக்கைகளைக் கொடுத்தார். முதன்முதலாக தடித்த கறுப்பு எழுத்துக்களில், சமூக சமத்துவத்திற்கான கூட்டு நடவடிக்கைக் குழு என்று இருந்த பெயரைப் பார்த்தேன். முன்னாவிடம் நூலகத்தில் கொடுப்பதற்கு இவ்வளவு எங்களுக்குத் தேவையில்லை என்று கூறினேன். சில துண்டறிக்கைகளை நான் எடுத்துக் கொண்டேன். எனக்கு அவ்வளவாக அதில் ஆர்வம் இருக்கவில்லை. திடீரென்று ரோஹித், அண்ணா, நாம் மனப்பூர்வமாகப் போராட வேண்டும். இல்லையென்றால் சஸ்பெண்சன் உத்தரவைத் திரும்பப் பெற வைக்க முடியாது என்றார். நான் உடனடியாக இன்னும் கொஞ்சம் துண்டறிக்கைகளை எடுத்துக் கொண்டு, போகின்ற வழியில் அதை வாசித்தேன். நூலகத்திலும், வாசிப்பறையிலும் அவற்றை விநியோகம் செய்தேன். அந்த முறைதான் நான் நான்காவது தடவையாக ரோஹித்தை சந்தித்தேன்.அதற்கு இரண்டு வாரங்கள் கழித்து, இரவு 11.45 மணியளவில் நூலகத்திலிருந்து எனது அறைக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தேன். ஹாஸ்டலுக்கு செல்லும் வழியில், வணிக வளாகத்தைக் கடந்து சென்ற போது வெளி வளாகத்தில் இரண்டு பேர் உறங்கிக் கொண்டிருப்பதை ரோட்டிலிருந்து பார்த்தேன்.வணிக வளாகத்தில் விளக்குகள் எரியவில்லை. ஆனால் அங்கிருந்த ஏடிஎம்மிலிருந்து வந்த வெளிச்சம் வணிக வளாகத்தில் பரவியிருந்தது. நான் வெளி வராண்டாவிற்குச் சென்ற போது அங்கே சேசு அண்ணாவும், ரோஹித்தும் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் கொசுக்கடியினால் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். சேசு அண்ணா பெட்சீட்டை வைத்து முழுமையாக மூடிக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் ரோஹித் அவ்வாறு இருக்கவில்லை. ரோஹித் மெதுவாக அசைந்து தனது முகத்தின் இடது புறம், கையில் இருந்த கொசுவை அடித்தார். நான் யார் என்பதை கண்டு கொள்ள முயற்சித்த ரோஹித், மூன்று முறை என்னைப் பார்த்தார். இறுதியாக அவர் என்னிடம் குட் நைட் என்று மெதுவாகச் சொன்னார். நானும் அவ்வாறே தெரிவித்து விட்டு அங்கிருந்து சென்றேன்.ஆறாவது முறையாக, கடைசித் தடவையாக நான் அவரைச் சந்தித்தேன்.

குறைந்தது ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு தடவையாவது நான் இதை ஞாபகப்படுத்திக் கொள்கிறேன். ஒன்றுமறியாத அந்த அம்மாவின் வலியினை என்னால் உணர்ந்து கொள்ள முடிகிறது. நமது சமூகத்தில் பிள்ளைகள்தான் சொத்து. அவர்கள் படித்து, வேலை பார்த்து உதவுவார்கள். வீட்டிற்கு மட்டுமல்ல மொத்த சமூகத்திற்கும் என்று என்னுடைய அம்மாவும் சொல்வார்.அருமை தேசத் துரோகிகளே, இந்த நாடு ஒன்றுமறியாத தாய் ஒருவரின் மகனைக் கொன்று விட்டது. பாரத் மாதா தனது மகனை இழந்து விட்டாள் என்று அவர்கள் சொன்னார்கள். ஆனால் அவரது சாதியையும், அடையாளத்தையும் கேள்விக்குள்ளாக்கி அந்தத் தாயைக் காயப்படுத்தி விட்டார்கள். இந்த அநியாயத்திற்குப் பிறகு அந்தத் தாய் இவர்களது தேசியவாதத்தை ஆதரிப்பாளா?அருமை தேசத் துரோகிகளே, நான் ஒன்று சொல்லுகிறேன். செல்பிக்காக, வெளியாட்களின் கைதட்டலுக்காக இந்த தேசத்தின் தலைவர் நம் அனைவரையும் ஒரு நாள் விற்று விடப் போகிறார்.நூற்றுக்கணக்கான டப்பா ராவ்கள் ஆயிரக்கணக்கில் ரோஹித்களைக் கொன்று விட்டு, அவன்/அவள் ஒரு தலைசிறந்த மாணவன் என்று சொல்லப் போகிறார்கள். கற்பனைக் கதாபாத்திரங்களை கேலி செய்ததாக விளிம்புநிலை சமூகங்களைச் சேர்ந்த அறிவார்ந்தவர்கள் கைது செய்யப்படப் போகிறார்கள்.

