சுப்ரபாரதிமணியன் திருப்பூரை சேர்ந்தவர். சிறுகதை , நாவல், கட்டுரைகள் , கவிதைகள் என தமிழிலக்கியத்தின் பலதளங்களில் கடந்த முப்பது வருடங்களாகத் தீவிரமாக இயங்கி , அனைவராலும் அறியப்பட்ட ஒரு படைப்பாளி்,இந்திய முன்னாள் குடியரசு தலைவர் வழங்கிய கதாவிருது தமிழக அரசின் சிறந்த நாவல் ஆசிரியர் விருது உட்பட பல்வேறு விருதுகளையும் பரிசுகளையும் பெற்றுள்ளார். திருப்பூர் பகுதியில் குழந்தை தொழிலாளர் ஒழிப்பு, பெண்களை சுரண்டும் சுமங்கலி திட்டத்தை ஒழிப்பது ,நொய்யலை பாதுகாப்பது போன்ற பல்வேறு சமூக பிரச்சினையிலும் அக்கறை கொண்டவர் ,11 நாவல்கள் 15 சிறுகதை தொகுப்புகள் ,கட்டுரைத் தொகுப்புகள் உட்பட 40 நுல்கள் வெளியிட்டுள்ளார் கனவு என்ற இலக்கிய இதழை 27 ஆண்டுகளாக நடததுகிறார் திருப்பூர் தாய்தமிழ் பள்ளியோடு இணைந்து பணியாற்றுகிறார். தொலை பேசித்துறையில் உதவி கோட்ட பொறியாளராய் பணியாற்றியவர்.

ஞாயிறு, 25 செப்டம்பர், 2016

WATER PROBLEM :  Chudumanal : Subrabharathimanian’s Novel

Chudumanal portrays the vicissitudes of a lower middle class family, perhaps lower than lowest middle  class family , and its values when politicians let loose terror. The  emotional fissures are never healed.It is  not as if the terror. The emotional  fissures are never healed. It is not as if the terror  is restricted to one region: it has its own back lashes and ecohoes in the neighbouring regions iften to unheard of diemensions. The common man  already with his burdensome inherited false values , suffers most.

Subrabharathimanian, the novelist discreetly mentions the conflagration as “ water crisis “ or “ water problem “ . When politicians refuse to accept, much less obey the judgements of the courts of law, that we ourselves established, and resort to violence , what ensues is chaos. Chudumanal is the chaos of many families.
  Is exodus possible when the minorites are threatened? When they pour in from neighbouring countries , we give them the status of refugees. What about the internal  refugees who are pushed from one state to another ? A son ( of the soil ?) of language ? ) becomes a refuge to his parents. Strange ? Sadly true.
The novelist examines this issue in terms of four characters –Mahendran, his parents ( inadequately employed ) father and chronically ill mother , Kandaswami and amodaran.
The novelists  technique in handing issues and characters is stunningly original  and unbelievably simple.  He keeps off emotion and indulges mainly in visual writing. He creates beautiful visuals from flies, falling leaves , bus stands , bus seat to mention only a few. Th e contents of the visuals are double edged.; touch the finest chords in your heart even as the sense are bombarded.
 He twenty four chapters in a little over a hundred pages are the best visuals texts that this reviewer  has read in recent times. One chapter doesnot  seem to lead on to the other but when you put down the novel, you realise how cunningly they are liked. A spectacular craftsmanship, indeed . All the time, the author imposes upon himself severe restraint burying verbosity, like seeing faded colour   slides of gruesome murder , even when you are a prime witness.
The novelist doesnot imitate  anyone. Only Asokamithrans  Karainda Nizhlgal can stand in any relation to this work. It comes as an irony that the politicians in several states, which they are incabable of solving issues, show themselves adepts in creating more and more new problems as if they feed them.
 The  Last  chapter leaves you breathless. Must  language and water  unite or divide?  Will some one in the Sahitya Akademy care to read this  meaningful, relevant and important work of our time ? The cover design is very telling of the contents. Very rarely does this happen.
( The Hindu., 7/12/1993 – S.Gopalie )