அதே நேரத்தில், பத்தாம் வகுப்பு தேறாதவர்கள் நாட்டின் தலை சிறந்த கல்வி நிறுவனங்களின் தலைவர்களாகப் போகிறார்கள். தங்களது கருத்தோடு ஒத்துப் போகாதவர்களை தேசத் துரோகிகள் என்றும், பிரிவினைவாதிகள் என்றும் இவர்கள் சொல்கிறார்கள். மாட்டுக்கறி உண்ணுவதால், பகுத்தறிவோடு இருப்பதால், அறிவார்ந்தவர்களாக. நாட்டிற்காக உழைப்பவர்களாக இருப்பதால் மேலும் பல ரோஹித்களை இவர்கள் கொல்லப் போகிறார்கள். நாம்தான் இந்த நிலத்தின் உண்மையான புதல்வர்கள் என்பதால், நம்மை எல்லாம் கொன்ற பிறகு, தேசம் என்ற ஒன்றே இருக்காது.ஒன்றுமறியாத தாய் ஒருவரை ஆதரிக்க இன்னும் ஏன் காத்திருக்கிறீர்கள்?சாதிக்கெதிரான இயக்கங்களை ஆதரிப்பதன் மூலம், உலகமெங்கும் இருக்கும் அனைத்து மாணவர்களும், ராதிகா அம்மாவின் ரோஹித்களாக மாற வேண்டும். உதவியற்று இருக்கும் இந்த தாய்க்கு, பிரபஞ்சத்தின் தாய்க்கு உதவுவதற்காக நாம் அனைவரும் போராட வேண்டும்.

அருமை தேசத் துரோகிகளே, நான் ஒன்று சொல்லுகிறேன். செல்பிக்காக, வெளியாட்களின் கைதட்டலுக்காக இந்த தேசத்தின் தலைவர் நம் அனைவரையும் ஒரு நாள் விற்று விடப் போகிறார். theekathir )


தமிழில் : பேரா.த.சந்திரகுரு



வெள்ளி, 10 மார்ச், 2017

உள்ளத்தில் கள்ளம் உண்டாயின்...
(சத்குருவிற்கு ஒரு திறந்த மடல்)
-------------------------------------------------------

அன்புள்ள சத்குரு, வணக்கம்.தங்களுடைய பேட்டிகளை இரண்டு தனியார் தொலைக்காட்சிகள் ஒளிபரப்பின. நீண்ட நாட்களாக யோகா கற்றுக் கொள்ளவில்லையே என்கிற மனக்குறையை தீர்த்து வைத்தமைக்காக முதலில் உங்களுக்கு நன்றி சொல்ல விரும்புகிறேன். யோகா கற்றுக் கொண்டால் மனம் நிதானத்தில் இருக்கும், கோபம் வராது என்றெல்லாம் உங்களை நேசிக்காத சிலரும் கூட சொல்லி வந்தார்கள். தங்களது பேட்டிகளை பார்த்த பிறகு யோகா கற்றுக் கொள்ளாததால் ஒன்றும் குறைந்துபோய் விடாது என்று எனக்கு தோன்றியது. சத்குருவே கோபப்படுகிறார். லட்சக்கணக்கான... தப்பு தப்பு... கோடிக்கணக்கான மனிதர்களுக்கு தமிழகத்தில், இந்தியாவில், வெளிநாடுகளில் தரம் பிரித்து (அதாவது வெவ்வேறு கட்டணம் வைத்து) யோகா கற்றுக் கொடுக்கிற சத்குருவாகிய உங்களுக்கு கோபம் வந்ததைப் பார்த்தேன். உங்கள் மீதான விமர்சனங்களை, பேட்டி கண்டவர்கள் மிகுந்த நிதானத்தோடும் தாங்கள்கோபித்துக் கொள்ளக் கூடாது என்கிற கவனத்தோடும் முன்வைத்தார்கள். அப்போது பார்க்க வேண்டுமே உங்கள் முகத்தை...

அந்த நிகழ்ச்சியை நீங்களும் ஒருமுறை பார்க்க வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன். உங்கள் கண்,முகம், உடல்மொழி, வார்த்தைகள் இவையெல்லாம் பார்க்கிறவர்களை, கேள்வி கேட்பவர்களை மிரட்டுகிறது. எனக்கு உண்மையில் பயம் ஏற்பட்டது. எருமை, அறிவில்லாதவர்கள், மூளையில்லாதவர்கள், கட்டப்பஞ்சாயத்து, புத்தியில்லாதவர்கள், விபச்சாரிகள் என்றெல்லாம் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தினீர்கள். பலமொழிகளில் உயர் தொழில்நுட்பத்தை பயன்படுத்தி, நீங்களே சொல்வதைப் போல பல உயர்ந்த நிறுவனங்களில் நிர்வாகியாக இருப்பவர்களுக்கெல்லாம் வழிகாட்டுகிற சத்குரு, பொதுவெளியில் இப்படி வார்த்தைகளையெல்லாம் பயன்படுத்துவார் என்று நான் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. நீங்கள் சொல்லுகிற உயர்தொழில்நுட்பத்தில் இது எல்லாம் கிடையாதா?.ரிஷிமூலம்...அனைத்திற்கும் ஆசைப்படு என்று நீங்கள் சொல்வது வழக்கம். ஆனால் சத்குருஎன்ற ஒரு பெயருக்காக அத்தனை கோபத்தோடு, பேட்டி கண்டவரிடம் அழுத்தம் கொடுத்தது சற்று ஆச்சரியமாக இருந்தது. இன்று தாங்கள் யாராக இருந்தாலும் ஜக்கிவாசுதேவ் என்ற பெயர் உங்களுக்கு ஏன் அப்படி கசக்க வேண்டும். அந்த பெயருடன் சம்பந்தப்பட்டிருக்கும் தங்கள் கடந்த காலம் ஏதேனும் உங்களை மிரட்டுகிறதோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. அதுவெல்லாம் ஒருபிரச்சனையா குருவே. நீங்கள் சத்குருவான பிறகு உங்கள் மனைவி விஜி இறந்து போனதும்அவர் கொலை செய்யப்பட்டதாக அவருடைய உறவினர்கள் புகார் அளித்ததும், அவர்களது உறவினர்கள் வருவதற்கு முன்பே உங்கள் மனைவியின் உடல் எரியூட்டப்பட்டதும், இறந்தவர்களை புதைப்பது தான் உங்கள் வழக்கம் என்றாலும் எரிப்பது என்று எடுத்த முடிவு தடயங்களை அழிக்கவே என அவர்கள் குற்றம் சாட்டியதும் சத்குருவின் பெயரோடு ஒட்டிக்கொண்டது தான். பிறகு ஏன் ஜக்கிவாசுதேவ் என்ற பெயரின் மீது உங்களுக்கு இத்தனை கோபம்...! அந்நிய மோகம் குறித்து அதிலும் ஆங்கிலேயர்கள் வைத்திருந்த டிரம்சை பயன்படுத்துவது குறித்தெல்லாம் அருவருப்போடு பேசியிருக்கும் நீங்கள், போப்பை போல என்னை ஏன் பாவிக்கவில்லை என்று கோபப்பட்டீர்கள். நீங்கள், போப்பை விட பெரியவர். கடவுளுக்கு அடுத்த இடத்தில் உள்ளவர். நீங்கள் ஏன் அவரோடு ஒப்பீட்டு போட்டியிடுகிறீர்கள் என்று தெரியவில்லை. யார் கட்டப்பஞ்சாயத்து...

உங்கள் மீது விமர்சனம் வைப்பவர்களை பணத்திற்கு விலைபோனவர்கள் என்று கொஞ்சமும் கூச்சமின்றி பேசியிருக்கிறீர்கள். பணத்தால் வாங்க முடிந்திருந்தால் பல உயர்பதவிகளில் இருந்தவர்களை - ஏன் நாட்டின் பிரதமரையே வளைத்துப் போட்டிருக்கும் உங்களால் அவர்களை வாங்கியிருக்க முடியாதா? சத்குரு அவர்களே, ஏழைகள் என்றால் உங்களுக்கு இளப்பமா? முத்தம்மாள் ஏழைப் பெண் தான். ஆதிவாசிப் பெண்தான். படிக்காதவர் தான். ஆனால் அடுத்தவர்காசுக்கும், அதீத லாபத்திற்கும் ஆசைப்படுபவர் அல்ல. நீங்கள் சொல்வது போல அனைத்துக்கும் ஆசைப்படக் கூட தெரியாதவர். அப்படிப்பட்டவர்கள் மீது சரி சமமாக... இன்னும் சொல்லப்போனால் உங்களுடைய சத்குரு என்கிற நிலையிலிருந்து இறங்கி வந்து தெருச்சண்டைக்கு அழைக்கிறீர்கள். இன்னும் கூடஒன்று சொன்னீர்களே... நான் கோபப்படவில்லை; சத்தமாகப் பேசினேன் என்று. உண்மையை சத்தமாகச் சொல்ல வேண்டும்; அப்படித்தான் அவதூறுகளை எதிர்கொள்ள முடியும் என்றீர்கள். ஆஹா எத்தனை பெரிய தத்துவத்தை உலகுக்கு வழங்கியிருக்கிறீர்கள். அதுவெல்லாம் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். நீங்கள் ஏதோ சட்டப்படி நடப்பது போலவும், உங்களது தவறான நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக விமர்சனம் செய்பவர்கள் கட்டப்பஞ்சாயத்து செய்கிறவர்கள் என்றும் கூறியிருக்கிறீர்கள். சட்டத்தையும் மீற ஆசையா?சத்குரு அவர்களே, பிப்ரவரி மாதம் 24ஆம்தேதி 112 அடி சிலையை திறக்க விழா நடத்துகிறீர்கள். பிரதமர் வந்து திறக்கிறார். 15.2.2017ல்தான் அந்த இடத்திற்கான அனுமதி பெற்றிருக்கிறீர்கள். ஒருவேளை அனுமதி கிடைக்கவில்லையென்றால் என்ன செய்திருப்பீர்கள். அனுமதி கிடைப்பதற்காகத் தான்நாட்டினுடைய பிரதமரை அழைத்து அதைதிறக்கச் செய்தீர்கள் என்று ஒருவர் கருதினால் அதை தவறு என சொல்ல முடியுமா?. சட்டத்தை மதிக்கும் நீங்கள் அனுமதி பெற்றபிறகு தானே கட்டுமானப் பணிகளை துவக்கியிருக்க வேண்டும்.

கட்டுமானப் பணிகளை துவக்குவதற்கு முன் அனுமதி பெற்றிருக்க வேண்டும் என்று சொல்பவர்கள் கட்டப்பஞ்சாயத்து செய்பவர்கள், எல்லாவற்றையும் கட்டி முடித்துவிட்டு எவர் அனுமதியும் தேவையில்லை என்று எகத்தாளமாய் இருந்துவிட்டு, பிரதமர் வருகையை காரணம் காட்டி அரசுநிர்வாகத்தை நிர்ப்பந்தித்து அனுமதி வாங்குவீர்கள், அதன் பெயர் சட்டப்படி நடவடிக்கையா? சத்குரு அவர்களே லட்சக்கணக்கான பேர் தவறு, நீங்கள் சொன்னது, கோடிக்கணக்கான பேர் நீங்கள் சொல்வதை நம்பலாம். ஆனால் சட்டத்தின் முன் நீங்கள் குற்றவாளி தான். தன்னை ஆதி சிவன் என்று காட்டிய பின்னும் நெற்றிக்கண் திறப்பினும் குற்றம் குற்றமே என்று நக்கீரன் சொன்னதாய் தமிழ் இலக்கியம் கூறுகிறது. ஆதி சிவனையே தவறு என்றவர்கள் ஆதியோகிக்கு ஒரு சிலை வைத்துவிட்டதால் அதுவும் 112 அடியில் வைத்து விட்டதால் நாங்கள் அடங்கிப் போக வேண்டுமென்று நினைக்கிறீர்களா? தங்களிடம் ஈஷா யோகா மையம் அனுமதிவாங்கவில்லை என்று நகர் மற்றும் ஊர்ப்புறத்திட்டத்துறை அடித்துச் சொல்லுகிறது. உங்கள் பதில் என்ன?. அவர்களிடம் அனுமதி வாங்கினால் அந்த துறைக்கு வருமானம் கிடைக்கும். நீதிமன்றம் தீர்மானிக்கட்டும். தேவையானால் கொடுத்துவிட்டுப் போகிறேன் என்கிறீர்கள். இப்படி சட்டத்தை, நிர்வாகத்தைப் பற்றிய எகத்தாளமான உங்கள் பதிவு,நான் எவனுக்கும் கட்டுப்பட்டவன் அல்ல என்ற இறுமாப்பிலிருந்து எழுந்தது. 8.10.2016 மற்றும் 15.2.2017 ஆகிய தேதிகளில் 19.45 ஹெக்டேர் விளைநிலத்தை மாற்ற கோவைஆட்சியர் அனுமதி வழங்கியுள்ளார். மத வழிபாட்டை கருத்தில் கொண்டு இந்த அனுமதி அளிக்கப்பட்டதாம். மதத்தின் பெயரால் விளைச்சல் நிலங்களை அழிப்பது நியாயமா சத்குரு? நீங்கள் இன்னொன்றையும் கூடச் சொன்னீர்கள். கார்ப்பரேட் என்றால் ஒழுங்கு.நான் கார்ப்பரேட்டாக இயங்குவதில் என்னதவறு என்று கேட்டீர்கள். விதி மீறல் குற்றச்சாட்டுக்கு உட்படாத ஏதாவது ஒரு கார்ப்பரேட் நிறுவனத்தை உங்கள் ஞான திருஷ்டியால் கண்டு சொல்லுங்கள் சத்குருவே. மல்லையா, சஹாரா சுப்ரதா ராய் இவர்கள்எல்லாம் கூட கார்ப்பரேட்டுகள் தான். கார்ப்பரேட்டுகள், அனுமதி வாங்கியது போன்ற தோற்றத்தையாவது ஏற்படுத்துவார்கள். ஆனால் நீங்கள் அதற்கும் கூட தயாரில்லை.சட்டம் உங்கள் பையிலா...மலைத்தள பாதுகாப்புக் குழு ஒன்று இருக்கிறது. அதற்கு என்று சட்டத்திட்டங்கள் இருக்கின்றன.

ஜெயலலிதா ஜெயிலுக்குப் போன பிளசன்ட் ஸ்டே வழக்கு, மலைத்தள பாதுகாப்புக்குழுவின் விதிகளை மீறியதற்காகத்தான் என்பதை முற்றும் அறிந்த ஞானியானஉங்களுக்கு நான் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. ஆனால் மலைத்தள பாதுகாப்புக் குழு,வனத்துறை ஆகியவற்றைப் பற்றியெல்லாம் அவர்கள் ஏதோ சட்டம் வைத்திருக்கிறார்கள் என்று பேசுகிறீர்கள். அது எப்படி. இந்திய நாட்டின் சட்டம், அதன்படி இயங்கும் நிர்வாகஅமைப்பு உங்களை கட்டுப்படுத்த முடியாதா?. இக்கரைபோளுவாம்பட்டியில் புல எண் 48/1, 48/2, 49, 50/1, 50/2, 50/2பி-ல் கட்டப்பட்டுள்ளஅத்தனை கட்டிடங்களும் விதிகளை மீறியவை. அவற்றில் பணிகளைத் தொடரவும், மூடிசீல் வைக்கவும் ஒரு மாத காலத்திற்குள் இடிக்கவும் சொல்லி கோப்பு எண். 1866/2012-4, தேதி:21.12.2012ல் உங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட ஆணையை நீங்கள் அமல்படுத்த அனுமதித்தீர்களா? பதற்றப்பட்டு உடனே யாரிடமாவது மேல்முறையீடு செய்தீர்களா? ஒரு மாதத்திற்குள் இடிக்க வேண்டுமென்று சொன்னதற்கு மூன்று மாதம் கழித்து 19.3.2013ல் மேல்முறையீடு செய்கிறீர்கள். அரசு நிர்வாகம் ஏன் அதை அமல்படுத்தவில்லை. ஏன் நீங்கள்நீதிமன்றம் செல்லவில்லை. அரசிடம் முறையீடு செய்திருக்கிறேன் என்கிறீர்கள். ஆனால் ஒரு கட்டிடம் கட்டப்படுவதற்கு அரசுத் துறைகளில் அனுமதி பெற வேண்டும்என்கிற குறைந்தபட்ச விபரம் கூட தெரியாதவரா நீங்கள்; என்றைக்காவது எந்தக் கட்டிடத்திற்காவது அனுமதிக்காக மனுச் செய்திருக்கிறீர்களா; கடவுளாக இருந்தாலும் அவர்களுக்கும் கூட சில விதிமுறைகள் இருக்கிறது என்று நமது புராணங்கள் சொல்லுகின்றனவே. அவர்களையெல்லாம் மீறிய அதி கடவுளா அல்லது ஆதி கடவுளா நீங்கள்? எந்தவொரு அனுமதியும் பெறாமல், அரசு அமைப்புகள் எதையும் சட்டை செய்யாமல் நடந்து கொள்ளுகிற நீங்கள் கட்டப்பஞ்சாயத்தைப் பற்றி பேசுவதற்கான தார்மீக உரிமையை இழந்து விட்டீர்கள். உங்கள் வளாகத்திற்குள் குழந்தைகள் தவறாக பயன்படுத்தப்படுவதாக குற்றச்சாட்டு எழுகிறது. தமிழ்நாடு குழந்தைகள் நல வாரியம் விசாரிக்க முனைகிறது. அதை விசாரிக்கக் கூடாது என்று நீதிமன்றத்திற்கு போகிறீர்கள். பணம் பாதாளம் வரை பாயும் என்பார்கள். உங்கள் பலம் நீதிமன்றம் வரை பாய்ந்திருக்கிறது. நீதிமன்றம் உங்களை விசாரிக்கக் கூடாது என்று தடை விதித்து விட்டது. ஓ!சத்குருக்கள் விசாரணைக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் போலும்! அப்படிச் சொன்னாலாவது பரவாயில்லை. ஆனால் நீங்கள் நீதிமன்றத்தை மதிப்பவர் போலும், சட்டத்தை மதிப்பவர் போலும், உங்களை கேள்வி கேட்பவர்களை எல்லாம் கட்டப்பஞ்சாயத்து பேர்வழிகள் போலும் சித்தரிப்பது நியாயமா? அடுத்து ஒரு வழக்கு இருக்கிறது சத்குருவே, நீங்கள் மறந்திருக்க மாட்டீர்கள். ஏனென்றால் நீங்கள் கார்ப்பரேட் போல் இயங்குவதில் பெருமை கொள்கிறீர்கள்.

44 ஏக்கர் நிலத்தில் உங்கள் பினாமிகள் மூலம் வேலி போட்டுக் கொண்டீர்கள். தாசில்தார் அதை விசாரித்து உங்களுக்கு சொந்தமானது இல்லையென்று உறுதிப்படுத்திவிட்டார். அந்த இடம் யாருக்கானது என்று விசாரித்துக் கொண்டிருக்கிறார். உடனடியாக உங்களுக்கு இருக்கிற இயல்பான பலத்தை ஏவிவிட்டு நீதிமன்றத்திற்கு போகச் சொல்கிறீர்கள். நீதிமன்றமும் அதை விசாரிக்கக் கூடாது என்று சொல்லிவிட்டது. ஆஹா! நீங்கள் சட்டத்தை மதிக்கிற மாண்பு புல்லரிக்க வைக்கிறது. மந்திரத்தை தவறாகச் சொன்ன பிரம்மனைக் கூட முருகன் சிறையில் அடைத்ததாக இருக்கிறது. ஆனால் இந்த ஜனநாயக யுகத்தில் மதத்தை வணிக நோக்கத்திற்கு பயன்படுத்துபவர்களைக் கண்டால் நீதிமன்றங்களும் கை கட்டி நிற்கின்றன. நாங்கள் எளிய மனிதர்கள். ஆரம்பப்பள்ளிக் கூடத்திலிருந்து எங்கள் ஆசிரியர்கள் எங்களுக்கு பாடம் சொல்லியிருக்கிறார்கள். உண்மை வெல்லும், நியாயம் வெல்லும் என்று. உண்மைக்கு எதிராக கடவுள்களும், சத்குருக்களும் நின்றாலும் உண்மை தான் வெல்லும் என்று தான் அவர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள். பார்க்கலாம் நீங்கள் இப்போது பதற்றப்பட ஆரம்பித்திருக்கிறீர்கள்; இன்னும்கூடுதலாக உங்கள் பலத்தை பயன்படுத்துவீர்கள். பிரபலத்தாலும், பிற பலத்தாலும் எல்லாவற்றையும் சாதித்து விட முடியும் என்கிற உங்களது அசாத்திய நம்பிக்கையையும் மீறி உண்மைவெல்லும்; அதற்கு உங்களை தயார்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். Kanakaraj -theekathir


*